چرا ز غیر شکایت کنم که همچو حباب
همیشه خانه خراب هوای خویشتنم
داخل آبی که تو یه ظرفی ریخته شده، به طور پیوسته و لحظهای، یه سری حباب تشکیل میشن ولی چون فشار هوای داخلشون کمتر از فشار مایع اطرافشونه، به سرعت از بین میرن. همین ظرف رو که میذاری روی آتیش، چون دمای آب بالا میره، حبابهایی با فشار هوای بیشتری تشکیل میشن اما چون فشارشون هنوز از فشار آب اطرافشون کمتره، از بین میرن. با بالا رفتن دما، فشار اینا هم بالا میره تا جایی که دما میرسه به دمای جوش. اونجا، جاییه که بالاخره فشار هوای داخل حبابها از فشار هوای اطراف بیشتر میشه و حبابها میتونن زنده بمونن. چون هوا از آب سبکتره، حبابها میآن بالا و وقتی به سطح آب میرسن میترکن که تو این حالت میگیم آب جوش اومده.
خلاصه اینکه سرنوشت حباب همیشه خراب شدنه. یا با فشار بیرون، یا با هوای خویشتن. و واقعیت اینه که اون نقطهی تعادل وسط اونقدر ناپایداره که عملا وجود نداره.
*شعر از صائب.