امروز اولین روز از زمستون امسال بود که دوباره جملهای "اگه همینجوری بیاد تا صبح میشینه" رو زنده کرد...
مام میخواستیم بریم عملی کنیم سنت هر سالمون یعنی روانه شدن به سمت نقاطی که سگام نیستن همراه با معجون راستی که توی جیبمونه و واستادن توی سکوت محض و سپس گوش دادن به صدای برفی که رو برف میآد. اون صدایی که ازش گفتیم قبلتر آدم شنوا رو به ارضایی میرسونه که به Dirk Maassen، سرچ Show me more artist... و این جور داستانها حداقل برا مدتی نیازی نداره وانگهی از در حال توسعه میشی ~> توسعه یافته و خود کفا هر چند که خیلی هم ربطی بهم ندارن.
حتی اگه دلبر هم باهامون بود، باز هم بهش میگفتیم باشه خفن خون بگیر دو دقیقه به قول اون یارو همهچی رو رها کنیم بره . البته چمدونیم شایدم اینقد شعور درخواستی از طرف ما رو داشت که قبل از هر چی اون به ما میگفت "خفه شو" به هر حال تا حالا توی برف باهاش نبودیم و فکر نکنمم دیگه بتونیم باشیم که بفهمیم چی به چیه!؟ پس یک، یک بر روی ایکس دیگه به اون انتگرالهای حل نکرده زندگیمون اضافه شد.
ولی خب این همش داستانه، ینی باید حتماً برف نو رو پلی کنیم و از توی ماشینمون یک ویدیو خوشگل موشگل بگیریم تا share کنیم در تمام شبکههای اجتماعی ساخته به دست بشر و اگه خیلی رو مود کول بودن باشیم ی چهار تیکه شعر از این سهراب رو توییت میکنیم مثلاً میخواستیم همین امروز توییت کنیم که میگه:
قطرهها در جریان،
برف بر دوش سکوت
و زمان روی ستون فقرات گل یاس...
ولی خب فیلترچی نمیگذاشت حتی کول باشیم.
جمعبندی میکنیم برا خودمون که کلاً چند وقت دیگه حس نمیکنیم که چی میبینیم ، میشنویم بقیه داستانها فقط میخوایم لمس کنیم اون دکمه مقصوده رو تا بره برای بقیه و نه خودمون. حالا نمیدونم سرده سر شدیم داریم چرت و پرت میگیم یا چی! ولی میگن زمین دچار "گلوبال وارمینگه" پس همچینی سرد هم نیست شایدم یکی تیکه، تیکه هر روز کنده ازمون و بدون اجازمون گذاشته تو یخ مام نفهمیدیم چی به چیه.