ساعت ۰۰:۳۰ بامداد جمعه ۴شهریور. همه چراغای خونه خاموشه. کولر رو روشن کردم و روی راحتی جلوی کولر نشستم. صدای تیکتاک ساعت و بادکولر توی پذیرایی میپیچه. تلاش کردم تا خوابم ببره ولی نبرد. امشب چندتا کار کردم. محمدحسین بعد ماهها بهم زنگ زد و خودش همون اول معذرتخواهی کرد که بعد این همه مدت وقتی کاری پیش اومده بهم زنگ زده. گفت جمعهظهر کاروان پیادهروی اربعین هیئت شریف با قطار از شهرمون رد میشن و ازم خواست تا پیگیریهای غذاشون رو انجام بدم و ظهر وقتی قطار تو شهرمون متوقف میشه غذاها رو تحویلشون بدم. ۹۰تا قیمه، پرسی ۹۲ هزارتومن سفارش دادم. کلش شد ۸میلیون و ۲۰۰. آخر شب هم رفتم داروخونه تا واسه مسیر پیادهروی پودربچه بخرم.
میدونید کل ماه مرداد وسط مشکلات و فشارهای روحی که داشتم، کتاب "مرگ با تشریفات پزشکی" رو خوندم. این که کتاب در مورد چی بود الان جاش نیست، چیزی که میخوام بگم اینه که وسط این کتاب با عبارت "کژدار و مریز" برخورد کردم و واسم خیلی جالب بود که املاش اینجوریه. یعنی کجنگهدار، جوری که نریزه. و بعدش توی فکر رفتم که چهقدر این عبارت تعریف زندگی منه. من چهقدر همه کارهای زندگیم کژدار و مریزه. از وسطبازی تو اعتقاداتم گرفته تا تحصیلم توی مهندسی و حالا هم نسبت به پزشکی. از موقعی که توی تعمیرات به بابا کمک میکنم گرفته تا وقتی که مشغول کتابخوندنم یا وقتی میرم هیئت واسه سینهزنی. چهقدر من در لحظه، زندگی نمیکنم. چهقدر من تو جاهایی که هستم حضور ندارم. چهقدر ذهنم همیشه مشغول چیز دیگهایه! چهقدر لحظه حال رو به امید واهی واسه لحظه دیگه از دست میدم. چهقدر مذبوحانه تلاش میکنم همهچی رو واسه خودم نگهدارم و در عین حال هیچی رو نمیتونم واسه خودم نگهدارم.

مثلا من همیشه هر وقت هیئت میرفتم، هجوم افکاری که نکنه اینا سندیت تاریخی نداشته باشه! نکنه من بازیچه یه عده واسه سودبردن شده باشم!نکنه اصلا اسلام دروغ تاریخی باشه، نکنه این هیئت، دستگاه زور و زر و تزویر باشه همیشه انقدر به ذهنم فشار میاورد که آخرش مجبور میشدم از هیئت بزنم بیرون. یا اگر میموندم تو هیئت میرفتم یه گوشه مینشستم و همش به این فکر میکردم که بابا اینا چرا اینجوری سینه میزنن، یا چرا انقدر داد و بیداد میکنن.
چندشب پیش با خودم گفتم حالا یه بار بیا واقعا تلاش کن که اگه هیئت میری کژدار و مریز نرو. خودتو غرق بقیه کن شاید تونستی از "لحظه" استفاده کنی. و واقعا این کار رو کردم و تا حدودی جواب بود. دقیقا نمیدونم چرا ولی شاید مشکل من همیشه این بوده که خیلی سعی میکردم به چیزی که داخلش هستم از زاویه دیگه نگاه کنم. انقدر متفاوت که کلا از ماجرا پرت میشدم بیرون. انقدر متفاوت که اون "لحظه" زهرمارم میشده. دارم به این فکر میکنم که تلاش کنم قدر لحظه رو بدونم. حتی اگه شده الکی خودم رو غرق اون "لحظه" کنم شاید سرم از هجوم این افکار رسوب کرده خالی شد.
راستی شنبه با بچههای مسجد راهی اربعینم. دارم یه لیست از نواقصی که دارم تهیه میکنم شاید این ماجرا و فرار کردن به سمت اون گوشه دنیا فرصتی بشه واسه درستکردن روح و روانم. قاعدتا سرلیست این مشکلات هم "بیقراریه". خسته شدم از بیقراری...