ساعت ۰۰:۰۰ چهارشنبه ۸ شهریور. عمود ۷۵۵.
موکب نجف اشرف. دوش گرفتم و پیرهن مشکیم رو شستم. بعدشم محسن از اون پماده پشت گردنم زد. امروز سوزشش خیلی کمتر شده بود. بعد همزدن دیگ حلیم توی مسیر، الان بین محسن و مومنی دراز کشیدم. کولر و پنکههای خوبی داره اینجا.
صبح تا ساعت ۱۰ خوابیده بودم. بچهها زودتر از من راه افتاده بودن. حس نداشتم زودتر بلند بشم. تنها بودم. تقریبا پیادهروی صبح افتاد تو اوج گرما. ولی انقدر مهپاش و اون شلنگای پخشکن آب تو مسیر زیاد بود که نمیشد گرمازده شد. به تعداد کافی هم آبخنک و شربت توی مسیر بود. از این شربتلیموتازهها که توش نعنا ریختن. نمیدونستم بچهها کجا متوقف شدن. کنار یه چادر عراقی به یکی گفتم "خوی! وایفای موجود؟" رمزش رو واسم زد. وصل شدم و توی واتساپ به مهدی زنگ زدم. گفت بچهها واسه ظهر تو عمود ۵۳۹ توقف کردن. بعدشم کانال ایتای آقای محمدی رو چک کردم. کانال خوبیه. در مورد ازدواجه. موضوع پیامای این چند روزش هم شرایط خاص خانوما تو ماهه.
توی مسیر یه زوج با انرژی دیدم که این مذهبیا فانتزیشون رو دارن. با هم کل انداخته بودن که زودتر به یه جایی برسن. از بین مردم با سرعت میرفتن و وقتی کنار هم میرسیدن ریز ریز میخندیدن. از خدا که پنهوون نیست از شما پنهون نباشه ما هم دلمان خواست.
لابهلای مسیر اگه فرصتی بشه سعی میکنم با گوشی کتاب "حماسه حسینی" رو بخونم. ببینم این امام حسینی که انقدر سنگش رو به سینه میزنن دقیقا میخواسته چیکار کنه. این چندشب یادم رفته بود قرصام رو بخورم. اون روانپزشکه گفته بود هرشب باید از این سرترالینا بخورم. ولی خودم یه شب در میون میخوردم. ۳شب فراموش کرده بودم. میگن قطع کردن یهویی سرترالین عوارض بدی داره. حالم که خوبه ولی محض احتیاط امشب خوردم که ادامه بدم. حقیقتش دوست ندارم این حال خوب مقطعی باشه. کاش یاد بگیرم یهجورایی پایدارش کنم.