ساعت ۷:۰۵ دقیقه صبح چهارشنبه ۱۸ آبان، مترو دانشگاه شریف به سمت دانشگاه ایران
دیشب خونه پوریا بازرگان بودم. دانشجوی ورودی ۹۲ کامپیوتر شریف که تو روزهای اولی که من دانشجو شده بودم، رفاقت و راهنماییهاش برام حکم پناهگاه رو داشت. هیچوقت یادم نمیره، همون اوایل پاییز ۹۶ که زور بیعلاقگی و تردید شونههام رو خم میکرد، یه روز توی سالن ورزشی دانشگاه باهاش دردودل میکردم و برگشت بهم گفت "علییی شل کننننن!" انقدر سخت نگیر.چی شد که اصلا من دیشب پیشش بودم؟ ماجرا اینجوری بود که چند شب پیش من خوابش رو دیدم و بهش پیام دادم و پیشنهاد داد هم رو ببینیم. قرار گذاشت که ساعت ۹ بریم قدم بزنیم و من واسم سوال بود که عه! مگه این ازدواج نکرده؟ مگه آدم متاهل ساعت ۹ شب مجردی میره پیادهروی؟ این سوالا تو ذهنم بود تا دیشب نزدیک محل کارش قرار گذاشتیم. دیشب بعد ۳ سال دیدمش. چهرهاش خستهتر و بدنش تپلتر شده بود. ولی امان از بغل این دسته از آدما. از اون حجم از گرما و آرامش که دور و برت رو میگیره واقعا راضیم.پیشنهاد داد که بریم باشگاه انقلاب. من فکر میکردم یه جاییه نزدیک میدون انقلاب :). ولی یه جاییه تو شمال تهران و پاتوق پولدارا! فک کن! زمین گلف داره و ملت ساعتی ۱۲ میلیون میدن اونجا و بازی میکنن. باشگاه بولینگ، جای پیادهروی، فروشگاه و چیزمیزای مختلف زیاد داشت! کلا هم کسی کاری به کار کسی نداشت و خداروشکر بابا نبود که اونجا رو ببینه. کارت اشتراک سالیانهش ۱.۵میلیونه و فقط با یه کارتدار میتونی بری اون تو. کلی با پوریا حرف زدیم. از اتفاقای این چندسال که همو ندیدیم واسش گفتم و پوریا از روزهای آخر رابطش واسم گفت. از اینکه داره از خانومش جدا میشه. و من بغضم شد! پوریا و زندگیش واسم نمونه یه ازدواج موفق بود و این جدایی واسم دردناک بود. خانومش قصد کرده از ایران بره و پوریا رفتنی نیست. قبل این، آخرین باری که بغضم شده بود، صحنه فیلم ترور شاهچراغ و اون بچه پناهگرفته پشت کولر بود.احساس کردم شاید بخواد بیشتر حرف بزنه. ازش پرسیدم که "از این فازا نداری که بخوای از رنجی که داخلش هستی بگی؟" و پوریا یه چندتا جمله سنگین گفت. از اون جملهها که از سوز دل و تجربه بلند میشه. گفت "برعکس چیزی که ما توقع داریم، یکی از مهمترین علتای پایداری یک رابطه، نقاط ضعف آدماست و روابط زمانی محکمتر میشه که آدما ضعفای مشترک بیشتری داشته باشن." پوریا از این گفت که هیجوقت تو روابطش، از دوستی گرفته تا ازدواج، به آدما از رنجها و نقاط ضعفش نمیگفته و این، امکان تلاش شریکش واسه بهترکردن حالش رو کم میکرده". سطح بالا بود حرفاش.آره خلاصه... دیشب برای اولینبار رفتم باشگاه انقلاب، برای اولینبار بولینگ بازی کردم و برای اولینبار رفتم خونه پوریا. اطراف دانشگاه شریف خونه گرفته بود و نزدیک محل کسبوکاری بود که خودش راهش انداخته. یه همخونهای مکانیکی داشت که در تلاش واسه رفتن به کانادا واسه کار بود. همه کاراش رو انجام داده و روزهاش به انتظار ویزا میگذشت. میدونی، خب خونهش بزرگ و زیبا بود چینش قشنگی داشت و من صحنه اولی که از این خونه دیدم این بود که کاش ن.ش اینجا بود. دیدم که مرهم روزهای سختش میشم و آرامش تناقضام تو همین خونه میشه.زندگیه دیگه! میچرخه ... میچرخه و میچرخه و من خیلی پر رو میشدم که هم پزشکی رو داشتهباشم و هم چشمای ن.ش، آرامبخش بههم ریختگیهام بشه.
این روزها باز کردن یه راه مالی تو زندگیم دغدغه اصلیمه. فریلنسری و ساختن موشنگرافی که فعلا با این وضعیت کشور کنسله. به نظرت یه راه بیدردسر و درستحسابی جز مشاره کنکور پیدا میکنم؟
