ساعت ۲بامداد به وقت عراق. پنج‌شنبه ۹ شهریور. موکب محلاتی‌ها. عمود ۱۱۷۱
اینجا خیلی جای خوبیه. هم پریز زیاد داره. هم هواش خیلی خنکه. امشب دوساعتی منتظر موندم تو صف واقعیت مجازی. میخواستم ببینم کربلا رو چه‌جوری با این وسایل نشون میدن. بخش زیادی از مسیر رو خودم تنها اومدم. سعی میکردم از این فضا که رهایی و کسی کاری به کارت نداره استفاده کنم. بقیه خیلی حسرتشو میخورن. حالا دقیقا به درکش نرسیدم. ولی به هرحال سعی میکنم خاطره بسازم.
امشب قبل خواب پای محمد و صالح رو ماساژ دادم. از پزشکی که چیزی بلد نیستم. فعلا همین‌قدر میتونم مرهم زخما باشم. البته از آقای دکتر که همراه ما بود سرنگ گرفتم و تاول میثم رو خالی کردم. اولین عملیات سرنگی من بود.
از خوبی‌های این مسیر زیاد گفتم. ولی خب چیزهای اذیت‌کننده هم داره. اولین چیزی که دل هر دردمندی رو به درد میاره، مصرف سرسام‌آور پلاستیک و تولید زباله بی‌امانه. حقیقتا همش دارم فکر میکنم که چیکار باید کرد. حیفه واقعا. این همه اتفاقات خوب اینجا میفته ولی بی‌امان به محیط‌زیست آسیب زده میشه.
بعدش اینکه خب تنوع و میزان خوردنی‌‌های اینجا خیلی زیاده. اتفاقا چیز بدی نیست‌ها. کیف‌کردن با خوردنی‌ها یکی از حلال‌ترین لذت‌های دنیاست ولی مشکل اینه که اگه حواست نباشه واسه چی اومدی اینجا، ناخواسته جوری رفتار میکنی که انگاری اومدی فستیوال غذا. جای این که مستقیم مسیر رو بری زیگ‌زاگی از این خوردنی به اون خوردنی میری.
الان که دارم مینویسم صدای خر و پف وحشتناک محمدآقا بلنده و واقعا اذیت‌کننده هست. هرشب داستان داریم با این عزیز دل.
چیز دیگه‌ای که به چشمم اومده اینه که مردم عراق چون به ماها به دید زائر امام‌حسین نگاه میکنن، بی قید و بند مهر و محبتشون رو خرج میکنن. این وضعیت ناخودآگاه باعث این میشه که دیوانه فکر بد کند. نیاز به فرهنگ‌سازی داره این مساله.
مساله بعدی اینه که اینجا بی‌رحمانه هوا گرمه. البته به لطف شربت و آب‌یخ و مه‌پاش کار خیلی راحت‌تر شده. ولی اگر سر ظهر بخوای راه بری گرما خیلی اذیتت میکنه. عرق‌سوز شدن و تاول‌زدن و آفتاب‌سوختگی هم که بخش جدانشدنیه اینجاست.
فعلا چیزی دیگه‌ای به ذهنم نمیرسه.
