دلم لک زده واسه ۹ ۱۰ سالگیم که محرما با محمد و امیرحسین خاک روستامون رو به سرمون میکشیدیم. دلم تنگ شده واسه اون روزها که ذهنم اونقدر خالی بود. رها بودم.
خدایا چرا این سر من خالی نمیشه؟ چرا همیشه یه ماجرایی هست که بیاد بره تو ذهنم بشینه و بزرگ و بزرگتر بشه؟ خدایا مگه من مسلمون نیستم؟ چرا دلم قرص به وجود تو نیست؟ چرا آشوب و ناآرامی ذهن من رو رها نمیکنه؟
خدایا این عذابه؟ هر چی هست بیا و رحمی کن. خدایا! هستی اصلا؟ صدای منو میشنوی؟ میبینی چهجوری دارم به خودم میپیچم؟ چیکار کنم؟ بیا بگو چیکار کنم ذهنم خالی بشه؟