ساعت ۱۱:۲۰ چهارشنبه شب ۶ مهر، روزهای استاجری(کارآموزی) داخلی، بخش غدد، گوشه اتاق ۴۲۳
تازه اومده بودم این خوابگاه. بعد یک‌سال زندگی تو اون خوابگاه ناجور قبلی که تو جاده کرج بود، خیلی حس آرامش خوبی داشت ورود به این خوابگاه جدید. هم تو محله سرسبز و خوبی بود و هم دسترسی‌های خوبی داشت. برعکس خوابگاه قبلی که واقعا ته دنیا بود یه جورایی. اینکه فقط دو دقیقه فاصله داشتیم تا مغازه شبیه معجزه بود اوایل ورود به خوابگاه جدید.
اتاق‌های این خوابگاه جدید، شبیه سوییته. آشپزخانه و حموم و دستشویی داره. دو اتاق داخل هر سوییت هست که یکی ۵ نفره و اون یکی دو نفره.
همون شب اول سهیل رو تو این سوییت خوابگاه دیدم. من عضو جدید ۵ نفره بودم و سهیل، قدیمیِ اتاق دو نفره. من اوایل مسیر پزشکی و سهیل اواخر. اون موقع۲۳ سالش بود و من ۲۴. تو همون نگاه اول خاکی بودن و تواضع سهیل خورد تو صورتم. یه چیزی که چندسالی بود مخصوصا تو پزشکی ندیده بودم. شخصیتش یه آرامشی داره و مخصوصا با چهره‌اش که کمی بیشتر از سنش به نظر میرسه، باعث میشد همش بهش بگم "واقعا تو الان باید کلید بندازی مثل یک بابا برای بچه‌هات خوردنی ببری تو خونه".
همون شب اول، داشتم رد میشدم که دیدم گوشی سهیل آلارم میزنه. ساعت ۱۰ شب بود و روی آلارم گوشی نوشته بود "یاد اباعبدالله". من هیچ‌وقت انقدر ارادت نداشتم ولی همون شب، سهیل رفت و رفت تا گوشه ذهن من جا گرفت.
تو جایی که ۴ ۵ سال از همه بزرگتر بودم سهیل آخرین بازمانده واسه من شده بود. سنمون نزدیک‌تر بود و با اینکه یک سال از من کوچیک‌تر بود، خیلی‌وقت‌ها بزرگتر از من رفتار می‌کرد. شب‌های آشفتگی، شب‌های تنهایی و خیلی موقع‌ها که نمیتونستم به کسی حرف‌هایی رو بزنم، سهیل آخرین سنگر بود. مخصوصا که خیلی وقت‌ها که نفر دوم اتاق دو نفره نمیومد خوابگاه، میرفتم اتاق دونفره و سهیل گوش شنوایی بود واسه حرف‌های بعد نیمه‌شب رفاقت.
مسیر ازدواج رو تقریبا همزمان شروع کرده بودیم و کلی برنامه چیده بودیم واسه ارتباط خانوادگی بعد ازدواج. ولی سهیل خیلی زود کسی رو که میخواست پیدا کرد و شهریور ۴۰۳ عقد کردن. ۳ ماه بعدش خوابگاه متاهلی گرفتن و سهیل زندگی متاهلی رو شروع کرد. ارتباطمون خیلی کمتر شد. مخصوصا که همزمان با اینترنیش(کارورزی) بود و نهالِ تازه‌پاگرفته‌ی زندگیش رو داشت رشد میداد.
سهیل از آخرین بازمانده‌های دهه هفتادیه که مرد زندگی بودن و واقعا از همون اول عقدش، صدش رو واسه زندگی مشترکشون گذاشت وسط و خانومش هم واقعا آدم زندگیه. برای اینکه درآمدش قطع نشه میخواست بلافاصله وصل کنه به تخصص و همون سال آخر اینترنی آزمون تخصص داد. درس خوندن واسه آزمون تخصص وسط شیفت‌های طولانی اینترنی(کارورزی) خیلی کار سختیه. مخصوصا که سهیل خیلی‌وقت‌ها جای دیگران شیفت میگرفت تا بتونه درآمدش رو بیشتر کنه.
۱۵ مهر ۴۰۳ جشن‌فارغ‌التحصیلیشون بود و سهیل ۵ روز زودتر یعنی از ۱۰ مهر تخصص رو شروع کرده بود و از تهران رفت.
این روزها ارتباط من و سهیل به ماهی یک پیامک و فصلی یک تماس تلفنی ختم شده. با اینکه توی پزشکی دوست‌های خوبی دارم ولی دیگه تو جامعه پزشکی گوش شنوایی واسه حرف‌های مگو نمونده واسم. سوگِ رفاقت با این که درد بی‌صدا و بزرگیه و آدم‌ها غصه زیادی ازش به شونه‌شون میشینه، انگاری کمتر بهش توجه میشه.
این درد و دل تقدیم به همه کسایی که یه خلاْ بی‌صدا از یه رفاقتِ از دست‌رفته، گوشه ذهنشون سنگینی میکنه.
