از اواخر تیرماه فرصت یک آشنایی پیش اومد و حدودا دو ماهی طول کشید. آدم بی‌نظیری بود. کامل‌تر از چیزی که میخواستم. اما ... اما یه عالمه مشکلات وجود داشت. شهر دیگه‌‌ای بود و مسیر رفت و آمد زیاد. متاسفانه مشکلات خانوادگی پیچیده‌ای هم داشت که کار رو خیلی سخت کرده بود. شاید اصلا سر همین مشکلات بود که انقدر آدم کامل و بی‌نقصی ازش به وجود اومده بود. اهل مطالعه، پویا، پر از زندگی، اهل ورزش و فعال.
دفعه آخر که رفتم شهرشون از مسافت طولانی و خستگی مسیر، وقتی رسیدم بهش یک ساعت اول نای حرف زدن نداشتم. بهم گفت مگه مجبورت کرده کسی که الان اینجوری هستی. ولی من خسته بودم ... البته شکایت از خستگی از این همه تلاش‌هایی که دارم می‌کنم متاسفانه مدتیه که روی زندگی من سایه انداخته. بیشتر بودن سنم از جمعی که کنارشون دارم درس می‌خونم، سر و سامون گرفتن رفیق‌های قدیمیم و تنهاتر شدنم، مسائل مالی و فشارهای تحصیل پزشکی گاهی بیشتر از زور شونه‌های من میشه. خلاصه این که ناراحت بود از این وضعیت و بی‌حوصلگی من.
چند روز بعد پیام بلندبالایی داد و حکم پایان رو صادر کرد. میخواستم تلاش کنم، چون ارزشش رو داشت ولی آشفتگی خانوادگیش و دوری شهرها، زنجیر انداخته بود به پاهام و چسبونده بود من رو به زمین. تکرار ناپذیر بود اون آدم ولی ترس و نگرانی از مشکلات آینده، زورش بیشتر بود توی ذهنم.
می‌دونید من واسه شروع پزشکی که ارزشش رو داشت خیلی هزینه‌های زیادی رو به زندگیم وارد کردم. دیگه تاب تحمل یه چیز با ارزش دیگه با هزینه‌های خیلی زیاد رو نداشتم. فرصت نشد اون آدم، رویِ با نشاط و پر انرژی من رو ببینه. تو پیام آخر بهم گفت شما آدمی هستید که تمرکز اصلیتون رو پیشرفت بالینی و حرفه‌ایه ولی من آدمی رو میخوام که باهاش زندگی کنم و بهم خوش‌بگذره.
نمی‌دونم، شاید راست می‌گفت. یعنی یه بخش‌هاییش که قطعا درست بود. من واقعا دیگه بلد نیستم از لحظه لذت ببرم. اون هم هر موقع من رو دید زمانی بود که خسته از مسافت طولانی واسه رسیدن بهش و درگیر ذهنی که چه جوری برگردم بودم و ناتوانی من در لذت بردن از زندگی چندبرابر شده بود.
باید یک فکری کنم. روندی که دارم پیش میرم از من یه نسخه‌‌ای میسازه که اصلا زندگی کنارش تجربه خوبی نیست. من آدمی بودم که واقعا وقت گذروندن باهام خوش می‌گذشت.
خواننده محترمی که تا اینجا همراه بودی، نظر شما چیه؟ چه جوری راهی پیدا کنم برای فرار از این وضعیت؟
