ساعت ۰۲:۰۴ بامداد سهشنبه ۷ شهریور. عمود ۳۴۵. بین مهدی و میثم تو موکب خوابیدم. یکی دیگه جای مهدی رو گرفته و اومده کنار من خوابیده. آقامصطفی با بچهها جلوی در نشسته و دارن میگن و میخندن.
توی این مسیر حالم خوبه. کمتر از همیشه دستوپا میزنم. بیقراریم کمتره. اینجا آدما سگدو نمیزنن. شیعههای عراق که مردم رو توی خونههاشون راه میدن مثل من همش تو سر خودشون نمیزنن که باید چیکار کنن. اینجا سمتوسوی همه به سمت یه چیزه. اینا همه یکیو دارن به اسم حسین و نمیذارن بقیه چیزا ذهنشون رو خراش بده.
از صبح جای بند کیف گردنی پاسپورتم ناجور میسوزه. به داروخونههای توی مسیر سر زدم تا پماد گیر بیارم. داروخونهها عراقی بودن. رفتم پیش یکیشون، جای سوختگی روی گردنم رو نشونش دادم و گفتم "حجی، حاره". توی یه ظرف گرد پلاستیکی کوچیک بهم پماد داد. بهتر شد. وقتی به زور باهاشون عربی حرف میزنم حالم جا میاد. لهجه عراقی رو خیلی دوست دارم.شیرینه! گل به سرم بگیرن اگه تا سال دیگه کلاس لهجه عراقی نرم. اون کلاس فرانسه آخه چه خریتی بود که رفتم. توی فشارای ماه خرداد مجبور شدم ولش کنم.
با محسن بقیه راه رو تا عمود محل قرار اومدیم. توی مسیر همهچی بود. از کباب و برنج و فلافل و نون تازه گرفته تا شربت و دوغ و آب. از این آب خوشگلا که مرد عراقی که پوستش آفتابسوز شده، داد میزنه "مای بارد، زایر!"
توی مسیر، این دختربچهها که شعر میخونن و به دست زائرا عطر میزنن زیاد بود. رفتم پیش یکیشون. دستم رو گرفت و با خودکار آبی یه چیزی روش نوشت. مامان چندتا پک کوچیک که داخلش شکلات و گل سر داشت بهم داده بود تا به این دختربچهها بدم. به اون بچه و دوستش دادم. دیگه نداشتم. بدو بدو رفتن دوستاشون رو آوردن، ولی من دیگه چیزی نداشتم. معذرتخواهی کردم ازشون. جلوتر که رفتم زیر نور چراغا دیدم کف دستم نوشته "الله".
الله؟؟؟ واقعا الله؟ نمیدونم. فقط میدونم اینجا خدا داره. توی این مسیر خدا داره بین مردم راه میره. شاید خدا وجود نداشتهباشه، ولی متر به متر در و دیوار اینجا خدا ریخته. خدا از مهپاش جلوی موکبا رو صورت مردم میریزه. تلخی اون قهوهها که صاحبش فنجونا رو به هم میزنه خدا داره. نور لامپای توی مسیر که همش برقشون میره خدا داره. از آهنگ این ماشینا که کپسول گاز جابهجا میکنن این عراقیا صدای خدا رو میشنون.
با حس درد پاهات تو روز دوم پیادهروی وقتی انگشتات تاول زده، خدا تو بدنت میپیچه. هرجایی خدا نباشه دیگه قطعا توی گرمی اون نون مثلثیها خدا هست ...
کمکم باید بخوابم. بعد نماز صبح باید راه بیفتیم. خدایا اگه اینجا هستی، بیا و ایندفعه خوبی کن. بیا و یخرده بهم قرار بده. بذار یهمدت طولانی بفهمم وقتی آدما ذهنشون بههمریخته نیست چه شکلیه....
پینوشت: من به وضوح حالم خوبه و فقط دارم خوبیای اینجا رو میبینم. از اتفاقات ناخوشایند اینجا هم حرف واسه گفتن هست. اگه عمری بود مینویسم...