ساعت ۱۰:۳۸ یکشنبه شب، ۲۹ مرداد، توی اتاق زیرزمین که وسایل رو داخلش چیدیم نشستم. همون اتاقی که واسه خواب بهش پناه میارم. امشب قسمت آخر نجلا هم پخش شد. بابا رفته جلسه قرآن و با مامان تو خونه بودیم. با هم حرف زدیم، چایی خوردیم، از انگورهای حیاط خوردیم. از مامان خواستم که بشینه فکر کنه و یه لیست دهتایی از ویژگیهای بد من بنویسه. با محوریت بدیهایی که ممکنه به زندگی مشترک آیندهم آسیب بزنه. به قول حاجاحمد باید بشینم خودم رو مطالعه کنم. اگر بخوام یه زندگی خوب تشکیل بدم باید بشینم این ایرادهام رو دونهبهدونه درست کنم. باید نخ و سوزن رو دربیارم و تیکهتیکه شکافهایی رو که دارم بدوزم. وقتی با آدمایی که نزدیک من هستن صحبت میکنم، سر لیستشون از ویژگیهای بد من بیقراریه. همه میگن علی بیقراره و این بیقراری بهش آسیب میزنه. راست میگن.
علی آقا امشب باهات سرِ جنگ دارم. میخوام سرت داد بزنم که بسه دیگه. شک و تردید و بالاپایین کردن زندگی بسه دیگه. میخوام یقهتو بگیرم و تو چشات زل بزنم که کافیه! هرچی اینور و اونور کردی بسه. حالا وقت جنگیدنه! حالا وقت اینه که شروع کنی به جنگیدن واسه چیزایی که همین الان داری. بهت فرصت کافی واسه امتحان و تغییر، دادم. دیگه کافیه! همینجوری که یقهتو گرفتم و تو داری مثل همیشه سعی میکنی یه جوری در بری، محکم میکوبونمت به دیوار که هرچی ناراضی بودی و احساسکردی اینجا اونچیزی که میخواستی نیست بسه. بجنگ! هرچهقدر هم شرایط جلوی راهت خستهکننده، کارِ گِل و رو اعصاب هم که بود بجنگ.
خودت رو چرخوندی و چرخوندی و الان رسیدی به پزشکی. باشه! میفهممت! ۲۴ سالت شده، پول نداری، دیر شروع کردی، وسط آوار یه شکست عاطفی افتادی، وحشت کردی، مسیر طولانیه، میترسی تو این مسیر به دردنخوری، میترسی خالی کنی، فکر میکنی آدم درس خوندن واسه این مدت طولانی نیستی، خسته شدی، فکر میکنی اون چیزی رو که لازمه یاد نمیگیری .... همه رو میفهمم. علی آقا به خدا همه رو میفهمم. ولی دیگه بهت اجازه نمیدم نجنگی. حالا دیگه وقت جنگیدنه. هرجوری شده به هر بدبختی که شده باید کار رو دربیاری. به هر مصیبتی که شده کار رو دربیار. بالا بری پایین بیای این چیزی بوده که حداقل ۶سال واسش عذاب ذهنی کشیدی. تموم روزهایی رو که تو شریف بودی با خودت جنگیدی که به پزشکی علاقه داشتی. همه اون روزها به این فکر میکردی که هیچجایی بهتر از پزشک بودن واسه تو پیدا نمیشه. این همه تست دادیم، این همه مشورت کردیم، این همه با دکترای مختلف مشورت کردیم. این همه مشاورهای مختلف رو بالاپایین کردیم. این همه خیال کردی، خدا رو آوردی جلوی چشممون، دیگه بهت اجازه نمیدم خودتو اذیت کنی. بهت اجازه نمیدم از چیزی که انقدر واسش زحمت کشیدیم شونه خالی کنی. چارهای جز جنگیدن نداری، متوجهی چیدارم میگم؟ حواست هست؟
بسمالله. این تو و اینم یه زمین جنگ به وسعت کل عمرت.