ویرگول
ورودثبت نام
علی
علیمسیر تحصیلی من از شریف شروع شد و این روزها مسیرم به دانشکده پزشکی خورده. اینجا تجربه‌هامو می‌نویسم.
علی
علی
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

اگر غم نان بگذارد

ساعت ۱۱:۴۷  ظهر سه‌شنبه ۲۱ شهریور. صف نونوایی سنگکی نزدیک دفتر پیشخوان. کتونی‌هام رو دادم به کفاشی و بعدش اومدم نونوایی. صفش شلوغه و منم هیچ کتابی همراهم نیوردم. با گوشی هم نمیشه کتاب‌خوند. این شد که دارم با گوشی مینویسم.

بعد از سفر اربعین که برگشتم، خوابم زیاد شده ولی به نظر میرسه در مسیر تغییرات خوبی هستم. دارم تمرین میکنم چه‌جوری کنترل ذهنم رو بگیرم دستم. چندوقتی هست کانال‌های خوب یوتیوب رو دنبال میکنم. یه ویدئو میدیدم که توضیح میداد روتین داشتم تو زندگی چه‌قدر کمک میکنه به کنترل ذهن و کم شدن سر و صداهای منفی.

تو این شبا اگه وقتی پیش بیاد ساعت ۶ تا ۹ شب میرم پیش علی‌آقا. متخصص طب اورژانسه تو بیمارستان. بهم اجازه میده تا جایی که میشه ببینم و برام توضیح میده که یاد بگیرم. خوبه راضیم، اینجوری لااقل بیشتر حس میکنم دارم یه چیزی یاد میگیرم. دارم باهاش هماهنگ میکنم که آخر هفته‌ها هم تو تهران برم پیشش. اون‌جا میتونم با روپوش برم. خواستم ازش بپرسم اگه اعتمادسازی کنم اونجا میذاره منم دست به کار بشم؟ ولی نپرسیدم. اگه بگه نه انگیزه‌ام کم میشه که تو تهران برم پیشش.

دیشب هم تو اورژانس بیمارستان شهرمون پیشش بودم. یه آقای سی‌وچندساله شستش رفته بود زیر اره کارگاه. زخمش کوچیک ولی عمیق بود. نیاز به بخیه داشت. وقتی علی‌آقا با سرنگ انسولین میخواست به شستش لیدوکائین بزنه تا بی‌حس بشه خیلی سر و صدا میکرد. گفتم بهش شما چهره‌ات که خیلی مردونه‌است چرا انقدر زودرنجی. گفت به چهره‌ام نگاه نکن. دلم شبیه دختر ۱۴ساله است. علی آقا مشغول بخیه زدن بود و من فقط میتونستم سرم ضدعفونی و بتادین بزنم به دستش. آخرش که کارش تموم شد گفت بهم کار آموزی؟ علی‌آقا برگشت گفت نه ایشون دکتره‌. پزشکی شهید بهشتی میخونه. اون بنده‌خدا هم برگشت گفت آخه کار قحط بود شماها اومدید تو این کار! من فقط تونستم لبخند بزنم.

می‌دونید یکی از ضعف‌های من اینه که حرفای دیگران ته ذهنم تاثیر میذاره. هرچه‌قدر هم مطمئن باشم به چیزی! بعدش داشتم فکر میکردم به حرفش و مثل همیشه متعجب بودم چرا حرفای ساده دیگران میتونم باعث ناراحت شدنم بشه.

اون آقا که رفت یه مادر و پدر اومدن. پیشونی پسر ۴ ساله‌شون شکاف برداشته بود. نیاز به بخیه داشت. اسمش محمدحسین بود. محمدحسین خیلی کمتر از اون آقا سر وصدا میکرد. ولی حداقل موقع بی‌حسی درد داشت‌. باباش دستاش رو گرفته بود که یه وقت نیاره رو زخم. من اون وسط فقط میتونستم بتادین بریزم.

ساعت ۹ که شیفت تموم شد من با دوچرخه برگشتم خونه. چند وقتی هست که بازسازی طبقه بالا تموم شده ولی هنوز وسایل رو نبردیم. شبا وسایلم رو میبرم بالا تا از اون سکوت واسه کتاب‌خوندن و ور رفتن با لپ‌تاب استفاده کنم.

خب نوبتم رسید تو نونوایی. برم نونام رو جمع کنم.

کار
۲
۰
علی
علی
مسیر تحصیلی من از شریف شروع شد و این روزها مسیرم به دانشکده پزشکی خورده. اینجا تجربه‌هامو می‌نویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید