ویرگول
ورودثبت نام
almasi.aa1989
almasi.aa1989سپاس پروردگارم را که نویسنده ی زندگیست.
almasi.aa1989
almasi.aa1989
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

شنبه برفی

شنبه برفی


اوایل دی بود، ساعت حدود نه شب و چیزی نمانده بود تا پدر، با جمله " لامپ را خاموش کن " مرا بیشتر دچار دلهره کند. خسته بود مثل من. هر دوی مان از طلوع خورشید تا غروبش، آجر روی آجر گذاشته بودیم.

آثار سرما و کار امروز، بیشتر از روزهای تعطیل گذشته روی دستانم نقش بسته بود، نمی توانستم  مدادم را به راحتی به دست بگیرم. نوشتن و تمرکز کردن سخت تر از هر کاری حتی بنایی شده بود. چطور امتحان ریاضی فردا رو یادم رفته بود!!!؟

سعی کردم آرامش خودم را حفظ کنم،  یاد جمله معلم ریاضی افتادم که می گفت:  "خوردن یک لیوان آب اضطراب و دلهره را کاهش می ده".  لیوان آب رو گذاشتم کنار دستم و کتاب را باز کردم. اولین مسئله ریاضی کمی گنگ بود اما با حل کردن مسئله بعدی، دستم و ذهنم روان شده بودند.

هنوز چند صفحه ای از کتاب را نخوانده بودم که پدر از آن سوی اتاق، دستور خاموشی را داد. نمی توانستم بگویم امتحان فردا را فراموش کردم. آهی به عمق تمام خستگی ها و نگرانی هایم کشیدم و لامپ را خاموش کردم.

تقریبا همه جا تاریک شد. اما پنجره، خانه را جان می بخشید با چراغی در خیابان، دلم را، به نورش قرص کردم. به آرامی به سرجایم برگشتم و به نوشتن ادامه دادم.

پدر در خواب عمیق فرو رفته بود و متوجه بیدار ماندن من نشده بود. شب آرامی بود،  تنها صدای شوخی باد و پنجره به گوش می رسید و من خوشحال بودم که می توانستم برای امتحان فردا آماده شوم .

نمیدانم چه قدر گذشته بود، اما باد شدید شده بود و طوری به پنجره می کوبید که گویی آمدن طوفان را فریاد میزد. تقریبا نیمی از درس را خوانده بودم که صدای مهیبی، اتاق را تاریک کرد. طوفان شده بود . ترسیده بودم  هم از طوفان و  هم از بیدار شدن پدر. دیگر  امیدی نداشتم. اما باید به خواندن ادامه می دادم. ای کاش من هم مانند بقیه هم کلاسی هایم زمان بیشتری برای درس خواندن داشتم، ای کاش من هم ، مانند آنها روزهای تعطیل داشتم؛ ای کاش پدرم بنا نبود؛ ای کاش من تنها نبودم و ای کاش هایی که، مدام ذهنم را خط خطی می کردند.

******

آه ... خدای بزرگ کمکم کن. باید کاری می کردم. ناگهان چیزی به ذهنم رسید که از شدت خوشحالی نزدیک بود فریاد بزنم. بلند شدم و به سمت آشپزخانه اولین قدم را برداشتم. خیلی مراقب بودم به چیزی برخورد نکنم. اولین کشو را باز کردم، چیزی پیدا نکردم و همین طور بعدی؛ داشتم ناامید می شدم که در آخرین کشو، شمع را پیدا کردم. حالا با روشن کردن آن می توانستم بقیه مسئله ها رو حل کنم.

اکنون اتاق روشن تر از قبل شده بود و نوشتن راحت تر اما دیگر چشمانم یاری ام نمی کردند. پلک هایم سنگین تر از کیسه های سیمان شده بود. رو به آسمان دراز کشیدم، آرام آرام برف می بارید.

**********

با صدای گوله برفی که پنجره مان را نقاشی کرده بود از خواب پریدم. ساعت نزدیک ۸ بود، وای خواب ماندم!!!!!!! سریع از رختخواب بلند شدم، صدای خنده و شادی از خیابان به گوش می رسید. از پنجره به بیرون نگاهی انداختم، دوستانم بودند که دور آدم برفی بزرگی حلقه زده بودند و بازی می کردند؛ اما چرا مدرسه نرفته بودند؟!

از پله ها به سرعت به پایین دویدم، در را باز کردم یک گوله برف درست خورد به وسط پیشانیم، حامد بود با خنده گفت:

" امیر علی مدرسه تعطیله "

ادبیاتنویسندگیداستان کوتاهدرام
۹
۰
almasi.aa1989
almasi.aa1989
سپاس پروردگارم را که نویسنده ی زندگیست.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید