- الهام، الهام! این مردِ بیماریش چیه؟
- بچه های ترم بالایی می گن، بیمارِ اسکیزوفرنیِ. دو هفته است که آوردنش اینجا؛ طفلکی همه ش فکر می کنه دوربین دستشه و مدام از دور و ورش عکس می گیره.
- الهی، بیچاره بر و روی خوبی هم داره!
- می گن برادرش بستریش کرده دیگه ام پیداش نشده.
-جدی می گی؟!
- اما تازگیا یه نفر هر روز میاد ملاقاتش، مثل اینکه خیلی دوسش داره. قفسِ مرغ عشقا رو تو ساختمون پردیس دیدی؟
- آره
- اون براش هدیه آورده.
- عزیزم!!
- یه بار از کنارشون رد می شدم، درست رو همین نیمکت نشسته بودند، بعضی حرفاشونو شنیدم.
- چی می گفتن!؟
- ملاقاتیش با بغض بهش می گفت: « از اولین روزی که دیدمت عاشقت شدم.»
- اون بهش چی گفت؟!
- هیچی، فقط دوربین خیالی رو به سمتش گرفت و چند تا عکس ازش انداخت.
- آخی دلم سوخت!
- اوایل که اومده بود خیلی حالش بد بود، همش هذیون می گفت اما چند روزه حالش بهتره.
- خدا رو شکر!...................... الهام یادت باشه هر وقت ملاقاتیش اومد به من نشونش بدی.
- باشه فضول خانم!
یک ماه قبل
از پنجره مینی بوس مات و مبهوت به خیابان نگاه می کرد. نا گهان سرش را چرخاند و شروع به بو کشیدن کرد.
- بوی دود میاد!!!!
از جایش بلند شد و از پسر جوانی که دو ردیف عقب تر از او نشسته بود، پرسید:
- بوی آتیش از کجاست؟!
- آتیش!!!!...........من بویی حس نمی کنم.
- چرا، بوی آتیش میاد!
راننده مینی بوس از آیینه به او که همه جا را بو می کشید، نگاه کرد و گفت:
- آقا بشین! می خوام حرکت کنم.
- نه، بوی دود میاد!
- دود چیه!!! بشین بابا معطلمون نکن.
- من پیاده می شم نمی تونم نفس بکشم!
- زود باش پیاده شو!………………….. دیوانه !
***
در آپارتمانش را باز کرد. شلختگی از گوشه و کنار اتاق با روشن شدن تک لامپ رشته ای به طرفش هجوم آورد. روی مبلِ کُنجِ اتاق نشست. پاکت سیگار را از کنار روزنامه های تاریخ گذشته برداشت و تنها ترین همدمش را خیره به گل های فرشِ کهنه، با بی حوصلگی کشید و در افکارش فرو رفت.
« منم همین فکر رو می کنم، به نظر می رسه دیگه به کارمون نمیاد…….. نظرت چیه؟ می خوای بهش بگم دیگه نیاد استودیو………... بهش می گم عکسایی که می گیره خوب نیست و همه ی مشتری هامون ناراضین…. »
از سوزش فیلتر سیگار که گوشه لبش را سوزانده بود، هوشیار شد و با فریاد، طول اتاق را چندین بار قدم زد.
- عوضی، آشغال..........................خفه شو، میگم خفه شو……... من دیگه بدرد کارت نمی خورم، آره؟……………خفه شو………من بهترین عکاسم……….خفه شو……..الان بهت نشون میدم.
دوربین عکاسی را برداشت و از این سوی اتاق به آن سوی اتاق دوید. از هر چیزی عکس می گرفت.
عکس می گیرم از هر جایی بخوام عکس می گیرم………………...آره از تو هم عکس می گیرم…………. فرار نکن…………..خفه شو………….دستت از صورتت بردار ………..ببین چه عکسی گرفتم؟!……. خفه شو………...به من نگاه کن………..می گم به من نگاه کن….
صدای شاتر دوربین و فریاد هایش تا لحظه ی در زدن همسایه کناری، ادامه داشت که بالاخره به خودش آمد و در را باز کرد.
- آقا پناهی! …….آقا پناهی!
- سلام!
- سلام! حالتون خوبه؟ با کسی در گیر شدین؟
- نه، چطور؟
- آخه صدای داد و فریاد از واحدتون می اومد راستش نگران شدم!
- .....................صدای تلویزیونِ.
- باشه، پس ببخشید!
- خواهش می کنم!......................راستی بابت قرمه سبزی ممنون. خیلی خوشمزه بود! چطوری انقدر خوب آشپزی می کنید!؟
- نوش جونتون! راستش هر بار که به خاطر شما آشپزی می کنم غذاهام لذیذ میشن!
- شرمنده می کنید!
- خواهش می کنم!
- بازم ببخشید مزاحم فیلم دیدنتون شدم.
- چه فیلمی؟!
- خودتون گفتین صدا از تلویزیون بوده!
- آهان، درسته.
- معلومه فیلمای خشن دوست دارینا، اما من عاشق فیلمای رمانتیکم.
- چه جالب!
- ببخشید، شبتون بخیر!
- شب بخیر!
***
بی رمق تر از روز قبل وارد استودیو شد. سلامی به گرفتگیِ آسمان ابری به همکارانش کرد و پشت میز نشست.
- آقای پناهی حالتون خوبه؟ صداتون چرا گرفته!؟
- چیزی نیست.
- سعی کنید آب گرم بخورید.
- باشه ممنون خانم بابایی!
رئیس استودیو وارد سالن شد و سلامش را با نگاهی تلخ جواب داد.
- عکسایی که دیروز گرفتی رو آماده کردی؟ امروز جلسه ی قرارداد با شرکت مینو داریم…………...آقای پناهی حواست هست؟!
- ................. ببخشید!..........مگه شما عکسا رو ندیدین؟!!!!
- نه، کجا گذاشتی؟!
- ........ معذرت میخوام، فکر کردم دیروز تحویلتون دادم!
- به ساعتت نگاه کن، هر روزم که دیرتر میای!
- ببخشید!
- خانم بابایی بگین یه قهوه برام بیارن.
- چشم!
***
نیمه های روز شده بود و جلسه ی رئیس همچنان ادامه داشت. هر باری که کلمه ی عکس از اتاق جلسه به گوشش می رسید، استرس تمام روحش را مچاله می کرد، دستانش می لرزید. از پنجره به خیابان نگاه کرد، خشنونت ابرها بالاخره آسمان را به گریه انداخته بود. سیگارش را برداشت و بیرون رفت.
زیر طاق ایستاد و هوا را از نفس هایش که بوی تنباکوی سوخته می داد، پر کرد. ناگهان بعد از آخرین پک سیگار، با عصبانیت چنگی به توده دود در هوا زد و فریاد کشید:
- تو عکسای منو خراب می کنی آره؟………..کجا میری عوضی؟!……….……..….…….عکسامو بده کجا می بریشون!؟………می گم کجا می بریشون؟!… نه!!!!!!!!……….نه!!!…...نه!…… خاموش شو لعنتی….
کنار خیابان روی زانو هایش نشسته بود و دست هایش را با ناله روی آسفالت می کوبید. از صدای پست چی که دستش را روی شانه ی او گذاشته بود و صدایش می کرد «آقا! آقا!» هوش و حواسش برگشت. مبهوت ایستاد. تمام لباس هایش خیس شده بود و آب و خون از کف دستش می چکید.
- آقا خوبی؟!
- ................نمیدونم!
- آخ آخ آخ داره از دستت خون میاد!……………. چرا همچین می کنی با خودت مرد؟!
- ها...............!
- بذار کمکت کنم بلند شی………...می خوای ببرمت بیمارستان؟
- نه، باید برگردم سر کار.
- کجا؟
- همین ساختمون روبرویی.
.
.
.
- آقای پناهی! چرا خیس شدین؟ ای وای داره از دستتون خون میاد!
- هیچی نیست خوردم زمین.
- خانم بابایی نیازی به باند نیست، منو شرمنده می کنید به خدا.
- پناهی چت شد؟!!
- سرم گیج رفت!
- الان حالت چطوره؟
- بهترم.
- تو این چند روزه دوبار حالت بد شده ها، اصلا طبیعی نیست!...... می خوای ببرمت بیمارستان؟
- نه، ناصری جان قرص سر درد بخورم خوب می شم. …….خانم بابایی ممنون، لطف کردین!
- خواهش می کنم!............لباساتون خیسِ آب شده! میگم بهتره مرخصی بگیرید برید خونه.
- نه، اینجا باشم بهتره؛ ممکنه رئیس با هام کاری داشته باشه.
- نگران جناب مظفری نباشید، من بهشون توضیح می دم.
- خانم بابایی درست میگه با این لباسای خیس بدتر سرما می خوری.
-الان زنگ میزنم آژانس بیاد.
- ممنون خانم بابایی!
- پناهی، یدونه از این قرصا بخور.
- مرسی!
***
در آپارتمان را به زحمت باز کرد و با همان لباس های خیس روی مبل افتاد. سردش بود اما توان روشن کردن بخاری را نداشت. به پنجره خیره شد تا خوابش برد.
هوا تاریک و آسمان آرام شده بود. از صدای زنگ تلفن، وحشت، اتاق را به رگبار بست. از جا پرید و نگاهش را به تلفن دوخت. بدون اینکه گوشی تلفن را بردارد در گرداب صداهایی که می شنید غرق شد.
« جلسه امروز بهم خورد، طبق معمول عکسای تو گند زد به اعتبارمون.............تو آبروی چندین ساله ی منو بردی………... تو هیچ وقت عکاس خوبی نبودی و نخواهی شد…………. تو اخراجی، اخراج........ برو به درک...... »
سرش را زیر بالش کرد و مثل بید لرزید. گوش هایش را با کف دست محکم فشار می داد. دوباره تلفن زنگ خورد. این بار با حرص بلند شد و سیم تلفن را کشید.
خودش را در خانه حبس کرده بود. هیچ کس خبری از او نداشت. از استودیو چند باری تماس گرفته بودند اما موفق نشده بودن با او صحبت کنند. کف اتاق، جنین وار دراز کشیده بود و اکسیژن سرد را به تلافیِ نبودش در روز دردناک به دنیا آمدنش، از پنجره می بلعید. سیگار پشت سیگار، می مکید و با گرامافون ترانه ی جمعه ی فرهاد راد مهر را زمزمه می کرد.
توی قاب خیس این پنجره‌ها عکسی از جمعه ی غمگین می‌بینم
چه سیاهه به تنش رخت عزا تو چشاش ابرای سنگین می‌بینم
داره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
نفسم درنمیاد، جمعه‌ها سرنمیاد کاش می‌بستم چشامو، این ازم برنمیاد
داره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
عمر جمعه به هزار سال می‌رسه جمعه‌ها غم دیگه بیداد میکنه
آدم از دست خودش خسته میشه با لبای بسته فریاد میکنه
داره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
جمعه وقت رفتنه، موسم دل کندنه خنجر از پشت می‌زنه، اون که همراه منه
داره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه
ساعت ها در همان حالت ماند تا اینکه همسایه کناری با دلهره زنگ آپارتمانش را زد. بعد از چند بار زنگ زدن و درست لحظه ی نا امید شدنش، در باز شد.
- سلام آقا پناهی! خوبین؟...ببخشید، برادرتون از شهرستان با من تماس گرفت، می گفت هر چی زنگ می زنه جواب نمیدین!! ……….. همکارتون بهش گفته سه روزه سر کار نرفتید!..... آقا پناهی اتفاقی افتاده ؟
- بهش بگین از کار اخراج شدم.
- چرا!؟
- عکسام.
- یعنی چی!!!؟
- ببخشید خیلی خسته م با من کاری ندارین؟
- یه لحظه صبر می کنید الان بر میگردم؟……………………………………………..بفرمایید یه خورده از کیک تولدمه، برای شما نگه داشتم.
- ممنون!
- نوش جونتون! میگم بهتر نیست خودتون تماس بگیرید؟
- الان مساعد نیستم لطفا شما از طرف من بگید حالم خوبه.
- باشه! فقط یه چیزی، من تقریبا یک هفته نیستم میشه خواهش کنم تو این مدت از دو تا مرغ عشقام مراقبت کنید؟
- من؟!
- خواهش می کنم!!!!
- ............باشه.
- خیلی ممنون، فردا قبل رفتن، میارمشون.
- باشه، خداحافظ !
- خداحافظ!
نیمه های شب بود که کل اهالی ساختمان از صدای شکستن اسباب و اثاثیه و داد و فریاد های او، از خواب پریدن. همه با نگاه های خواب آلود و وحشت زده به نظاره ی درِ آپارتمان او ایستاده بودند.
- ......... ببخشید، که دیر وقت زنگ زدم ولی حال برادرتون اصلا خوب نیست! هر چی در می زنیم باز نمی کنه! مدام داد می زنه و صدای شکستن از آپارتمانش میاد؛…….. کل ساختمون ترسیدن؛ ……...تو رو خدا زودتر راه بی افتید. خداحافظ.
چند روزی می شد که در بیمارستان روانپزشکی امین آباد بستری شده بود. با لباس فرم آبی از ساختمان بیمارستان خارج شد و زیر سوزنی برگانِ همیشه سبز، روی نیمکت نشست . جفت آرنجش را روی زانوهایش گذاشت، بدنش را به جلو خم کرد و از بین انگشتان حالت گرفته با یک چشم بسته به کلاغی خیره شد. کلاغ قار قار کنان از روی زمین پرید و روی نرده های فلزی نشست. دو دختر جوان از کنارش رد می شدند.
- مستانه، یه خورده چاق شدی!!
- راستش خیلی پر خوری می کنم!
- میگم نکنه افسردگی گرفتی؟
- الهام!!!!!!!!! زبونتو گاز بگیر!
- وا!!!!! خب واقعیت همینه! افسردگی مث سرما خوردگیه.
- خُبِ خُبِ! حالا خوبه یه ترم از من بالاتری؛ نکنه خیال کردی دکتر شدی؟!
- وای مستانه!!!!!!!!!...........ولم کن!
- الهام، الهام! این مردِ بیماریش چیه؟!!
پایان
