جنازه اصلاً قابل تشخیص نبود؛ پیکری سیاه‌شده که نیمی از آن بیرونِ خاک افتاده بود، انگار چیزی یا کسی با عجله آن را بیرون کشیده بود. مه غلیظ دورتادورِ گودال را گرفته بود. نسیم با قدم‌های لرزان جلوتر رفت و دست‌هایش را روی دهانش گذاشت تا کسی صدای جیغش را نشنود. ناگهان در میانِ تاریکیِ نمناکِ جنگل، سایه‌ی مبهمِ کسی را دید که داشت به سمتش می‌آمد…
---
چند ماهی بود که از عمو فرهاد خبری نبود. خانواده در بلاتکلیفی و نگرانی دست‌وپا می‌زدند، اما نسیم بیش از همه داغدار این سکوت بود. برای او، فرهاد فقط یک عمو نبود؛ تنها تکیه‌گاه و واقعی‌ترین دوستش بود.
سه سال می‌شد که فرهاد به روستایی در دل جنگل کوچ کرده بود؛ به ظاهر برای نقاشی از طبیعت، اما همه می‌دانستند رفتنش نوعی فرار بود؛ فرار از آدم‌ها و رسیدن به تنهایی. گریز از نگاه‌های پرسشگری که تا ۴۵ سالگی مدام تعقیبش می‌کردند: این‌که چرا هیچ زنی در زندگی‌اش نیست و چرا قصد ندارد خانواده‌ای تشکیل دهد.
عمو فرهاد بعد از جابه‌جایی، آدرس خانه‌ی جدیدش را فقط و فقط به نسیم داده بود؛ همین یک کار نشان می‌داد که دیگر هیچ تمایلی به دیدار با دیگران ندارد و نسیم تنها کسی است که در خلوت او سهمی دارد.
در ابتدا، خانواده فکر می‌کردند فرهاد تصمیم گرفته همین ارتباط‌های دست‌وپا شکسته را هم قطع کند و کاملاً غیبش بزند، اما وقتی چند ماه گذشت، دیگر نمی‌شد اسمش را خلوت‌گزینی گذاشت. قطعاً اتفاقی افتاده بود.
پدر نسیم و عمو فربد راهی روستای فرهاد شدند. خانه‌به‌خانه از اهالی روستا سراغش را گرفتند، ولی همه اظهار بی‌اطلاعی کردند و به نوعی شانه بالا انداختند. مردم روستا از بی‌علاقگی فرهاد به رفت‌وآمد می‌گفتند و این‌که بارها پیش آمده بود که روزها حتی برای خرید یک نان ساده هم از خانه بیرون نیاید. برادرها دست خالی و بی‌هیچ نتیجه‌ای بازگشتند.
به همه می‌گفتند لابد فرهاد بی‌خبر، از آنجا هم کوچ کرده؛ اما رفتارهایشان چیز دیگری می‌گفت. در جمع‌ها مدام یک گوشه کز می‌کردند و پچ‌پچ راه می‌انداختند و به محض این‌که کسی نزدیک می‌شد، حرفشان را عوض می‌کردند.
همین پنهان‌کاری‌ها نگرانی نسیم را دوچندان کرد. مطمئن شد که باید خودش دست‌به‌کار شود، تنها به روستای فرهاد برود و ته ماجرا را دربیاورد. اما می‌دانست اگر پدر و مادرش بویی از این ماجرا ببرند، اجازه نمی‌دهند؛ برای همین به دروغ گفت برای دیدن یکی از دوستانش چند روزی راهی شمال می‌شود.
صبح روز بعد، با یک چمدان کوچک راهی ترمینال شد و به سمت روستا حرکت کرد. در تمام طول راه، ذهن نگرانش فقط حول یک ترس می‌چرخید: اگر او هم دست خالی برمی‌گشت، مجبور بود فرضیه‌ی تلخ خانواده را باور کند؛ این‌که عمو فرهاد برای همیشه دل کنده و حتی از او هم گذشته است. نسیم برای یک لحظه هم نمی‌خواست به اتفاق دیگری ـ سناریوی تاریک‌تر ـ فکر کند.
حدود ۱۱ صبح به مقصد رسید. از اتوبوس پیاده شد و معطلی زیادی کشید تا بالاخره یک تاکسی پیدا کند. در راه با مادرش تماس کوتاهی گرفت تا به او اطلاع دهد که رسیده است.
ماشین جلوی آدرسی که از فرهاد داشت، نگه داشت؛ خانه‌ای با دیوارهای آجری ساده که شاخه‌های درختان نارنج از بالای آن به بیرون سرک می‌کشیدند.
نسیم، چمدان به دست، مدتی جلوی در چوبی ایستاد و تازه همان‌جا یادش آمد که اصلاً کلیدی همراه ندارد. اضطراب و سردرگمی این چند روز، حتی این مسئله‌ی ساده را هم از یادش برده بود.
چند بار ناامیدانه پشت سر هم در زد، اما جز صدای کوبه‌ی زنگ‌زده، هیچ صدایی از داخل خانه نیامد. به ناچار دستش را روی زنگ خانه‌ی روبه‌رویی گذاشت.
صدای زنی از پشت در آمد:
ـ کیه؟
نسیم به در نزدیک‌تر شد و گفت:
ـ ببخشید… من برادرزاده‌ی آقای فراهانی‌ام، همسایه‌ی روبه‌رویتون. می‌شه چند لحظه بیاین دم در؟
بعد از چند دقیقه، در کمی باز شد و زنی با چادر گل‌گلی و صورتی تپل از لای در سرک کشید. نگاهی به نسیم و بعد به چمدانش انداخت.
ـ سلام خانم. وقتتون بخیر. ببخشید مزاحم شدم.
زن با تردید نگاهش کرد:
ـ سلام دخترم، چیزی شده؟
ـ راستش چند ماهه از عمو فرهادمون خبری نداریم و خیلی نگرانشیم. شما احتمالاً این چند وقت خبری ازش نداشتین؟
زن همسایه کمی در را عقب کشید و به آن تکیه داد.
ـ چند روز پیش هم که برادرای آقای فراهانی اومده بودن دم در ما، پسرم بهشون گفت که ما اصلاً با برادرشون بروبیا نداشتیم. آقا فرهاد کلاً اهل رفت‌وآمد و سلام‌علیک نبود. حتی تو کوچه هم که باهاش روبه‌رو می‌شدیم، صورتشو برمی‌گردوند، راهشو کج می‌کرد و می‌رفت.
بعد پوزخند کمرنگی زد و ادامه داد:
ـ البته فکر کنم عموتون با همه همین‌جوری بود. حتی عباس‌آقا، بقال محل هم، همیشه از بداخلاقی و کم‌حرفی آقا فرهاد گله می‌کرد.
نسیم نه وقت داشت پای پرحرفی‌های زن همسایه بنشیند و نه خیال راحتی که بخواهد از عمویش دفاع کند. همان‌طور که زن حرف می‌زد، بی‌حوصله میان کلامش پرید:
ـ اگه پسرتون خونه‌ست، می‌شه بی‌زحمت بیاد بره بالای دیوار و از اون طرف در رو باز کنه؟
زن همسایه چادرش را زیر گلو سفت کرد. چشمانش گرد شد و با حیرت گفت:
ـ اوا خاک بر سرم! مگه می‌شه؟ ما که از آقا فرهاد اجازه نداریم… فردا روزی برمی‌گرده، شر می‌شه برا بچه‌م.
بعد کمی خودش را عقب کشید و گفت:
ـ اگه می‌خوای بری تو خونه، باید از کدخدا اجازه بگیری. اون همه‌کاره‌ی روستاست. بگو خودشون بیان برات در رو باز کنن.
ـ می‌شه آدرسش رو بهم بدین؟
زن دستش را از لای چادرش بیرون آورد، به انتهای کوچه اشاره کرد و با ادا و اطوار گفت:
ـ برو میدون اصلی ده. یه قهوه‌خونه‌ست… کدخدا همیشه این ساعت‌ها اونجاست.
نسیم تشکر کوتاهی کرد و چمدان به دست راه افتاد. سنگینی نگاه زن همسایه را پشت سرش حس کرد، اما آن‌قدر جسم و ذهنش خسته بود که نمی‌خواست به رفتارهای او فکر کند.
میدان اصلی ده با یک چنار کهنسال و چند مغازه‌ی قدیمی محصور شده بود. نسیم لحظاتی با تردید جلوی در قهوه‌خانه ایستاد. اما عاقبت در را فشار داد و وارد شد.
به محض ورود، بوی چای همراه با تنباکو مشامش را پر کرد و هم‌زمان، غوغای داخل قهوه‌خانه یک‌باره تبدیل به سکوتی سنگین شد. نگاه‌های کنجکاو چند جفت چشم مردانه روی نسیم، چمدانش و پوشش شهری‌اش قفل شد.
احساس کرد بدنش گر گرفته و داغی نفس‌هایش صورتش را می‌سوزاند. بی‌آن‌که به اطراف نگاه کند، مستقیم به سمت میز قهوه‌چی رفت:
ـ سلام… خسته نباشید. من با کدخدا کار دارم. گفتن این ساعت‌ها می‌تونم اینجا ببینمشون.
برخورد و نگاه قهوه‌چی، برخلاف بقیه، بیشتر مهربان بود تا کنجکاو. لبخند گرمی زد و گفت:
ـ سلام دخترم، خوش اومدی. کدخدا اکبر اونجاست…
بعد دستش را به سمت میز کنار پنجره دراز کرد و ادامه داد:
ـ تو برو بشین، منم برات یه چایی دبش میارم. حتماً مسافری و خسته‌ای.
نسیم از قهوه‌چی تشکر کرد و به سمت میز کنار پنجره رفت. کدخدا با کلاه گرد نمدی و ریش و سبیل پُرپشتش، نسیم را به یاد تابلوهای نقاشی کافه‌های سنتی می‌انداخت.
ـ سلام کدخدا اکبر… روزتون بخیر. ببخشید مزاحمتون شدم، می‌خواستم بابت یه موضوعی ازتون اجازه بگیرم.
کدخدا سرش را بالا آورد و با نگاهی نافذ اما آرام گفت:
ـ علیک سلام دخترم. بفرما بشین، ببینم چه کاری از دستم برمیاد.
نسیم صندلی چوبی را عقب کشید و روبه‌روی او نشست.
ـ من تازه امروز رسیدم ده. راستش چند وقته از عموم بی‌خبریم… تقریباً سه سالی هست که توی روستای شما زندگی می‌کنه، اما چند ماهه دیگه جواب تماس‌هامون رو نمی‌ده. رفتم دم در خونه‌ش، در زدم، ولی کسی باز نکرد. منم کلید ندارم. گفتن برای باز کردن در، شما باید اجازه بدین.
چهره‌ی آرام کدخدا کمی تغییر کرد. یکی از ابروهایش بالا رفت و ناخودآگاه گوشه‌ی سبیلش را با انگشتانش تاب داد.
ـ عموتون کیه؟ اسمش چیه؟ خونه‌ش کجاست؟
ـ آقای فرهاد فراهانی، کوچه‌ی دلاور، پلاک ۵.
با شنیدن نام «فرهاد فراهانی»، چهره‌ی کدخدا کاملاً درهم رفت و رگ گردنش برجسته شد. نسیم با دیدن قرمزی ناگهانی صورت او، بی‌اختیار خودش را روی صندلی عقب کشید.
سکوت شکننده‌ی قهوه‌خانه یک‌باره شکست و پچ‌پچ مردها اوج گرفت:
ـ فرهاد فراهانی…
ـ مگه برادراش نیومده بودن پرس‌وجو؟ مگه نگفتن هیشکی ازش خبر نداره؟ شکر خدا ول کرد رفت از اینجا… دیگه چی می‌خواین؟
هنوز صحبت کدخدا تمام نشده بود که ناگهان صدای زمختی از پشت سر نسیم بلند شد. صاحب صدا مشت سنگینش را روی میز کوبید، طوری که صدای جیرینگ‌جیرینگ استکان‌ها به هوا برخاست:
ـ آره، برین خدا رو شکر کنین که سرشو انداخت پایین، گورشو گم کرد و رفت! وگرنه حتی قبرشو پیدا نمی‌کردین که واسش فاتحه بخونین.
نسیم با شنیدن آن صدای زمخت، آن‌چنان ترسید که احساس کرد قلبش هر لحظه از سینه‌اش بیرون خواهد زد. دهانش از ترس و تعجب باز مانده بود. حتی جرئت نداشت برگردد تا صاحب صدا را ببیند. تنها مات و مبهوت به چهره‌ی درهم‌کشیده‌ی کدخدا چشم دوخته بود.
تمام حاضران قهوه‌خانه به دهان کدخدا چشم دوخته بودند. مرد که آن اندازه از وحشت را در چهره‌ی دخترک دید، رو کرد به صاحب صدا و با همان عصبانیت گفت:
ـ بتمرگ سر جات! به تو نیومده جایی که من نشستم صداتو ببری بالا… اون هم برای یه زن تنها!
و افشین نشست.
نسیم با آن‌که چهره‌ی افشین را نمی‌دید، از سروصدایی که موقع نشستن او بلند شد، شدت خشمش را فهمید.
کدخدا اکبر با چهره‌ای که هنوز آثار غضب در آن هویدا بود، رو به نسیم کرد و گفت:
ـ دختر جان، حتماً برادراش بهتون گفتن که فرهاد دیگه نمی‌تونه پاشو بذاره تو این ده… البته اگه جونشو دوست داره. اون خونه‌ای هم که می‌گی، صاحبش خونه‌ش رو می‌خواد و باید تخلیه‌ش کنین.
من به داداشاش هم گفتم، ولی اونا تحویل نگرفتن؛ انگار اصلاً نمی‌خواستن پاشونو بذارن تو اون خونه. اما اگه تو می‌خوای بری، شناسنامه‌تو نشون بده؛ همین که فامیلتون یکی باشه برا من کافیه. می‌گم بیان درو برات باز کنن، به شرطی که هرچی آت‌وآشغال داره ورداری و ببری. خونه رو هم تحویل صاحبش بدی.
نسیم با چشمانی که هم‌زمان مغموم، نمناک و پر از سؤال بود، به کدخدا خیره شد و گفت:
ـ من از هیچ چیزی خبر ندارم… پدرم هم راجع به این موضوعاتی که گفتین، به ما چیزی نگفته بود. واقعاً نمی‌دونم چی باید بگم! ولی اجازه بدین امشب تو خونه‌ی عموم بمونم و به خانواده‌ام اطلاع بدم تا برای تخلیه‌ی خونه اقدام کنن.
کدخدا سری تکان داد، رویش را به سمت یکی از میزها چرخاند و گفت:
ـ علی، پاشو با خانم برو و در خونه رو براش باز کن.
نسیم دستش را داخل کیفش برد و شناسنامه‌اش را جلوی کدخدا گذاشت. مرد نیم‌نگاهی به صفحه‌ی اول انداخت و آن را دوباره به سمت نسیم سر داد.
دختر بیچاره بدون نگاه به اطراف، پشت سر علی از قهوه‌خانه خارج شد. علی که ظاهرش به‌خوبی نشان از کلافگی از این مأموریت می‌داد، بدون توجه به سرعت قدم‌های نسیم و بی‌آن‌که کلامی صحبت کند، با عجله به سمت خانه‌ی فرهاد می‌رفت.
حتی بعد از باز کردن در هم پاسخی به تشکر نسیم نداد و راهش را کشید و رفت.
در نیمه‌باز بود، اما نسیم توان رفتن به داخل را نداشت. با این تصور که بعد از رفتن عمو فرهاد هنوز کسی پا به درون آن خانه نگذاشته، با قدم‌هایی لرزان وارد شد.
هنگام ورود به حیاط خانه، احساس کرد نه چند ماه، بلکه سال‌هاست این خانه خالی مانده. بیرون از در، طبیعت تازه تابستان را پشت سر گذاشته بود، اما داخل حیاط انگار زردی و خشکی خزان زودتر از موعد به سراغش آمده بود؛ برگ‌های خشک در هر گوشه‌ای از حیاط ولو شده بودند و علف‌های هرز از میان سنگ‌ها راهی به بیرون پیدا کرده و حسابی قد کشیده بودند.
نسیم با چشمانی نگران، حیاط را کاوید؛ به این امید که نشانی از عمو پیدا کند. اما آنجا دلگیرتر از آن بود که او را امیدوار کند.
ساختمان با نمایی سیمانی به رنگ خاکستری و سقف شیروانی قرمز، در نبود میزبان مهربانش غریبی می‌کرد. در ورودی خانه نیمه‌باز بود؛ انگار عمو فرهاد یادش رفته بود آن را قفل کند.
آیا با عجله خانه را ترک کرده بود؟
نسیم جلو رفت و در نیمه‌باز را هل داد. در با ناله‌ای کوتاه باز شد. قدم به راهروی ساختمان قدیمی گذاشت؛ دیوارهایی با رنگ آبی کم‌رنگ، چند تابلوی نقاشی را به نمایش می‌گذاشتند.
راهرو در سمت راست دو در داشت و در سمت چپ یک در، و انتهایش با یک پلکان چوبی به سمت بالا می‌رفت؛ احتمالاً اتاق زیر شیروانی.
وارد اولین اتاق شد. اسباب غبارگرفته‌ی اتاق شامل یک میز، دو صندلی و یک کتابخانه بود؛ پر از کتاب‌هایی که نسیم می‌دانست عمویش چقدر به آن‌ها وابسته است.
جلو رفت و کتابی برداشت؛ همان کتابی که روز تولد عمو فرهاد به او هدیه داده بود؛ «پیرمرد و دریا».
صفحه‌ی اول را باز کرد. دست‌خط خودش بود:
«هدیه به بهترین عموی دنیا، برادرزاده‌ات عاشقته.»
به یاد آورد آن روز عمو را به یک کافه دعوت کرده بود. یاد خنده‌های از ته دلشان افتاد؛ از هر دری با هم صحبت کرده بودند. نسیم گزارش اتفاقات فامیل را می‌داد و فرهاد وسط صحبت‌هایش ادای همه را درمی‌آورد.
و در آخر هم پیشانی برادرزاده‌اش را بوسیده و بابت آن روز زیبا از او تشکر کرده بود.
قطره‌ی اشکی از چشم نسیم چکید و درست روی دست‌خط قدیمی‌اش پخش شد. بوی کاغذ نم‌گرفته و جوهر پخش‌شده، او را از میان خاطره‌ی شیرین آن روز بیرون کشید و به سکوت خفه‌کننده‌ی اتاق پرت کرد.کتاب را بست و سر جایش گذاشت.
ناگهان دو استکان چای روی میز توجهش را جلب کرد. چای یکی از استکان‌ها نیمه‌خورده و دیگری کاملاً دست‌نخورده باقی مانده بود و روی سطح هر دو، لایه‌ای کپک خاکستری بسته بود.
نسیم جا خورد؛ پس عمو اینجا آن‌قدرها هم تنها نبوده!
به اتاق دوم رفت. ظاهراً اینجا اتاق خواب و کار بود. یک تخت چوبی ساده، گوشه‌ای از اتاق را گرفته بود. تابلوهای نقاشی و بوم‌های خالی و سفید، دورتادور اتاق به دیوار تکیه داده شده بودند.
درست وسط اتاق، روی سه‌پایه، یک نقاشی نیمه‌کاره به چشم می‌خورد. نسیم به سمت نقاشی رفت و از نزدیک به آن نگاه کرد.
طرحی از یک جنگل بود که هنوز کامل نشده بود؛ تصویر درختانی انبوه که راهی باریک از میانشان می‌گذشت. گوشه‌ای از جنگل، سایه‌ای عمیق و تیره به چشم می‌خورد.
نسیم حس کرد عمو آن ظرافت همیشگی را در این نقاشی به خرج نداده است؛ خطوط زغالی پررنگ و ضربه‌های آشفته‌ی قلم‌مو، تفاوت آشکار این اثر را با هنرمندی همیشگی او نشان می‌داد.
انگار فرهاد زمان کشیدن این طرح عجله داشته، یا شاید هم اضطرابی ناشناخته دست‌وپایش را می‌لرزانده.
نگاهی به دور اتاق انداخت. در میان خرت‌وپرت‌های پخش‌شده روی زمین، چشمش به کتابی افتاد. این‌که فرهاد با آن همه وسواس و علاقه‌اش به کتاب‌ها، آن را این‌گونه وسط اتاق رها کرده بود، تعجبش را برانگیخت.
خم شد، کتاب را برداشت و صفحاتش را ورق زد. از میان برگه‌ها تکه‌کاغذ کوچکی بیرون افتاد.
نسیم آن را برداشت و به دست‌خط شتاب‌زده‌ی عمویش نگاه کرد:
«تا به حال رازدار بودم و سکوت کردم، ولی احساس می‌کنم امشب شب آخر است.»
حس کرد تمام توانش را از دست داده و هر آن ممکن است نقش بر زمین شود. دستش را به دیوار سرد اتاق تکیه داد تا تعادلش را حفظ کند.
این نوشته چه معنایی داشت؟ عمو چه رازی را پنهان کرده بود و شب آخر چه اتفاقی افتاده بود؟
تکه‌کاغذ را محکم در مشتش فشرد و با خودش گفت:
«دیگه خاطره‌بازی بسه، باید ردی از عمو پیدا کنم که نشون بده هنوز زنده‌ست و سالم.»
به سرعت از اتاق خارج شد. روبه‌رویش آشپزخانه‌ای کوچک و مختصر بود. به سمت پله‌ها رفت، آن‌ها را دوتا یکی بالا رفت و در را هل داد. قفل بود.
به آشپزخانه برگشت. چاقویی برداشت و دوباره بالا رفت، به جان قفل در افتاد.
بعد از نیم ساعت تلاش و کلنجار رفتن، با دست‌هایی که از خستگی گزگز می‌کردند، عاقبت قفل با صدایی خفه باز شد.
کلید برق را زد و چراغ کم‌نور اتاق روشن شد.
اینجا بیشتر شبیه یک انباری بود؛ وسایل نقاشی مستعمل، یک کمد قدیمی کوچک، چند صندلی شکسته و کارتن‌هایی که تا نزدیکی سقف روی هم چیده شده بودند.
نسیم نفس‌نفس‌زنان وسط اتاق ایستاد. بوی سنگین نم و کهنگی، خبر از متروک بودن انباری می‌داد.
به سمت کمد چوبی رفت و مستأصل، کشوها را یکی‌یکی بیرون کشید. کشوهای اول و دوم خالی بودند. در کشوی سوم اما، پرتره‌ی نیمه‌کاره‌ای از چهره‌ی یک زن قرار داشت.
نسیم در نگاه اول احساس کرد چهره‌ی زن شباهت زیادی به خودش دارد.
کنار تابلو، صندوقچه‌ی کوچکی جا خوش کرده بود. نسیم به سرعت آن را بیرون کشید و قفل ظریفش را با ضربه‌ی چاقویی که هنوز در دست داشت شکست.
با باز شدن در صندوقچه، رایحه‌ای شیرین و گرم در فضای خفقان‌آور انباری پیچید؛ عطری کاملاً زنانه.
داخل آن، یک لنگه گوشواره‌ی کهنه و دستمالی با حاشیه‌دوزی طلایی قرار داشت که به همان عطر آغشته بود. بخشی از گوشواره تقریباً سیاه شده بود.
نسیم دستمال معطر را در دست گرفت و زیر لب زمزمه کرد:
«پس مهمانی که اون شب اینجا چای خورده، همدم روزهای تنهایی عمو بوده… صاحب همین دستمال و گوشواره.»
هوای سنگین انباری دیگر اجازه نمی‌داد آنجا بماند. برای آن‌که نفسی تازه کند، از پله‌ها پایین دوید و مستقیم به سمت حیاط رفت.
هوای آزاد را به ریه‌ها کشید و روی اولین پله‌ی ایوان نشست. دست‌هایش هنوز خسته بودند و ذهنش مشوش؛ سعی کرد افکارش را جمع‌وجور کند و به یک جمع‌بندی برسد:
ـ خب… اون دو تا استکان چای نشون می‌دن شب آخر عمو یک مهمون داشته؛ احتمالاً همون زنی که فرهاد دلش رو بهش باخته بوده و گوشواره‌ش رو به یادگار نگه داشته. آخه غیر از این نمی‌تونه باشه… عمو که تو این آبادی با احدی رفت‌وآمد نداشت.
کمی مکث کرد، نگاهش را به پاییز دلگیر حیاط دوخت و زمزمه کرد:
ـ خیلی عجیبه… فرهاد که تو کل زندگیش پاش به هیچ رابطه‌ای باز نشده بود، حالا اینجا، تو این غربت، عاشق شده.
ناگهان دستش روی جیبش نشست؛ جایی که یادداشت داخل کتاب را گذاشته بود.
اوه… راستی اون نوشته داخل کتاب! معنی اون چی می‌تونه باشه؟ تا به حال رازدار بودم… امشب، شب آخر است.
از روی پله‌ها بلند شد، چند قدمی در حیاط برداشت و تصمیم گرفت برای پیاده‌روی کوتاهی به اطراف خانه برود.
هنگام خروج، مجبور شد در را فقط چفت کند؛ چرا که اگر آن را کاملاً می‌بست، ناگزیر باید با چهره‌ی سرد و خشمگین علی روبه‌رو می‌شد.
این بار راه مخالف قهوه‌خانه را در پیش گرفت. باد اوایل پاییز صورتش را نوازش می‌داد و هوای پاک روستا کمی از سنگینی سینه‌اش می‌کاست.
مسیر به سمت جنگل می‌رفت. بعدازظهر بود و روستا تقریباً سوت‌وکور.
در راه به دو، سه نفری برخورد کرد که به محض دیدن نسیم، اول به او خیره می‌شدند و بعد چهره درهم می‌کشیدند و می‌رفتند.
دخترک که روحش از اتفاقات گذشته بی‌خبر بود، به راهش ادامه داد.
جنگل با یک پل فلزی رنگ‌ورورفته که از روی رودخانه‌ای خروشان می‌گذشت، از روستا جدا می‌شد.
با قدم‌هایی آهسته از روی پل رد شد. این مرز و صدای آب باعث می‌شد احساس کند وارد دنیای دیگری شده است.
چه طبیعت شگفت‌انگیزی! رنگ‌های سبز و زرد و نارنجی چنان هنرمندانه درهم آمیخته بودند که گویی طبیعت با دست‌های خودش آن‌ها را کنار هم چیده بود.
بعضی از درختان راش و بلوط زودتر از بقیه به استقبال پاییز رفته بودند و تنه‌های خزه‌بسته‌ی درختان، فضایی سحرانگیز به محیط می‌بخشیدند.
صدای تق‌تق یک دارکوب و آوازخوانی توکاها در این فضای رویایی، ذهن نسیم را برای لحظاتی از اتفاقات روستا دور کرد.
حدود یک ساعتی به پیاده‌روی ادامه داد. با گذشت زمان، رطوبت جنگل بیشتر می‌شد و از دور، مهی آرام‌آرام میان درختان پیش می‌آمد و به سمت او نزدیک می‌شد.
تصمیم گرفت تا مه بیشتر نشده و هوا تاریک‌تر، از همان مسیری که رفته بود برگردد.
تقریباً نیمی از راه را آمده بود که با صدایی مانند شکسته شدن چوبی خشک ـ شاید زیر پای کسی ـ به سرعت چرخید.
تقریباً در فاصله‌ی پنج‌متری، مردی را دید که ایستاده و با نگاهی مضطرب به او چشم دوخته بود. حدوداً چهل‌ساله به نظر می‌رسید، قدی کوتاه داشت، با کت‌وشلوار نخودی و ریشی کم‌پشت.
نسیم به سختی توانست ترسش را پنهان کند و با صدایی که سعی می‌کرد رسا باشد، گفت:
ـ سلام، ببخشید جا خوردم! فکر نمی‌کردم این نزدیکی‌ها آدمی ببینم. آخه وقتی داشتم می‌اومدم داخل جنگل، کسی رو توی راه ندیدم.
مرد با لحنی آرام و پوزش‌خواهانه گفت:
ـ سلام، من ازتون عذر می‌خوام! قصد ترسوندنتون رو نداشتم… من معلم مدرسه‌ی روستا هستم. وقتی داشتید می‌اومدید سمت جنگل، از پنجره‌ی کلاس دیدمتون. اومدم باهاتون صحبت کنم.
---
ادامه دارد …
