ویرگول
ورودثبت نام
آبان
آبان((کارشناس زبان و ادبیات فارسی)) دلبسته به پاییز، نم نم باران و یک فنجان قهوه تلخ، خلوت کلماتم را در داستان هایم بخوانید
آبان
آبان
خواندن ۱۹ دقیقه·۱ ماه پیش

آن سوی پل/قسمت سوم

نسیم از جا کنده شد. صدای قدم‌ها نزدیک‌تر می‌شد؛ آهسته و سنگین. بی‌اختیار به دیوار راهرو چسبید. لحظه‌ای منتظر ماند تا در باز شود، اما خبری نشد. با صدایی که به‌سختی از گلویش بیرون می‌آمد، گفت:

 

ـ شما کی هستین؟ چرا در رو قفل کردین؟ بذارین بیام بیرون، وگرنه جیغ می‌کشم!

 

هیچ صدایی نیامد. تنها صدای ضربان قلب خودش را می‌شنید. چند لحظه بعد، احساس کرد قدم‌ها از در فاصله می‌گیرند.

 

کم‌کم جرئت کرد به اتاق نشیمن برود. پرده را کنار زد؛ حیاط خالی بود، انگار نه انگار کسی آنجا آمده بود. پنجره را باز کرد، اما نرده‌های حفاظ راهی برای فرار نمی‌گذاشتند. با صدایی گرفته و لرزان، تنها یک بار کمک خواست، اما پاسخی نشنید.

 

تلفنش را برداشت تا با پدرش تماس بگیرد. بعد از شنیدن سه، چهار بوق، موبایل خاموش شد.

 

لعنت به این باتری!

 

شارژر را با دست‌هایی لرزان به پریز زد و کنار چمدان نشست. چشم از صفحه‌ی خاموش گوشی برنداشت.

 

«چند دقیقه… فقط چند دقیقه.»

 

همان لحظه، صدایی آرام از پشت پنجره‌ی آشپزخانه شنید:

 

ـ هی… چیزی شده؟ کمک می‌خوای؟

 

نسیم از جا پرید و به سمت صدا دوید. از پشت نرده‌ها، صورت دختری جوان را دید که از لای شاخه‌های انار سرک کشیده بود. شال سبزی دور سر و گردنش پیچیده بود و نفس‌نفس می‌زد.

 

ـ ش… شما کی هستین؟

 

ـ اسمم ساراست. خونه‌مون اون طرف دیواره. صدای جیغت رو شنیدم، فکر کردم اتفاقی افتاده. از روی دیوار اومدم این طرف.

 

نسیم با ناباوری نگاهش کرد.

 

ـ از روی دیوار؟

 

سارا شانه بالا انداخت.

 

ـ آره. از در نمی‌تونستم بیام. ممکن بود کسی منو ببینه.

 

نسیم نفس عمیقی کشید. دست‌هایش هنوز می‌لرزیدند.

 

ـ در قفله… نمی‌تونم بیام بیرون. موبایلم هم خاموش شده. من نسیم، برادرزاده‌ی فرهادم.

 

سارا رفت و نگاهی به قفل در انداخت و گفت:

 

ـ می‌خوای در رو برات باز کنم؟ آخه نمی‌تونم برم کلیدساز بیارم.

 

ـ آره، لطفاً. اگه می‌تونی یه وسیله‌ی محکم بیار تا قفل رو بشکنیم.

 

سارا نگاهی به پشت سرش انداخت.

 

ـ صبر کن، الان برمی‌گردم.

 

قبل از اینکه نسیم چیزی بگوید، از پشت پنجره غیب شد.

 

نسیم چند لحظه به جای خالی دختر خیره ماند. هنوز نمی‌دانست می‌تواند به او اعتماد کند یا نه؛ اما در آن لحظه، چاره‌ی دیگری نداشت.

 

کمی بعد، صدای ضربه‌ای از سمت در ورودی آمد. نسیم به طرف در دوید.

 

ـ اومدی؟ سارا؟

 

ـ آره، عقب بایست!

 

نسیم یک قدم عقب رفت. ضربه‌های بعدی محکم‌تر بودند. لحظه‌ای بعد، صدای شکستن قفل آمد و در باز شد.

 

سارا با اهرمی آهنی در دست، پشت در ایستاده بود، درحالی که قفل کتابی پایین پایش افتاده بود.

 

ـ خب، بازش کردیم!

 

نسیم با چشمانی گرد از تعجب به سارا و ابزار نجاتش نگاه می‌کرد.

 

دختر اهرم را به دیوار تکیه داد و پرسید:

 

ـ کی در رو از روت قفل کرده؟

 

نسیم کمی من‌من کرد. نمی‌دانست چه بگوید.

 

سارا درحالی‌که شالش را مرتب می‌کرد، گفت:

 

ـ من نمی‌تونم زیاد اینجا بمونم. باید برگردم.

 

نسیم با درماندگی دستش را گرفت و او را به داخل کشید.

 

ـ لطفاً تنهام نذار. یه کم بمون پیشم.

 

سارا لحظه‌ای دودل ماند، بعد سرش را تکان داد و وارد شد.

 

به‌محض ورود به راهرو، چشم سارا به نقاشی روی دیوار افتاد. جلو رفت، دستش را روی آن کشید و با صدایی بم و آمیخته به حسرت گفت:

 

ـ چه طرح زیبایی… عموتون هنرمند بوده.

 

برق نمناکی که در چشمانش تابید، از نگاه نسیم دور نماند.


ـ عموم رو می‌شناسی؟

سارا لحظه‌ای مکث کرد.

 

ـ آره، دورادور می‌شناختمش. وقتی بعدازظهرها با سه‌پایه و بوم می‌رفت سمت جنگل، از پنجره‌ی اتاقم می‌دیدمش. همیشه هم یه کیف قهوه‌ای رو دوشش بود.

 

نسیم چند لحظه به سارا خیره ماند.


«دورادور می‌شناختمش...»

اما آن لحن و آن نگاه، هیچ‌کدام بوی «دورادور» نمی‌داد.

 

چیزی نگفت. بااین‌حال، دلش می‌گفت شاید بتواند به سارا اعتماد کند؛ بالاخره او برای کمک به نسیم خطر بزرگی را به جان خریده بود.

 

نفس عمیقی کشید و به سمت اتاق نشیمن رفت. سارا هم دنبالش راه افتاد.

 

نسیم کنار در ورودی ایستاد و رو به سارا کرد.

 

ـ سارا… یه چیزی می‌خوام ازت بپرسم. اگه جوابش رو می‌دونی، لطفاً صادق باش. مطمئن باش پیش خودمون می‌مونه.

 

سارا مکث کوتاهی کرد و بعد سرش را تکان داد.

 

ـ بپرس.

 

نسیم لحظه‌ای تردید کرد، سپس پرسید:

 

ـ عمو فرهاد… کسی رو دوست داشته؟

 

سارا خشکش زد. نگاهش را از نسیم دزدید و چند لحظه چیزی نگفت. بعد با صدایی خش‌دار گفت:

 

ـ آره… شنیدم.

 

ـ کی؟

 

سارا دستش را مشت کرد و آهسته گفت:

 

ـ دختر کدخدا.

 

سکوت راهرو را پر کرد. نسیم آب دهانش را قورت داد، دست سارا را گرفت و به سمت چمدانش برد.

 

ـ یه چیزهایی هست که باید ببینی.

 

کنار چمدان نشست و آن سه چیزی را که پیدا کرده بود، یکی‌یکی بیرون آورد: لنگه‌گوشواره‌ی کهنه، دستمال حاشیه‌دوزی‌شده و پرتره‌ی نیمه‌کاره.

 

سارا به تصویر خیره شد. رنگ از صورتش پرید و نسیم لرزش لب‌هایش را به‌وضوح دید.

 

ـ این دختر… خیلی شبیه دختر کدخداست. مطمئنم.

 

همون چشم‌ها، همون موها… حتی فرم صورتش.

 

نسیم نفسش را حبس کرد.

 

«پس همه‌چیز درست بود.»

 

چند لحظه هیچ‌کدام حرفی نزدند. بعد نسیم گوشواره‌ی کهنه را به سارا نشان داد.

 

ـ این رو هم ببین.

 

سارا گوشواره را گرفت و چند لحظه به آن نگاه کرد. آن را چرخاند و به نور نزدیک کرد. بعد با صدایی که به‌سختی شنیده می‌شد، گفت:

 

ـ این… گوشواره رو من قبلاً دیدم.

 

نسیم گوشواره را گرفت و به چشمان سارا خیره شد.

 

ـ کجا؟

 

ـ گوش دختر کدخدا. یه بار تو مراسم عروسی یکی از فامیل‌ها دیدمش. همین به گوشش بود.

 

نگاهش را به نگین‌ها دوخت و ادامه داد:

 

ـ این نگین‌های زمرد رو ببین… این‌ها رو هر کس ببینه، دیگه یادش نمی‌ره.

 

نسیم حس کرد پاهایش سست شده‌اند. دستمال معطر را به سمت دختر گرفت.

 

سارا آن را به بینی‌اش نزدیک کرد و بو کشید.

 

ـ این عطر رو نمی‌شناسم. بوی خاصی داره…

 

نسیم آرام گفت:

 

ـ این عطر گرون‌قیمتیه. به‌سختی پیدا می‌شه.

 

سارا نگاهش را به دستمال دوخت. چیزی نگفت، اما در عمق چشمانش سؤالی بی‌جواب موج می‌زد.

 

نسیم دست‌های سرد سارا را در دست گرفت و به چشمان معصوم و تیله‌ای‌رنگش خیره شد. با غمی آشکار گفت:

 

ـ سارا… به نظرت ممکنه به خاطر عشقی که حالا دیگه مطمئن شدم عموم به دختر کدخدا داشته، بلایی سرش آورده باشن؟

 

سارا تحت تأثیر نگاه غمبار نسیم، دیگر نتوانست احساساتش را مهار کند. اشک بی‌محابا از چشمانش سرازیر شد. انگار شریکی برای غصه‌های بی‌پایانش پیدا کرده بود.

 

نسیم دستش را روی شانه‌ی دختر گذاشت و اجازه داد در سکوت کمی آرام شود. تنها صدای نفس‌های سنگین سارا در اتاق می‌پیچید.

 

ناگهان صدای زنگ موبایل سکوت را شکست. نسیم از جا پرید و به سمت تلفنش چرخید. موبایل روشن شده بود و اسم «بابایی» روی صفحه افتاده بود.

 

نگاهی به سارا انداخت. برای لحظه‌ای مردد ماند. اگر جواب نمی‌داد، پدرش نگران می‌شد. بالاخره تماس را برقرار کرد.

 

ـ سلام بابایی، خوبی؟

 

صدای اطمینان‌بخش پدرش را شنید.

 

ـ خوبم بابا. تماس گرفتی، متوجه نشدم. الان دیدم.

 

نسیم نفس عمیقی کشید و گفت:

 

ـ دلم برات تنگ شده بود، خواستم صداتو بشنوم…

 

پس از چند جمله‌ی کوتاه، خداحافظی کردند. نسیم در تمام مدت فقط به یک چیز فکر می‌کرد؛ با وجود سارا، از همیشه به حقیقت نزدیک‌تر شده بود. نمی‌خواست با گفتن ماجرا به پدرش، همه‌چیز را خراب کند.

 

سارا از جایش بلند شد و گفت:

 

ـ بیا بریم خونه‌ی ما. اینجا دیگه برای تو امن نیست. ممکنه برگردن.

 

نسیم مکث کرد. آیا می‌توانست به خانه‌ای غریبه برود؟ تا حدی به سارا اعتماد کرده بود، اما خانواده‌اش را نمی‌شناخت.

 

سارا که تردیدش را دید، گفت:

 

ـ من و داداش کوچیک‌ترم با مادربزرگم زندگی می‌کنیم. ببینیش عاشقش می‌شی، بس که مهربونه. یه کم هم گوشاش سنگینه، با ما کاری نداره. حداقل از این فضا دور می‌شی و می‌تونی با خیال راحت تصمیم بگیری.

 

نسیم به‌ناچار پذیرفت. وسایلی را که به دوست جدیدش نشان داده بود، دوباره لای لباس‌هایش گذاشت. کیف و چمدانش را برداشتند و بعد از قفل کردن در ورودی، راه افتادند.

 

سارا با احتیاط در حیاط را باز کرد و سرک کشید. کوچه خلوت بود. با اشاره‌ی سر به نسیم گفت:

 

ـ سریع، از این طرف.

 

به‌محض ورود به حیاط همسایه، نسیم مسحور زیبایی و درعین‌حال سادگی آنجا شد. چمن‌های حیاط با سلیقه هرس شده بودند و درختان نارنج و انار، تنیده در هم، خودنمایی می‌کردند. بوی برگ‌های خیس و نارنج فضا را پر کرده بود.

 

سارا در چوبی خانه را باز کرد و کنار رفت. نسیم وارد شد.

 

خانه‌ای کوچک و دنج، اما سرشار از زندگی بود. بوی نان تازه و نفت مشام نسیم را پر کرد. اتاق نشیمن با فرشی قرمز و کهنه، پشتی‌های مخملی و پرده‌های گلدار تزیین شده بود و یک بخاری نفتی در گوشه‌ای از اتاق به چشم می‌خورد.

 

ـ مادربزرگم رفته خرید. بیا بریم تو اتاق من، اونجا راحت‌تریم.

 

نسیم به دنبالش راه افتاد و از پله‌ها بالا رفتند. اتاق ساده‌ای بود، با تختی چوبی کنار پنجره، میز تحریری که چند کتاب با دقت روی آن چیده شده بود و یک جاقلمی.

 

سارا روی تخت نشست و به نسیم اشاره کرد کنارش بنشیند.

 

ـ اول بگو چیزی می‌خوری برات بیارم؟

 

ـ نه، لطفاً جایی نرو.

 

سارا با نگاهی کنجکاو به چشمان نسیم خیره شد. وقتی دید نسیم در فکر فرو رفته، پرسید:

 

ـ کی در رو از روت قفل کرد؟ صدمه‌ای بهت نزد؟

 

نسیم انگار از خوابی سنگین بیدار شده باشد، گفت:

 

ـ صدمه؟ نه، نه. من اصلاً ندیدمش.

 

ـ خب، پس چرا زندانیت کردن؟

 

نسیم دست‌هایش را به هم قفل کرد و به حریر قرمز پنجره خیره شد. بعد از مکث کوتاهی گفت:

 

ـ چون یه اشتباه بزرگ کردم. رفتم دم قهوه‌خونه و چیزهایی که نباید، گفتم.

 

بعد رو به دوست جدیدش کرد و با صدایی که خشم و بغض را یک‌جا داشت، هرآنچه از بدو ورودش به روستا اتفاق افتاده بود، برایش تعریف کرد.

 

سارا بدون اینکه حرفی بزند، گوش داد.

 

وقتی صحبت‌های نسیم به پیام تهدیدآمیز روی ایوان رسید، ابروهای سارا بالا رفت.

 

ـ پس نمی‌خواستن تو بری. خدا می‌دونه قصد داشتن چه بلایی سرت بیارن.

 

نسیم از جایش بلند شد و پشت پنجره رفت. آن را باز کرد و به درخت‌های خانه‌ی عمو فرهاد چشم دوخت.

 

ـ نمی‌دونم چکار باید بکنم… تو دوراهی موندم.

 

ـ گفتی آقای صالحی رو دیدی. اون چیزی نمی‌دونه؟

 

ـ همین‌هایی که برات تعریف کردم.

 

سارا گفت:

 

ـ ببین، اون معلم داداشمه. تو روستا آدم محبوب و مورد اعتمادیه.

 

سرش را پایین انداخت و درحالی‌که با انگشت‌هایش بازی می‌کرد، ادامه داد:

 

ـ توی کلاس خیلی هوای داداشمو داره، چون شرایط ما رو می‌دونه. مامان‌بزرگم همیشه می‌گه: «آقا پرویز مثل پسرم می‌مونه.» اسم کوچیکش پرویزه.

 

نسیم با کنجکاوی نگاهش کرد.

 

ـ چه شرایطی؟ راستی، پدر و مادرت کجان؟ رفتن مسافرت یا…

 

حرفش را نیمه‌کاره رها کرد. تازه متوجه شد سؤالش شاید زیادی شخصی باشد. دست‌های سارا را گرفت.

 

ـ ببخشید، قصد فضولی نداشتم.

 

سارا دست‌های نسیم را فشرد.

 

ـ سرگذشت ما خیلی مفصله. یه وقتی که فکرت آزاد و خیالت راحت بود، برات تعریف می‌کنم. خب، از آقای صالحی می‌گفتیم…

 

نسیم دست‌هایش را زیر چانه‌اش گذاشت و گفت:

 

ـ خودم هم وقتی دیدمش و باهاش صحبت کردم، احساس کردم آدم محترم و قابل‌اعتمادیه.

 

ـ پس بذار به مامان‌بزرگم بگم باهاش تماس بگیره و ازش بخواد بیاد اینجا. مفصل باهاش صحبت کن، بعد تصمیم بگیر چکار کنی.

 

در همین لحظه، صدای باز شدن در حیاط آمد. سارا بلند شد.

 

ـ مامان‌بزرگم اومد. بیا بریم بهش معرفیت کنم.

 

مادربزرگ همان‌قدر مهربان و دوست‌داشتنی بود که سارا گفته بود. سارا نسیم را به‌عنوان دوستش که از شهر آمده بود، معرفی کرد. پیرزن او را در آغوش گرفت و به او خوشامد گفت. بعد هم با نان شیرمال گرمی که خریده بود، از دخترها پذیرایی کرد.

 

وقتی به اتاق سارا برگشتند، نسیم درباره‌ی حرفی که به مادربزرگ زده بود، از او پرسید:

 

ـ نگفتی تو شهر زندگی می‌کردین؟

 

ـ آره، تا چند سال پیش با مادر و برادرم تو شهر زندگی می‌کردیم…

 

سارا لحظه‌ای مکث کرد؛ انگار نمی‌خواست بیشتر از گذشته حرف بزند. بعد موضوع را عوض کرد.

 

ـ راستی، می‌تونم یه سؤال ازت بپرسم؟

 

ـ آره، حتماً. من و تو دیگه با هم دوستیم.

 

سارا با صدایی آرام پرسید. از خجالت، صورتش سرخ شده بود.

 

ـ چرا عمو فرهادت تا حالا ازدواج نکرده؟

 

نسیم به فکر فرو رفت و گفت:

 

ـ جریان مال وقتیه که من نوجوون بودم. یادمه خیلی سال قبل، وقتی مامان‌بزرگم زنده بود، فرهاد یه دختری رو دوست داشت، اما پدر دختره راضی به وصلت با خانواده‌ی ما نشد. عموم خیلی به بابام و بقیه اصرار کرد که کمکش کنن و پدر دختر رو راضی کنن، اما غیر از مامان‌بزرگم هیچ‌کس حمایتش نکرد.

 

مکثی کرد و ادامه داد:

 

ـ یادمه بعد از اون، دیگه ما به‌ندرت فرهادو می‌دیدیم. گاهی هم که تصادفی جایی با بابام یا عمو فربد روبه‌رو می‌شدن، جنگ و دعوا می‌شد. حال روحیش خیلی بد شده بود و سفرهای طولانی، گاهی چندماهه، می‌رفت. بعدش هم مامان‌بزرگم از غصه‌ی فرهاد مریض شد و فوت کرد. بعد از اون اتفاق، ارتباط برادرها برای همیشه قطع شد و فقط من بودم که هر از گاهی می‌دیدمش.

 

سارا سعی کرد قطره‌ی اشکی را که از چشمانش روی دست‌هایش چکیده بود، پنهان کند. آهی کشید و بغضش را فرو داد.

 

بعد از ناهار به حیاط رفتند و مشغول آب دادن به درخت‌ها و چیدن سبزی بودند که سارا رو به مادربزرگش کرد و گفت:

 

ـ مامان‌جون، نسیم اومده اینجا تا برای درس دانشگاهیش، دور از شلوغی شهر، تحقیق کنه. من بهش گفتم آقای صالحی اطلاعات علمی خیلی خوبی داره. یه تماس می‌گیری بهش بگی بیاد اینجا و به دوستم کمک کنه؟

 

مادربزرگ سر تکان داد و قول داد با او تماس بگیرد.

 

حدود ساعت شش عصر بود که آقای صالحی در زد. سارا و نسیم هر دو در حیاط از او استقبال کردند.

 

معلم وقتی با دو دختر جوان روبه‌رو شد، مکث کوتاهی کرد. ابروهایش بالا رفت و برای لحظه‌ای برق تعجب در چشمانش نشست. بعد شروع کرد به مرتب کردن لباس‌ها و موهایش. سارا و نسیم که دستپاچگی آقای صالحی را دیدند، به هم نگاه کردند و سرعت قدم‌هایشان را کم کردند.

 

معلم درحالی‌که گچ‌های روی کتش را می‌تکاند، گفت:

 

ـ سلام خانم صادقی. مادربزرگتون گفت باهام کار داره. فکر کردم راجع به حساب‌وکتاب کارگرای زمینه. خانم فراهانی هم که اینجان.

 

نسیم سلام کرد و گفت:

 

ـ ببخشید… من از سارا جان خواستم که این‌طوری بگن تا برای شما بد نشه.

 

معلم لبخند کم‌رنگی زد و سرش را تکان داد.

 

سارا کنار رفت و درحالی‌که به تخت چوبی زیر درخت‌ها اشاره می‌کرد، گفت:

 

ـ بفرمایید آقای صالحی. هوا عالیه. اگه اشکالی نداره، تو حیاط صحبت کنیم.

 

معلم برای لحظه‌ای نگاهش را میان نسیم و سارا چرخاند، بعد به سمت تخت رفت و نشست. دخترها هم روبه‌رویش جا گرفتند.

 

چند دقیقه‌ای گذشت.

 

آقای صالحی صحبت را از آب‌وهوای خوب روستا در این فصل از سال شروع کرد و نظر نسیم را در این مورد پرسید. نسیم حرف‌هایش را تأیید کرد و گفت:

 

ـ کاش زودتر برای دیدن عموم می‌اومدم اینجا…

 

صدای قدم‌های مادربزرگ از روی ایوان آمد. معلم برای احترام از جا بلند شد. مادربزرگ سینی چای و شیرینی را روی تخت گذاشت و به معلم خوشامد گفت.

 

ـ بفرمایید آقا پرویز. من مزاحم کارتون نمی‌شم. برم شام درست کنم، الان سعید میاد، گرسنه‌ست بچه‌م. شما هم شام پیش ما بمونین.

 

ـ ممنون، خانم صادقی. من تو خونه یه کم کار دارم. بعید می‌دونم بتونم شام بمونم.

 

مادربزرگ درحالی‌که به سمت خانه می‌رفت، گفت:

 

ـ مگه می‌ذارم گرسنه از اینجا بری؟

 

معلم نشست. نفس عمیقی کشید، بعد رو به نسیم کرد و گفت:

 

ـ خب، خانم فراهانی… بفرمایید، چه کاری از دست من برمیاد؟

 

نسیم دست‌هایش را به هم گره کرد و نگاهش را به زمین دوخت. از لحظه‌ی ورودش به روستا شروع کرد؛ از قهوه‌خانه، از کدخدا، از علی و عصبانیت مردی که در قهوه‌خانه دیده بود. از کاغذ تهدید و وسایلی که در اتاق زیرشیروانی پیدا کرده بود. در آخر هم پاکتی را که از قبل روی تخت گذاشته بود، جلوی معلم قرار داد.

 

آقای صالحی پاکت را باز کرد و وسایل داخلش را به‌دقت وارسی کرد.

 

نسیم گفت:

 

ـ سارا می‌گه گوشواره رو تو گوش دختر کدخدا دیده و اون پرتره هم تصویر همون دختره.

 

معلم چند لحظه به فکر فرو رفت و بعد گفت:

 

ـ اگه سارا خانم این موضوع رو تأیید می‌کنه، شباهت پرتره و گوشواره می‌تونه این احتمال رو قوی‌تر کنه. من نمی‌دونستم این‌قدر به هم نزدیک شده بودن. فقط یه بار از پنجره‌ی کلاس دیدم که فرهاد با وسایلش رفت تو جنگل. حدود نیم ساعت بعد، یه خانم رو دیدم که شالش رو محکم دور سرش پیچیده بود و از پل رد شد و به همون سمت رفت. فردای اون روز که فرهاد رو دیدم، به شوخی ازش پرسیدم تو جنگل قرار داشته؟ با دلخوری قضیه رو منکر شد.

 

سارا که تا آن لحظه ساکت بود، آب دهانش را قورت داد، نگاهش را به معلم دوخت و گفت:

 

ـ پس حقیقت داره که به هم نزدیک شده بودن.

 

بعد رو به نسیم کرد و ادامه داد:

 

ـ نسیم‌جون، راستش رو بخوای، منم تو آرایشگاه از چند تا خانم شنیده بودم که یه چیزهایی راجع به این موضوع می‌گفتن، ولی تا وقتی پرتره و گوشواره رو ندیده بودم، باورم نمی‌شد. الانم با حرف‌های آقای صالحی، دیگه شکی برام باقی نمی‌مونه.

 

چشمان بی‌قرار نسیم از روی سارا به سمت معلم چرخید.

 

ـ پس این حرف‌ها تو ده پیچیده و به گوش کدخدا رسیده.

 

ـ بله. تصور من اینه که اون‌ها این موضوع رو تحمل نکردن و…

 

ـ و… چی؟

 

معلم لحظه‌ای سکوت کرد و نگاهش را به نسیم دوخت.

 

ـ نسیم‌خانم، فکر می‌کنم شما اون‌قدر عاقل و صبور هستید که بتونم یه موضوعی رو بهتون بگم.

 

نسیم با شنیدن این حرف نزدیک بود قالب تهی کند.

 

ـ چه موضوعی؟

 

معلم مکث کوتاهی کرد و گفت:

 

ـ راستش، شب آخر وقتی فرهاد رو دیدم، داشت می‌رفت سمت جنگل. از دور صداش کردم، ولی به خاطر شدت صدای آب رودخونه، صدام رو نشنید. وقتی شما رو دیدم، شرایط برای گفتن این موضوع مهیا نبود. اگه پدرتون رو می‌دیدم، حتماً بهشون می‌گفتم.

 

نسیم بی‌اختیار به جلو خم شد.

 

ـ یعنی تو جنگل بلایی سرش آوردن؟

 

ـ بعید می‌دونم… ممکنه اون‌قدر ترسونده باشنش که برای همیشه از اینجا رفته باشه.

 

ـ به نظرتون من چکار کنم؟ با این وسایل می‌تونم ثابت کنم که کدخدا و اطرافیانش تو ناپدید شدن فرهاد دست دارن؟

 

معلم سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان داد.

 

ـ به هیچ وجه. این وسایل به‌تنهایی چیزی رو ثابت نمی‌کنن. به نظرم شما باید از اینجا دور بشین و برگردین پیش خانواده‌تون.

 

نسیم با تلخی گفت:

 

ـ آخه اونا پیگیر فرهاد نیستن. می‌دونم حرف‌های منو باور نمی‌کنن.

 

ـ ولی موندنتون اینجا هم به صلاح نیست.

 

هم‌زمان با آخرین حرف‌های صالحی، صدای باز شدن در حیاط آمد. سارا برای باز کردن در رفت.

 

سعید بود، برادر سارا. به سمت معلم و نسیم آمد. شباهت زیادی به خواهرش داشت، با این تفاوت که قدش بلندتر بود. به مهمانان خوشامد گفت و کنار سارا ایستاد.

 

آقای صالحی نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

 

ـ من دیگه باید برم. خیلی کار دارم. از طرف من از خانم صادقی معذرت‌خواهی کنید.

 

بعد رو به نسیم کرد و ادامه داد:

 

ـ اگه کمک دیگه‌ای از دستم برمیاد، بهم بگید. شماره‌ی منو سارا خانم دارن.

 

خداحافظی کوتاهی کرد و باعجله رفت.

 

نسیم و سارا بعد از شام به طبقه‌ی بالا رفتند. هنگام خواب، نسیم گفت:

 

_ من فردا صبح زود می‌رم توی جنگل. شاید بتونم جایی رو که فرهاد توی نقاشی نیمه‌کاره‌ش کشیده، پیدا کنم.

 

سارا با تعجب پرسید:

 

_ نقاشی نیمه‌کاره؟

_ آخ… بهت نگفتم؟ حتماً یادم رفته…

 

دستش را به پیشانی‌اش کشید و ادامه داد:

 

_ به آقای صالحی هم نگفتم.

 

بعد، موضوع و طرح نقاشی را برای سارا شرح داد.

 

سارا به فکر فرو رفت. بعد، با صدایی آرام گفت:

 

_ کاش می‌دیدمش… اما راه باریکی که می‌گی، این جنگل تقریباً بکره و درخت‌هاش خیلی متراکم. فقط تا جایی که من می‌دونم، وسط جنگل یه راه خاکی هست که شرق و غربش رو به هم وصل می‌کنه. من فقط یه بار اونجا رو دیدم؛ مال خیلی سال پیشه، زمانی که هنوز جاده‌ای بین شهرهای اطراف نبود و مردم برای میان‌بُر از وسط جنگل رفت‌وآمد می‌کردن.

 

صبح روز بعد، حدود ساعت پنج، نسیم از خواب بیدار شد. لباس‌هایش را عوض کرد و سعی کرد بی‌سروصدا از اتاق خارج شود. سارا سرش را از زیر پتو بیرون آورد و با چشم‌های پف‌کرده گفت:

 

_ تصمیم داری حتماً بری؟ اونم این ساعت؟

 

نسیم با صدایی نجواگونه گفت:

 

_ آره. تا صبح نتونستم بخوابم؛ به‌خصوص بعد از صحبت‌های آقای صالحی.

 

سارا درحالی‌که از روی تخت بلند می‌شد، گفت:

 

_ تنهایی گم می‌شی. تو که جنگل رو بلد نیستی!

_ نمی‌خوام تو رو به دردسر بندازم.

_ منم نمی‌خوام بعداً توی جنگل دنبالت بگردم!

 

سارا پیشنهاد داد برای اینکه جلب توجه نکنند، نسیم یکی از لباس‌های محلی او را بپوشد.

 

بعد، پاورچین‌پاورچین از پله‌ها پایین آمدند و بی‌سروصدا از خانه خارج شدند.

 

وارد جنگل شدند. هوای گرگ‌ومیش صبح و انبوه درختان، مسیر را دشوار کرده بود. بی‌آنکه حرفی بزنند، به راهشان ادامه دادند.

 

حدود دو ساعت پیاده‌روی کردند، اما هیچ‌کدام احساس خستگی نمی‌کردند. هر دو در افکار خودشان غرق بودند.

 

وقتی به راه خاکی رسیدند، هوا کاملاً روشن شده بود. سارا دست نسیم را گرفت و گفت:

 

_ این تنها راه خاکی جنگله. حالا کدوم طرف بریم؟


نسیم درحالی‌که نفس‌نفس می‌زد، گفت:

_ نمی‌دونم. می‌خوای هرکدوممون از یه طرف بریم؟

 

سارا با نگرانی سرش را تکان داد.

 

_ نه، نمی‌شه. اینجا خیلی سوت‌وکوره. روستایی‌ها خیلی کم تا اینجا میان. ما هم کار خطرناکی کردیم که اومدیم.

_ پس بیا با هم بریم.

 

نسیم دست سارا را کشید و به سمت شرق جنگل راه افتادند.

 

مدتی در امتداد راه خاکی پیش رفتند و هر دو با دقت اطرافشان را زیر نظر داشتند.

 

سارا ناگهان ایستاد.


_ نسیم… اون رو ببین.

کمی آن‌طرف‌تر، کنار راه و زیر لایه‌ای از برگ‌های خشک، تکه‌ای از یک بند چرمی دیده می‌شد.

 

نسیم جلو رفت و برگ‌ها را کنار زد. کیف قهوه‌ای‌رنگی زیر آن‌ها افتاده بود.

 

سارا چند لحظه به کیف خیره ماند. بعد، با صدایی آرام گفت:

 

_ این… همون کیفیه که همیشه با خودش می‌برد.

 

نسیم کیف را برداشت و نگاهی به آن انداخت.


_ مطمئنی؟

سارا سرش را تکان داد.

 

_ آره. این کیفو بارها روی دوشش دیدم.

 

نسیم زیپ کیف را باز کرد. چند قلم‌موی نقاشی و یک دفترچه‌ی کوچک داخل آن بود. دفترچه را بیرون آورد و ورق زد. چند صفحه از آن پر شده بود از طرح‌های مختلف درختان جنگل. دفترچه را به سارا نشان داد.

 

_ اینو ببین. ازش سر درمیاری؟

 

سارا چند صفحه را ورق زد و به طرح‌ها نگاه کرد.

 

_ شبیه طرح درخت‌های همین جنگل‌ان…

 

نسیم دوباره به اطراف نگاه کرد. جنگل ناگهان برایش ترسناک‌تر از قبل به نظر می‌رسید؛ انگار حالا که نشانی از فرهاد پیدا کرده بود، احتمال می‌داد اتفاقی که برای عمویش افتاده، جایی در میان همین درختان رخ داده باشد.

 

سارا آرام گفت:

 

_ بهتره بریم. اینجا موندن خطرناکه.

 

نسیم همچنان به کیف خیره شده بود.

 

_ فقط یه کم دیگه…

 

سارا دستش را گرفت.

 

_ نه، نسیم. باید برگردیم. مامان‌بزرگم نگران می‌شه. اینجا هم موبایل آنتن نمی‌ده.

 

نسیم ناچار پذیرفت و درحالی‌که کیف را روی دوشش می‌انداخت، دنبال سارا به راه افتاد.

 

راه برگشت به‌خاطر سراشیبی راحت‌تر بود، اما هیچ‌کدام حرفی برای گفتن نداشتند.

 

وقتی به روستا رسیدند، نسیم گفت:

 

_ من باید برم خونه‌ی فرهاد. دیگه نمی‌تونم مزاحم شما بشم.

 

سارا با نگرانی گفت:

 

_ وا… اونجا خطرناکه! یا بیا خونه‌ی ما، یا برگرد شهرتون.

 

در همین حین، سارا جیغ خفیفی کشید، دست نسیم را گرفت و او را به سمت دیگری برگرداند.

 

نسیم که نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده، مبهوت پرسید:

 

_ چی شده؟

 

سارا با صدایی لرزان گفت:

 

_ افشین دم در خونه‌تونه…

 

- - -

 

ادامه دارد ...

 

داستانداستان کوتاهداستان معماییداستان جناییرازآلود
۱
۰
آبان
آبان
((کارشناس زبان و ادبیات فارسی)) دلبسته به پاییز، نم نم باران و یک فنجان قهوه تلخ، خلوت کلماتم را در داستان هایم بخوانید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید