
«نسیم هرچه بیشتر میگشت، عمیقتر فرو میرفت. راز عمو فرهاد، حالا راز خودش شده بود.»
نسیم با هیجانی توأم با کنجکاوی پرسید:
ـ در چه مورد؟ دربارهی عموم؟ ازش خبری دارین؟
مرد لبخند کمرنگ و اطمینانبخشی زد و گفت:
ـ من صالحی هستم. تقریباً دو سالی میشه که به عنوان معلم به این روستا اومدم. از اونجایی که من و فرهاد هر دو اینجا غریب بودیم، کمکم به هم نزدیک شدیم. گاهی اوقات با هم برای گشت و گذار به این طرف پل میاومدیم… فرهاد عاشق نقاشی از طبیعت بود.
جملهی آخر را با غمی سنگین گفت، در حالی که با نگاهی گنگ به دوردست خیره شده بود.
نسیم میان حرفش پرید:
ـ بود؟ یعنی چی؟ نگید که اتفاقی براش افتاده…
آقای صالحی با حالتی دستپاچه و منمنکنان گفت:
ـ نهنه… منظوری نداشتم! یعنی الان هم هست… هرجایی که باشه.
ـ اگر میدونین کجاست لطفاً به من بگید. مطمئنم اگه میخواست از اینجا بره، حداقل به من میگفت.
ـ راستشو بخواین، منم ازش بیخبرم. چند روز آخر احساس کردم حال و هواش عوض شده… دیگه حتی برای نقاشی هم پاشو نمیذاشت تو جنگل. روز آخری که دیدمش حالش خیلی عجیب و غریب بود. طرفای عصر بود؛ بعد از تموم شدن کلاسم تصمیم گرفتم برم یه سر بهش بزنم و حالش رو بپرسم. زمان زیادی طول کشید تا در رو باز کنه. زیر چشماش حسابی گود افتاده بود و موهای همیشه مرتبش به هم ریخته بود. لرزش دستاش رو وقتی با هم دست دادیم، کاملاً حس کردم. اگه ازم دعوت میکرد، حتماً میرفتم داخل خونه تا بیشتر جویای حالش بشم؛ اما راستش تو این دو سال دوستی، هیچوقت نخواست که قدم تو خونهش بذارم.
نسیم به یاد آن دو استکان روی میز افتاد و زیر لب زمزمه کرد:
ـ پس حدسم درست بود…
صالحی کمی به جلو خم شد:
ـ چیزی گفتین؟
ـ نه…
بعد نگاهش را دزدید و با حالتی محتاطانه پرسید:
ـ عمو فرهاد راجع به زندگی خصوصیش با شما صحبت میکرد؟ این که کسی رو دوست داره… یا اصلاً با خانمی در ارتباط هست یا نه؟
مرد آهی کشید و گفت:
ـ خانم… فرهاد خیلی درونگرا و محتاط بود. فقط هرازگاهی راجع به خانوادهش و روابط سردی که بینشون بود صحبت میکرد… و البته یکی از برادرزادههاش، به اسم نسیم، که همیشه میگفت اون با بقیه فرق داره.
کمی مکث کرد، نگاهش را به مه دوخت و ادامه داد:
ـ اما خوب… اینجا روستاست و خودتون هم میدونین، حرف توی محیطهای کوچک زود میپیچه؛ مخصوصاً راجع به آدمهای غریبه که همه نسبت بهشون بیاعتماد و کنجکاون.
نسیم قدمی به طرف او برداشت. دیگر نمیتوانست بیقراریاش را پنهان کند. با لحنی که در آن خشم و نگرانی موج میزد گفت:
ـ این آدم غریبهای که میگین، منظورتون عموی منه؟ چرا باید آشناییش با کسی باعث حرف و حدیث بشه؟
صالحی نگاهش را از درختان پشت سر نسیم گرفت و با لحنی رازآلود گفت:
ـ راستش نمیخوام باعث آزارتون بشم، اما وقتی پای ناموس و اهالی سرشناس وسط بیاد مردم خیلی سختگیر و حساس میشن.
نسیم کلافه پرسید:
ـ منظورتون رو نمیفهمم! چرا واضح صحبت نمیکنین؟ اصلاً… اصلاً شما از کجا منو میشناسین؟ چه طور فهمیدین من دنبال فرهادم؟
آقای معلم لبخند آرامی زد، دستش را داخل کتش فرو برد و گفت:
ـ بهتون که گفتم این جا هیچ حرکتی از چشم اهالی دور نمیمونه، خانم… ظهر وقتی دیدمتون که با چمدون سمت خونه فرهاد میرفتین، حدس زدم باید از خویشاوندهاش باشین. زمانی که دیدم دارین میآین سمت جنگل، اومدم ببینمتون… مدرسه همین پایینه و پنجرهی کلاس کاملاً به پل دید داره.
نسیم کمی مکث کرد؛ دستش را به پیشانیاش کشید. افکارش مثل تارهای گرهخورده کاموا بود و نمیتوانست تمرکزش را حفظ کند. پرسید:
ـ خب… این موضوع ناموس و اهالی سرشناس چه ربطی به این که فرهاد یه دفعه غیبش زده داره؟
صالحی با صدایی که نسیم به سختی آن را میشنید گفت:
ـ ازتون خواهش میکنم از من نشنیده بگیرین… ظاهراً بین فرهاد و دختر کدخدا ارتباطی عاطفی شکل گرفته بوده و خانوادهی دختر متوجه شده بودن.
آهی کشید و با حسرت ادامه داد:
ـ آه فرهاد… کاش حداقل به من میگفتی… اگر منو محرم اسرارت میدونستی و موضوع رو میگفتی، قطعاً تمام سعیام رو میکردم که از این رابطه بگذری.
نسیم با صدایی که میلرزید گفت:
ـ یعنی… بلایی سر عموم…
صالحی فوراً دستهایش را تکان داد و گفت:
ـ نهنه… اصلاً این طوری فکر نکنید! من مطمئنم… یعنی امیدوارم که حالش خوب باشه. من شنیدم بزرگای روستا و خود کدخدا فراریش دادن که دست پسرای کدخدا بهش نرسه و بلایی سرش نیارن.
نسیم ابروهایش را در هم کشید و پرسید:
ـ پس چرا رفتنش رو به ما اطلاع نداده؟ شما این موضوع رو به پدرم هم گفتین؟
صالحی سرش را به نشانهی نفی تکان داد و گفت:
ـ راستشو بخواین، نه… وقتی پدر و عموی دیگهتون اومدن اینجا، من مسافرت بودم و ندیدمشون. ولی شنیدم از مردم روستا جریان رو دست و پا شکسته شنیده بودن.
ناگهان صدایی در جنگل پیچید. صالحی تکان شدیدی خورد و با نگاهی سریع اطرافشان را برانداز کرد. با اضطرابی آشکار و صدایی زمزمهوار گفت:
ـ من فقط اومدم بهتون بگم خیلی مراقب باشید… سعی کنید زیاد اینجا نمونید و برگردید پیش خانوادهتون. الانم هوا داره تاریک میشه، جنگل شبها خطرناکه، اگه اشکالی نداره من جلوتر میرم، شما هم با فاصله دنبالم بیاید تا کسی ما رو با هم نبینه.
نسیم بدون اینکه کلمهای بر زبان بیاورد، به دنبال معلم به راه افتاد. حرفهایی که همین لحظاتی قبل شنیده بود، آن قدر عجیب و دور از ذهن بودند که احساس میکرد مغزش در حال انفجار است؛ دختر کدخدا، فراری شدن فرهاد، و پسرهای کدخدا که قصد آسیب رساندن به او را داشتند.
نسیم در ورودی را از داخل قفل کرد، پنجرهها را بست و به داخل اتاقها سرک کشید تا مطمئن شود در نبودش کسی وارد خانه نشده است.
به یاد حرفهای مادرش افتاد که همیشه میگفت: «تو باید پسر میشدی!»
شجاعتش همیشه اطرافیانش را متعجب میکرد؛ او برخلاف دخترهای دوروبرش، هیچگاه از تنهایی و تاریکی نمیترسید. بارها اتفاق افتاده بود که وقتی با دوستانش به کوهنوردی میرفتند، تنها نسیم بود که جرئت میکرد شبها از چادر بیرون بیاید و گشتی در اطراف بزند.
به اتاق نشیمن بازگشت، با حالتی چمباتمه روی زمین نشست و سرش را در میان دستانش گرفت. دوست داشت با پدرش تماس بگیرد و آنچه را که دیده و شنیده بود به او بگوید، اما اینگونه خانوادهاش میفهمیدند که به آنها دروغ گفته و به جای دیدار دوستش به روستا آمده است. قطعاً پدرش شبانه میآمد و او را با خود میبرد.
با خود فکر کرد: «چرا هیچ کسی دنبال فرهاد نمیگرده؟ چرا پدرم حرفهای مردم رو باور کرده؟ دلیل این که وارد این خونه نشدن چی بوده؟ شاید اگر میاومدن داخل و این وسایل رو میدیدن میفهمیدن کاسهای زیر نیمکاسهست…»
احساس غربت و تنهایی میکرد. تلفنش را برداشت و با مادرش تماس گرفت. چند بوق خورد… صدای گرم مادرش پیچید:
ـ الو… سلام دخترم خوبی؟
ـ سلام مامان جون، مرسی. تو خوبی؟ بابا چطوره؟
ـ چی بگم مادر… بابات خیلی روبهراه نیست، یهکم بدخلق شده.
نسیم کمی جابهجا شد و پرسید:
ـ چرا؟ مگه چی شده؟
ـ ولش کن خودت چطوری؟ خوش میگذره شمال؟ هوا چطوره؟ چرا صدات یه طوریه؟
نسیم سعی کرد بغضی را که در گلو داشت قورت دهد و با صدایی پرانرژیتر گفت:
ـ نه مامان جون، خوبم. فکر کنم آلرژیم عود کرده. این جا هم هوا عالیه، جاتون خالی همه چیز خوبه… نگفتی چرا بابا حالش خوب نیست؟
مادر صدایش را پایین آورد و گفت:
ـ نمیخوام نگرانت کنم مادر… یه کم دلش شور فرهاد رو میزنه، از اون طرف هم ازش خیلی عصبانیه.
ـ چرا عصبانی؟
مادرش با لحنی رازآلود گفت:
ـ میگه ظاهراً تو روستا یه گندی بالا آورده بوده… انگار عاشق یکی از دخترهای بزرگان روستا شده، خانوادهی دختره راضی نبودن. الان هم معلوم نیست کجا گم و گور شده.
ـ خوب چرا دنبالش نمیگردین؟
ـ مگه دفعهی اولشه مادر؟ هر چند سال یهبار جاشو عوض میکنه، بدون این که به کسی بگه!
دل نسیم آشوب شد؛ عذاب وجدان ناشی از نگفتن حقیقت و پنهانکاری آزارش میداد، اما سعی کرد آرامشش را حفظ کند:
ـ وا یعنی چی؟ بابا چطور باور میکنه که فرهاد با اون آرومی و توداریش همچین کاری بکنه؟
ـ نمیدونم مادر… ولش کن باباته دیگه! تو به این چیزها فکر نکن، سعی کن بهت خوش بگذره. قرص آلرژیت رو هم بخور که اذیت نشی.
ـ باشه مامان جون، دوستت دارم.
ـ منم دوستت دارم. مراقب خودت باش.
نسیم تلفن را قطع کرد و سعی کرد برای یافتن آرامش کمی سرش را گرم کند. شروع کرد به مرتب کردن خانه. استکانها را برداشت و به آشپزخانه برد، کمی آنجا را سرو سامان داد. نگاهی به اطراف انداخت؛ لباسها و وسایل شخصی فرهاد در خانه بودند و چیزی که نشان بدهد او برای رفتن آماده شده، به چشم نمیخورد.
با دستمالی برای گردگیری وارد اتاق کار شد. به محض ورود دوباره چشمش به نقاشی افتاد و باز هم به آن خیره شد، آن سایهی تاریک و عمیق چه رازی در خود داشت؟ ناگهان صندوقچه را به یاد آورد، و آن وسایل زنانه.
از پلهها بالا رفت و وارد اتاق زیر شیروانی شد. صندوقچه بیرون از کمد روی زمین افتاده بود. نسیم با خودش زمزمه کرد:
ـ مگه من صندوقچه رو داخل کشو نذاشته بودم؟
در صندوقچه را باز کرد. دستمال و لنگه گوشواره نبودند؛ غیب شده بودند! تمام اتاق زیر شیروانی را گشت، اما از آنها نشانی نیافت. به راهرو برگشت، قفل در ورودی را باز کرد، بیرون رفت و ایوان را به دقت کاوید؛ اما چیزی پیدا نکرد.
به اتاق نشیمن بازگشت و نگاهی گذرا و از سر ناچاری به اطرافش انداخت. از دور احساس کرد چیزی روی طاقچه برق میزند. جلوتر رفت… لنگه گوشواره بود! و دستمال معطر هم پایین طاقچه روی زمین افتاده بود.
خشکش زد. به یاد آورد که ظهر، بعد از اتاق زیر شیروانی به ایوان رفته بود تا نفسی تازه کند، و حتی قبل از آن، تا جایی که به یاد داشت، وسایل را داخل همان صندوقچه گذاشته بود. مگر میشد؟!
با بیحوصلگی زمزمه کرد:
ـ آخ نسیم… یعنی انقدر حواست پرت شده که اومدی وسایل رو گذاشتی اینجا و اصلاً یادت نیست؟
نیمههای شب با صدایی مبهم از خواب پرید؛ صدای افتادن چیزی روی برگهای خشک حیاط. در ابتدا احساس کرد اشتباه شنیده است، اما کمی بعد، خشخش گامهایی آهسته روی برگها در گوشش پیچید. نمیدانست چهکاری باید انجام دهد. از جایش بلند شد، به سمت پنجره رفت و با دستانی لرزان پرده را کنار زد. کسی داخل حیاط نبود. نیم ساعتی روی صندلی کنار پنجره نشست و به تاریکی زل زد. اما دیگر خبری نشد.
نزدیک صبح بود که خوابش برد؛ این بار با غوغای پرشور صبحگاهی پرندگان از خواب بیدار شد. صبح دلانگیز با آن هوای پاک روستا، برای لحظاتی اتفاقات شب گذشته را از یادش برد، اما این حس خوشایند چندان هم ماندگار نبود؛ ماجراهای روز قبل و صداهای عجیبی که در تاریکی شب شنیده بود، دوباره به مغزش هجوم آوردند. نمیتوانست دست روی دست بگذارد؛ از طرفی بدش نمیآمد برای مدتی کوتاه از فضای نفسگیر خانه فاصله بگیرد. میتوانست دوباره به دل روستا برود و اگر خوششانس باشد، کسی را پیدا کند که ردی از فرهاد داشته باشد.
وقتی قدم روی ایوان گذاشت، چشمش به تکه کاغذی مچاله افتاد که روی اولین پله بود. مطمئن بود که قبلاً آن کاغذ آن جا نبوده است.
آن را برداشت و به سرعت باز کرد. با خطی شتابزده و کج و معوج نوشته شده بود: «این خونه نحسه! اگر نمیخوای به بلای عموت دچار بشی، جل و پلاست رو جمع کن و برو…»
ترس مثل موجی سرد از ستون فقراتش بالا رفت و تمام وجودش را لرزاند؛ همان جا روی پله نشست، کاغذ را در مشتش فشرد و با نگاهی خالی و حالتی گنگ به روبرویش خیره شد. ناگهان از جا پرید و دواندوان از خانه خارج شد. به سمت قهوهخانه میرفت؛ قصدش این بود که به دیدار کدخدا برود، حقیقت را از او بپرسد و اگر جواب درستی نگرفت، به پلیس مراجعه کند؛ به ویژه حالا که سرنخی چنین روشن در دست داشت.
نفسنفسزنان به قهوهخانه رسید و بیمحابا در را باز کرد. کدخدا آنجا نبود. از قهوهچی پرسید کجا میتواند او را پیدا کند؟
پیرمرد با دستپاچگی گفت:
ـ الان سر زمینه، تا نیم ساعت دیگه پیداش میشه.
ـ زمینش کجاست؟ میرم همونجا میبینمش.
ـ بهتره منتظر بمونی بیاد همینجا. دیروز هم از چاییهای من نخوردی، بیا بشین برات یکی بریزم. یه املت مشتی هم برات میارم. صبحونه خوردی؟
ـ نه متشکرم، چیزی نمیخورم. بیرون منتظر میمونم.
در را بست و روی تخت چوبی جلوی قهوهخانه نشست. کمی بعد، پیرمرد قهوهچی با یک استکان چای به سمتش آمد، آن را جلوی نسیم گذاشت و گفت:
ـ بخور دخترم، گلوت تازه میشه.
ـ چیزی از گلوم پایین نمیره.
قهوهچی با نگاهی از سر دلسوزی آهی کشید و گفت:
ـ ببخشید دختر جان، نمیخوام فضولی کنم… با کدخدا چکار داری؟ دیروز که بهت گفت وسایل عموت رو برداری و بری.
نسیم سعی کرد خشمش را فرو بخورد، گفت:
ـ برم؟ کجا برم؟ عموی من چه کاری کرده که مجبورش کردن با عجله از اینجا بره؟ اصلاً کجا رفته؟ بیچاره حتی وقت نکرده در خونه رو قفل کنه. این یعنی این طوریام که میگن نیست. من مثل بابام نیستم که حرفهاشون رو باور کنم.
ـ الان میخوای چکار کنی؟ تو یک دختر تنها تو جای غریب…
درست در همان لحظه دو نفر به قهوهچی نزدیک شدند و با اشارهی سر نشان دادند که با او کار دارند. پیرمرد با آنها همراه شد و چند قدمی با نسیم فاصله گرفتند. کمی با هم پچپچ کردند و بعد به سمت نسیم برگشت، گفت:
ـ دخترم امروز کدخدا نمیاد اینجا.
نسیم با عجله از روی تخت نیمخیز شد و گفت:
ـ چرا؟ پس بگین کجا برم ببینمش.
لحن مهربان قهوهچی تغییر کرد و با حالتی کاملاً جدی گفت:
ـ شما برو، وقتی اومد میفرستم دنبالت بیای ببینیش.
دخترک از لحن پیرمرد جاخورد و چارهای جز ترک آنجا نداشت، از قهوهخانه دور شد. با خودش فکر کرد: «حالا که این یادداشت رو دارم چرا نرم پیش پلیس؟ اون وقت حتماً با بابام تماس میگیرن تا به عنوان برادر بیاد و تأیید کنه که فرهاد گم شده… چطوره برگردم خونه؟ این چیزهایی که پیدا کردم رو به خانوادهام نشون بدم تا خودشون تصمیم بگیرن چکار کنن.»
با قدمهای شتابزده به سمت خانه بازگشت. کلید را در قفل چرخاند و داخل شد. فضای خانه سنگینتر از قبل به نظر میرسید؛ انگار دیوارها هم دیگر حضورش را تحمل نمیکردند. حالا که پای یک تهدید جدی در میان بود، دیگر ماندن یک خطر محض به حساب میآمد.
کیفش را روی طاقچه باز کرد و با دستپاچگی وسایلش را درون آن ریخت. آنچه به عنوان مدرک یافته بود داخل چمدانش گذاشت و به سمت در خروجی رفت. دستگیره را به پایین فشار داد اما در باز نشد. دوباره و سهباره تلاش کرد، اما بینتیجه بود. انگار کسی از بیرون آن را قفل کرده بود. نسیم عقب کشید. نفس در سینهاش حبس شد. خواست فریاد بزند که ناگهان صدای خشخش ملایم قدم هایی روی پلههای ایوان شنید …
- - -
ادامه دارد ...