
پرسیدم "آدمی پهناور است؛ در این وسعت، کجای خود نشسته؟ کجا برایش باقی مانده؟"
گفت "همه چیز نابود گشته، نخستینشان شعر".
حس کردم این خط را خوانده ام. آخماتووا بود یا باخمن فرقی نداشت. مطمئن بودم او نشنیده بود. او دوباره از آمیزش دردی تاریخی با انسان توانست فرزندی را از دهانش ابراز کند. معجزه ای کوچک در ضلع جنوبی طرد شده ترین میز کافه در حال رخ دادن بود.
ادامه داد "هر روز همه چیز بیدار می شود، همه چیز درد می کشد، همه چیز نابود می شود و همه چیز بر تختی می میرد تا فردا نور مسیحایی خورشید، لازاروس را به فلاکتش برگرداند".
این لهجه از مردن مرا به وجد آورد. گفتم "همه چیز نابود شد تا در تو جهان هایی متولد شوند، نخستینشان شعر"!
گفت بخوان و برایش خواندم:
"تو ای ستاره ی منزوی
بدون سیاره و
بی مردم محتاج به نورت
ای که به هیچ می تابی
و از زوایای شب آویزانی
تو را..."
- مرا چه؟
- تو را دیدم!
"تو را دیدم ای ستاره ی منزوی؛ با اینکه روز بود و خورشید می تابید اما تنها تک پرتوی تو مسیحایی بود."
بازتاب این نور پوزخندی بود
که تا ابد راهم را روشن کرد...