بوم

وقتی رنگ ها برای خود جهانی می شوند دیگر نمی توان به آسانی نقاشی کشید

وقتی می خواهی از بین رنگ ها مدادی انتخاب کنی در هر صورت با خود خواهی گفت این سبز را آلبالویی خوانم و این بنفش همان چهار است

وای دیگر جهانم تعادل ندارد تو مانی و بوم پر از رنگ که هر کس عبور می‌کند آن را زیبا می خواند اما خودت از سر اسارت وجود می دانی

که نه این رنگ بلکه هر رنگ که آن بوم کشی هیچ ذوقی بر زندگیت نمی دهد

نقاش را گفتند

از سر ذوق چنین بی پروا نقش می کشی

یا بگفتا نفسی آید برآیندی چنین

گر سکوتم را بدیدی ساکت است

این درون بود ی که اکنون واضح است