گوه گیجه!

راستش رو بخواید، الان بعد از مدت‌ها فهمیدم که کل این مدت من گوه گیجه گرفته بودم. واقعا دارم میگم. من مثلا صد بار، صد شب، صد روز، صد غروب قبل از این، تصمیم گرفتم که بنویسم، ولی ننوتشم. می‌دونید چرا؟ راستش خودم هم نمی‌دونم چرا. یعنی می‌دونم‌ها، ولی دقیقا اگر بخوام بگم، باید بگم نمیدنم.

مثلا همین شکسته نوشتن. یادمه که درس اول مرتضی برزگر سر کلاس نویسندگی این بود که نباید شکسته و محاوره‌ای بنویسی. ولی فکر کنم نصف اون شب و روز و غروب ننوشتن‌ها به خاطر این بود که به خودم تشر می‌زدم که «نه خیر. باید رسمی بنویسی» بعدش هم اینقدر با خودم کلنجار می‌رفتم که اصلا اصل داستان از یادم می‌رفت.

ولی راسشت امروز طلسم رو شیکستم. شاید هم طلسم شیکسته نشد. در هر صورت هرچی بود تونستم بنویسم. اصلا همین که تا اینجا هم نوشتم خودش بسه. ولی می‌خوام گره داستان را براتون باز کنم. گره چی بود. آهان یعنی باید یه چیزی بندازم تو مخ شما و شما رو دنبال خودم بکشم. خوب، چی بهتر از همین گوه گیجه. باور نمی کنید؟ یعنی خود شما تا حالا گوه گیجه نگرفتید؟ می دونم بی تربییته. می دونم اصلا ترکیب قشنگی برای نوشتن نیست. ولی لطفا این یه بار رو قبول کنید از من تا دستکم یه بار بتونم بنویسم. اصلا برای اینکه ذهنتون باهاش آشنا بشه، مجبور میشم ادبی صحبت کنم. فکر کنم معادل ادبیش میشه استیصال. درماندگی و ... ولی به خدا هیچ چیز به اندازه گوه گیجه، بار معنایی و لپ مطلب رو برای من نمی‌رسونه. یعنی اصلا خیلی جاها به جای صغری کبری چیدن و ادبی حرف زدن؛ فقط کافیه بگم آقا من گوه گیجه گرفتم. همین و بس. حالا همین گوه گیجه گرفتن از کجا اومد؟ شما می دونید گوه گیجه خودتون از کجا اومد؟

من فکر کنم از طرف اون اومد. یعنی می‌دونید چی شد که گوه گیجه گرفتم؟ به خدا من داشتم زندگی خودمو می‌کردم. آقای خودم بودم و برای خودم تو ابرها سیر می‌کردم. اصلا دنیا به هیچ جام بود. ولی بد مصب یه روز دیدمش. همین که یه روز دیدمش؛ یه زره یه زره ازش خوشم اومد. همین که یه ذره یه ذره ازش خوشم اومد؛ بفهمی نفهمی، آسایشم رو ازم گرفت. همون موقع شد که دیگه گوه گیجه گرفتم. دیگه چپ می‌رفتم، راست می‌اودم رادیو چهرازی گوش می‌کردم. بعدش هم قطعه خوب شد همایون خان شجریان گوش‌ می‌کردم.

دیگه هیچی دیگه. اوضاغ کاملا قمر در عقرب شده بود. کاملا شده بودم مست عشق و هیچ چیزی رو نمی دیدم. یادمه که رفتم مشاور و یک جمله طلایی گفت. گفت «آدم ساده. تو انگار که وارد یک باغ میوه شدی و اولین درختی که دیدی سیب بوده و چسبیدی و سراغ بقیه میوه‌ها نرفتی. چون بقیه میوه‌ها رو ندیدی فکر می‌کنی فقط سیب میوه است.» گفت «یکم دور شو. برو بقیه میوه‌‌ها رو هم ببین.»

یکسال طول کشید تا بفهمم این میوه‌ای که من دیدم، بهترین میوه دنیا نیست. یک سال سوختم. یکسال، همش به فکر بودم نکنه بپره. نکنه از کفم بره. نکنه یکی دیگه بیاد و رقیب بشه. نکنه اصلا بگه نه. وای که خدا می دونه وقتی به نه گفتنش می‌رسیدم، می شستم یه گوشه و زار زار گریه می‌کردم. شبا، به نه گفتنش فکر می‌کردم؛ بعد سرمو می‌کردم زیر پتو و اشک می‌ریختم. بالاخره خام بودم و از همه مهمتر گوه گیجه گرفته بودم. نمی دونستم چی خوبه، چی بده. فقط فکر می‌کردم باید دستاشو بگیرم. باید بهش بگم دوسش دارم. باید بشینم یه گوشه، از یه زاویه بسته، خندیدناشو ببینم. باید براش بنویسم. اصلا باید براش می‌نوشتم که آغوش تو، وطن من است. اما چه خوب شد که ننوشتم. حالا درست به قول دور و بریا جوونی نکردیم و همینجوری موندیم، ولی خودم میگم بهتر که اصلا خیلی هم بهش نزدیک نشدم. چون همین باعث شد راحت تر ولش کنم. راحت تر فراموشش کنم. راحت تر که ولش کردم؛ دیگه برام مهم نبود کجاست. مهم نبود بله می‌گه یا نه و مهم نبود که دیگه آغوشش وطن من نبود.

مهم این بود که من آدمم رو شناختم. شناختم که هرکی خوشگل بود، هرکی لاک قرمز می‌زد، هرکی خوب می‌خندید و موهاش جون می‌داد واسه بافتن؛ حتما قرار نیست یار من باشه. حتما قرار نیست دستاشو بگیرم و براش زمزمه کنم: با تو انگار تو بهشتم...

خدا می‌دونه که درگیر این گوه گیجه شدن چه قدر برای من منفعت داشت...