
گرد سفیدی است که فکر می کنم روزگاری در شرق دور برای به دست آوردن آن می جنگیدند. گران بوده و حالا ارزان است. آنقدر ارزان و کم اهمیت است که از آن در درس اقتصاد مثال می آوریم.
این گرد سفید خوش طعم گویا در اقتصاد کالای بی کشش است. یعنی چه ارزان شود، چه گران شود، تقاضای مصرف کننده تغییر نمی کند.
نمک، آنهایی که با من هم سفره و هم غذا بوده اند می دانند که تنها طعم دهنده غذاهای من بوده. مقدار مصرف نه به مقدار لازم، که بیش از حد بوده.
آنقدر نمک خوردم و آنقدر به حرف دوست و رفیق گوش ندادم، که با گذشتن و سپری کردن چند ساعتی وقت در بیمارستان هاشمی نژاد _فقط به عنوان همراه بیمار_ و دیدن بخش دیالیز، به شکر خوردن افتادم. از آن روزها که حالا یک سالی می گذرد اگر شکر هم زیاد بخورم، اما سعی کرده ام نمک کم بخورم.
این تصویر هم شاهدی حاضر و ظاهر است. یک هفته ای می شود که نمک های کنار غذا را نمی خورم و همه را گوشه ای جمع کرده ام برای اینکه یادم باشد یک عادت بد را باید کنار بگذارم
پس نمک زیاد نخورید?
کتاب عادت های اتمی هم به درد ترک عادت های بد می خورد.