کاش

حالا، دوباره تمام آن روزهایی که شاید به نظرمان مسخره بود را مرور میکنم. روزهایی که تابستان هایش، پای تلویزیون ولو می شدیم و استرس غروب سی و یکم شهریور را داشتیم. روزهایی که کلی برنامه برایش می چیدیم و آخر شاید خلاصه می شد به یک مدرسه فوتبال. بعضی وقت ها هم کاراته و جودو و ....

آن روزها، آرزویمان بزرگ شدن بود و دغدغه دیگرمان، پیدا کردن راهی برای رسیدن به پول. با دایی روبروی ویترین طلا فروشی ایستاده بودیم و دنبال ریز ترین قطعه بودیم برای روز مادر. دایی پس انداز داشت گویا، اما من همان پس انداز قلک پلاستیکی را یواشکی خرج کرده بودم و فکر میکردم برای خرید طلا، باید یک بسته هزارتومانی داشت. از همان هایی که بابا توی طبقه پایینی گاو صندوق می چید. همان هایی که هر وقت به خوشحالی داشتنشان فکر میکردم، یادم می افتاد فقط نصفش برای باباست و بقیه برای عمو و شریک و پول کارگر و... است. برای رسیدن پول هایمان به یک تکه گوشواره سبک، که اصلا یادم نیست آن روزها چه قدر میشد، قرار شد آواز بخوانیم. قرار بود دایی ترانه بنویسد و من تجهیزات جور کنم و بعد دو تایی بخوانیم. یک هفته ای در شور و شوق خواننده شدن گذشت و روز موعد که من یک میکروفون فیک جورد کردم و دایی هم ضبط را آماده کرد، یادمان افتاد اگر قرار است بخوانیم، کی قرار است برای آن پول بدهد. همانجا به فکر بازاریابی افتادیم و لیست بلند بالایی نوشتیم از دوست و همسایه و کاسب محل که حدس میزدیم صد در صد شیفته صدای ما خواهند شد. نوشتن لیست که تمام شد، فهمیدیم اکثر آدم هایی که من فکر می کردم شیفته صدایم می شوند، اصلا پولی برای این قرتی بازی ها نمی دهند. لیست دایی وضع بهتری نداشت. بعد که بیخیال لیست های جداگانه شدیم، رسیدیم به لیست دوستان مشترک. آخر، لیست دوستان مشترکی که صد در صد قرار بود یک نوار کاست با یک ترک ضبط شده بخرد، دوست دوران مدرسه دایی بود که من فقط اسمش را می دانستم. درست است که آخر تلاش و تکاپوی یک هفته ای ما در اولین کسب و کارمان به شکست ختم شد، اما بقیه کسب و کارها وضعشان بهتر بود. بقیه کسب و کارها، فقط مطرح شدند و زود از بین رفتند. چون نه پولش را داشتیم نه وقتش را. حالا که به آن روزها نگاه میکنم، دلم لک می زند برای خانه پدر بزرگ. برای بالکنی که تابستان ها را در آن سر میکردیم. برای خانه ای که همیشه پر بود از آدم ها و دوستان پدر بزرگ. اصلا می دانی چه شد؟ بی هوا یاد پدر بزرگ افتادم. حالا که پدر بزرگ دغدغه قرص ها و داروهایش را دارد، یاد آن روزهایی افتادم که در آرزوی پول درآوردن بودیم. آن روزها اگر چه پول درآوردن برای ما رویای زیاد مهمی نبود، اما پدر بزرگ برای خودش برو و بیای داشت. ظهر که می شد از راه می رسید. با هیکل تنومدش، عرق از سر و روی پاک میکرد و ما می دانستیم که او خسته است و باید آرام باشیم. با آمدن پدر بزرگ سفره پهن میشد. همه دورش مینشستیم. مامان و خاله ها و بچه هایشان هم بودند. همیشه مراسم پذیرایی از بچه ها و نوه ها پر طمطراق بود و با شکوه. پدر بزرگ که از میان شوغی بازار خودش را به بالای سفره رسانده بود، بعد از خوردن غذای اصلی توی کاسه ای که ماست و نعنا و کشمش و یخ بود، کمی نان تیلیت می کرد و یک باره کاسه را سر می کشید و بعد دستانش رو به بالا بلند میکرد و با زبان ترکی شیرین، خدا را سپاس می گفت. برنامه هر روزه اش بعد از نهار، استراحت بود. پیرمرد، که آن موقع کسی بود برای خودش، تشک و لحاف و متکی سفیدش را وسط اتاق میهمان روی فرش دستبافی که خودش خریده بود، پهن می کرد و تا غروب چرت میزد. چرت زدنش همیشه همراه بود با فعال شدن عناصر درونی ما برای بالا و پایین پردیدن و شاید هم داد و هوار زدن. وقتی عنصر بیش فعالی من و دایی از حد مجاز می گذشت و بقیه بچه ها را هم درگیر می کرد، مامان اخم میکرد و انگشت اشاره اش را در هوا تکان می داد و این برای من، تلخی بود برای کل روز. چون بعدش، در خانه قرار بود حسابی گوش مالی شوم. مامان در خانه پدربزرگ، دست روی کسی بلند نمی کرد؛ مگر آنکه واقعا کفری شده باشد. تهدید مامان، شروعی بود برای آرام شدن من و دایی. اما انگار دایی با گذر زمان، چند دقیقه قبل را فراموش میکرد. چند دقیقه بعد از آن حالا دایی دو برداشته بود و به نحوی آتش می سوزاند و همین لحظه ها که دیگر اثری از آفتاب هم نبود، پدربزرگ مهربان بیدار میشد و با تشر زدن به ما که مثلا مزاحم خوابش شدیم، در لیوان فرانسوی دسته دار، چای پررنگ را سر می کشید و بعد اخبار عصر را پیگیری میکرد. بعد از ان آماده میشد برای قدم زدن در خیابان و خرید خانه و بعد هم نماز جماعت در مسجد محل. همه این ها، برای روزگاری بود که ما دوست داشتیم زود تر بزرگ شویم. حتی زمانی که با دایی یواشکی از خانه زدیم بیرون و رفتیم پیش دوست دایی بزرگه، یک فالوده شریکی خوردیم هم، به این فکر میکردیم که کی قرار است بزرگ شویم. آن زمان که ما قرار بود زودتر بزرگ شویم، از قیمت دلار و سکه و زمین و زمان خبر نداشتیم. البته اگر بخواهم حقیقت را بگویم، من یادم می آید که آن روزها بابا اخر شب که اخبار را گوش میداد، حتما برای شنیدن نرخ دلار گوش تیز میکرد. من هم کم و بیش فهمیده بودم که هر دلار حدود 900 تومان است و اصلا چه کاری است، برای تبدیل هر دلار به تومان، سه تا صفر جلوی عدد می گذاشتم و بیخیال می شدم. دلار برای من آن روزها هزار تومان بود و اما حالا؟؟؟
اما حالا، دیگر من، دایی را اگر هر هفته بروم خانه پدر بزرگ، شب ها می بینم که از سر کار برگشته است و میخواهد بعد از شام بخوابد. اما حالا پدر بزرگ، ظهر ها به جای بازار، از بیمارستان می آید. با کیسه های پر از قرص. من و دایی هم احتمالا دیگر آرزوی زودتر بزرگ شدن را نداریم. آرزوی، زیستن با کسانی که دوستشان داریم، فکر میکنم بزرگترین آروزی من است. منی که وجود پدربزرگ همیشه برایم آرامش داشته است. همان مرد تنومندی که حالا دیگر نمی تواند بالای سفره پر شکوه خانه اش بنشیند و حتما روی صندلی می نشنید؛ یک بار روی صندلی های بیمارستان امیراعلم، کنارم نشست. فکرش را هم نمی کردم که اینقدر آرام باشد. من که بازیگوشی کرده بودم و زخمی بر سر و صورت داشتم، اشک ریزان منتظر تشر پدربزگ بودم. اما، مرد تنومند با کت و شلوار تمیزی که همیشه می پوشید، کنارم روی صندلی پلاستیکی نشست و گفت: ((مرد که گریه نمیکنه. چیزی نشده بهت که. مردا میرن جنگ، تیر و گلوله میخورن، ولی گریه نمی کنن)) صدایش، حرف هایش و لحنش، آرام بخش بود برای من و حالا از خدا برای این بنده آرام بخشِ مهربان، سلامتی میخواهم و احتمالا آرزوی من مثل هر کس دیگر، دور شدن کرونا است تا راحت بتوانم یکبار دیگر د آغوش کشم پدر بزرگ را.