گاهی پدر شدیم و پسر را گریستیم
گاهی پسر شدیم و پدر را گریستیم
هر روز و شب، درست چهل سال میشود
ساعات تلخ پخش خبر را گریستیم
هر دم به خون خویش فتادیم و ساختیم
هی قبر تازه کوه و کمر را، گریستیم
مادر شدیم و از پس هر زخم انفجار
هی چشمهای مانده به در را گریستیم
در خون نشست روسری دخترانمان
رخسارهگان قرص قمر را گریستیم
بعد از تو روزگار همانی که بود، ماند
هر سال ما قضا و قدر را گریستیم
بعد از تو نیز مثل خودت عاصی عزیز!
«شب را گریستیم، سحر را گریستیم»
ضیا قاسمی- شاعر عزیز افغان

برای افغان ها روز عید فطر خیلی مبارک و محترم است. افغان ها این روز را بیشتر از ما همسایگانشان گرامی می دارند و شادی گویا یکی از شاخصه های این روز شادی است. و حالا دقیقه چند روز مانده به بهترین روزهای افغان ها، ... وای من که نمی شود ادامه داد. گفتن از این که عید خانواده هایی تبیدل به عزا شده است، سخت است. سخت است که پدر، در آرزوی عروس شدن دختر بماند و سخت است مادر در نبود دختر مویه کند. و ای کاش دست از سر خاورمیانه بردارند توپ ها و گلوله ها...
صمیمیانه به تمام همسایگان شریف و محترممان که حتی سال ها زیستن با آنها را در همین تهران خودمان تجربه کردم تسلیت می گویم.
