روزگار ما، از روزگاری که که ماموران امنیه و تامینات مردی را در میدان شهر یا در همین تکیه دولت فلک می کردند و شاید خبرش یک هفته بعد به گوش پدرِ پدر بزگم که کشاورزی روستایی بود می رسید؛ خیلی فرق کرده است. در روزگار ما، سرعت انتشار و گردش اطلاعات بالا رفته و همین موضوع گاهی تایید و تکذیب های فراوانی پیرامون خبر ایجاد می کند. یک کلاغ، چهل کلاغ ها هم که همیشه هستند و گاهی برای پی بردن به اصل یک ماجرا و زوایایی پیدا و پنهانش واقعا باید مثل یک خبرنگار میدانی، وارد صحنه شد و پیگیری کرد. حالا در این روزها، ما خواندنگاه یا شنوندگان اخبار، شوکه میشویم. از مدرسه دخترانه در کابل و فجایع اش بگیر، تا خیابان شیخ جراح فلسطین و حالا هم بابک خرمدین. من به عنوان یک شهروند مسئولیتی در قبال اظهار نظر در مودر همه این اتفاقات را ندارم و از همه مهمتر؛ تخصصش را هم ندارم. من به عنوان شهروند دوستدارم در مورد تخصص هایم و شاید کمی هم علایقم حرف بزنم. وقتی بین حرف های فیروز کریمی و خنده های رامبد جوان، غربت نویسنده ایرانی را دیدم، تصمیم گرفتم برای علاقه ام که کتاب است و این کتاب هم پدید نمی آید مگر با رنج و اندوه نویسنده، پس برای نویسنده ایرانی نوشتم. این که یک نفر سه نویسنده هموطنش را نمی شناسد، این که بچه های ما شاید هنوز غزلی یا بیتی از حافظ و سعدی را نمی توانند درست بخوانند؛ یک درد است، اما تمسخر آقای فیروز کریمی که در رشته تخصصی خودشان هم موفقیت های چندانی نداشته است؛ دردی بیشتر و سنگین تر است. این درد را می توان با دلنوشته ای به شرح زیر برای نویسنده ایرانی و خودم، آرام کرد:
