منتظر، دراز کشیده بودم تا زودتر بیاید و لامپ های سقفی را خاموش کند. بیشتر از آن منتظر بودم که زودتر بیاید و سر و صدا را تمام کند. تا جایی آرام نمی شد، خوابم نمیبُرد. مامان مثل همیشه؛ حتی آخرین باری هم که آمده بود میگفت:
نگاهی به چشمان پری انداختم و بعد سریع حرف را عوض کردم. قرار نبود بین دو زن، رقابت باشد. من قرار بود پسر مامان باشم و شوهر پری. من در عین استقلال شخصیت؛ باید دونقش را بازی میکردم. پسری مودب و همسری مهربان. پس حرف را از خواب و صدا و خانه و فلان و بهمان میگرداندم سمت دلار و ماشین.
مامان بیخیال بشو نبود. تلویزیون را روشن می کنم. دعا دعا میکنم از دلار و سکه و ماشین و خانه هیچ چیز نگوید. شبکه همیشگی بالا می آید. شبکه مستند. حیات وحش را نشان می‌دهد. شیر نر جوان دنبال گاومیش ها کرده و در حال نزدیک شدن به آن‌هاست. ضعیف ترینشان قربانی خواهد شد. اگر خدا بخواهد اوضاع آرام شد. پری خیره به تلویزیون نگاه میکند و خوشبختانه مامان پیج کیک پزی خاله و شوهر خاله را پیگیری میکند.
تقریبا خوابم پریده و مثل همیشه صفحه اینستاگرامی سوال های ساده و یواشکی را باز میکنم. هر شب یک سوال میپرسد و می توانی برایش دایرکت بفرستی. سوالات چالشی است. به ازدواج سفید فکر کردی؟ از چند سالگی سیگار کشیدی؟ اولین باری که بابات با یه دختر دیدت چی شد؟ اگه برگردی به قبل؛ همین راهو میای؟
همیشه یکی دوتا از کامنت‌ها را میخواندم و بعد بیخیال میرفتم سراغ بقیه عکس ها. اما آن شب سوالش قلقلکم داد. نوشته بود تا حالا عاشق چند نفر شدی؟ آخرش چی شد. می خواستم بنویسم. چک کردم با اکانتی وارد شده باشم که پری نمی شناسدش. داشتم می نوشتم که
(( خوب شد پرسیدید. اولیش اسمش الهام بود و دومیش هم حنانه. یه صحبا هم بود که فقط میدونستم یه خال ریز و خوشگل روی گونه راستش داشت. نمیدونم از کدومش بهتون بگم. ولی می خوام بگم که به هیچ کدوم نرسیدم. یعنی فقط تو خواب و خیال بهشون رسیدم. تازه اینا فقط اونایی اند که اسمشون یادم مونده. از عشق دوران بچگی هم که چیزی برای گفتن ندارم....))
نمی دانم پری از کی رسیده بالای سرم. موهایش را جمع کرده پشت سرش و جدی نگاهم میکند. ترکیب ابرو و چشم و لب و دهنش، مثل منشی مطب دکترهای پر مراجعه شده؛ همان هایی که به زور جوابت را میدهند و گاهی از دکتر هم بیشتر خودشان را میگیرند. اوضاع قمر در عقرب است و حتی فرصت شوخی هم ندارم. گوشی را قفل میکنم و میگویم:
((چرا. بدجوری خوابم میاد اتفاقا. از صبح جلسه بودم و فردا هم که شلوغم))
شب بخیر نصفه نیمه ای می گوید و تقریبا مثل شب های دیگر، چشم بند را میزند روی چشم هایش.
دوست ندارم امشب هم دوباره با کلکل تمام شود. خوی منشی گری اش کاملا پابرجاست و ممکن است کار بیخ پیدا کند. بیخیال خودش و چشم بندش، صفحه گوشی را با نور کم روشن می کنم. ادامه کامنتم را می نویسم.
((بعضی شبا خوابشون رو میبینم. یعنی خواب همون روزایی که باهاشون بودم، برام تکرار میشه. جالبه تاحالا هیچ وقت از همسری که پنج سال کنارم میخوابه، خوابی ندیدم. نکته جالب تر اینکه ...))
فکر کنم موقع نوشتن خیلی وول خورده ام و حتما دوباره میخواهد بگوید یا من بروم بیرون بخوابم یا خودش می رود.
در ادامه کامنتم می نویسم: (( تازه اینایی که گفتم براتون، هم دوره ای هامون بودن. از ترم بالایی ها و انتقالی ها نگم براتون. اونا یه چیز دیگه بودن. برای رسیدن به یکیشون تا انتقالی دانشگاه هم جلو رفتم. البته نشد که بشه...)). قبل از اینکه گوشی را قفل کنم؛ نگاهی به نوتیفیکیشن های اینستاگرام می اندازم. در صفحه اصلی برایم چند دایرکت آمده ویک نفر هم زیر یک پست تگم کرده.
از صفحه سوال های ساده و یواشکی بود. تعجب کردم. من که همیشه تمیز کار کرده ام و تا حالا با این اکانت به غیر از چند دوست قدیمی و خانواده کسی را دنبال نکرده ام. شماره نفس هایم با تیک تاک ساعت دیواری هماهنگ شده.
مستند چند شب پیش را تصور میکنم. گاومیش بخت برگشته، خودش را تسلیم قانون طبیعت میکرد. قانون طبیعت همین بود. گاومیش ضعیف کشته میشد، تا شیر ها زنده بمانند. گاومیش ضعیف کشته می شد تا گاومیش های دیگر قوی شوند. اصلا ضعیف باید قربانی شود؛ تا بقیه قوی بودن را یاد بگیرند و ضعیف نبودن را تمرین کنند. اما من با دیدن وضعیت ضعیف ها حوصله کلکل را ندارم و دوست دارم که تلف شوم تا نسل انسان های ضعیف قطع شود.
صدای نفس های شمرده شمرده پری را میشنوم. قطعا خوابش برده. اینترنت قطع و وصل میشود. صبر ندارم. چشمانم را چند بار محکم فشار میدهم. باز و بسته میکنم و هر بار انگار منتظر معجزه ای باشم، چشمم به صفحه ی سیاه می افتد. بالاخره باز میشود. پری وول میخورد؛ ولی از شانه چپ؛ بروی من بر نمی گردد. انگار توی خواب هم حواسش هست که کاملا کم محلی کند به من. گرم شده. قطره‌های عرق از کنار خط ریشم را افتاده. پری برای آخرین سوال یواشکی با اکانت اصلی خودش کامنت فرستاده.
(مثل هم بودن. عین سیبی که از وسط نصف شده باشه. ریش پروفسوری داشتند با عینک بدون قاب. ولی اون اصلیه، اونی که صداش آرومم میکرد، اونی که تو سلف دخترا همه ازش حرف میزدن و نمی دونستن که به من هدیه داده، یک روز بی خبر رفت برای ادامه تحصیل. بدون خداحافظی. ولی من بیخیالش شدم و به جاش سهمم رو از اون دانشگاه انتخاب کردم. اسمش امیره. ولی اسم اون پویا بود. اگه فامیلی هاشون فرق نمی کرد، شک نمی کردم که برادر دوقولواند، ولی نه؛ فامیلیشون فرق میکرد، اخلاقشون هم فرق می کرد. اینو وقتی فهمیدم که دیگه بله گفته بودم و فکر میکردم که به همه آرزوهام رسیدم. تو فیسبوک و اینستاگرام خیلی دنبالش گشتم. ولی هیچ وقت پیداش نکردم. نمیدونم اگر هم پیداش کنم چی میشه. نمیدونم اصلا منو یادش هست یانه؛ ولی میدونم که الان آروم نیستم. میدونم که نباید امیر مهره سوخته این بازی میشد. میدونم که دیگه بریدم...)
صدای خروپف پری، با صدای تیک تاک ساعت یکی شده است. مثل آنجایی که صدای نفس نفس زدن شیر خسته و گاومیش درمانده قاطی شده بود، نمی دانستم صدای کدام بلند تر است. ولی یادم می آید که گاو میش ضعیف، به سادگی تسلیم نشد. دوید. با تمام توان دوید و شیر نر را خسته کرد. صدای گام هایش برای رها شدن از مرگ و صدای نفس های شیر برای رسیدن به طعمه، هیچ کدام را یادم نرفته. یادم نرفته که به راحتی تسلیم نشد. اما... گوشی را قفل کردم و پتو را کشیدم روی سرم.
تیک تاک ساعت را دنبال کردم. نمی دانم چند ساعت گذشته بود؛ ولی تاریکی کم رنگ تر شده بود و نورها می آمدند. طلوع کامل نشد، نورها هجوم می آوردند به پنجره اتاق و بعد صدای تک و توک ماشین هایی که خیابان خلوت را گاز می دادند می پیچید توی سرم.
با پشت دست چشمانم را پاک میکنم. عجله ای ندارم. البته که جلسه کذایی اول صبح؛ دلیل خوبی برای زود رفتن است. پری هنوز خر و پف میکرد که لباس پوشیده بالای سرش ایستاده بودم. فقط قبل رفتن، ایستادم بالای سرش. حتی توی خواب هم مثل منشی دکتر پر مراجعه بود و هر لحظه بیم آن می رفت که غرشی کند و بپرد به تن رنجور و بیمارت و در نهایت اصل حرف یادت برود. از نیمرخ صورتش عکس می‌اندازم. از روی میز کنار تخت، عطر همیشگی اش را برداشتم و بو کردم. یک قاب عکس ده در پانزده دو نفری هم بود. نگاه کردنش کافی نبود. عکسی هم از آن می‌اندازم. بعد هم نوشته های اکانت جعلی را در اکانت اصلی، به عنوان پاسخ برای آخرین کامنت پری فرستادم...
