امروز و دیروز که طبق میل و خواسته همیشگیم برنامه آخر هفته ام معلوم بود؛ لش کرده بودم(البته ببخشید از نثر سخیفم. بالاخره گفتم بدون روتوش دیگه. این لش کردن من هم شامل لمیدن در تخت خواب و کتاب خواندن و فیلم دیدن و موزیک گوش دادن می شود). همین که لش کرده بودم و تو فیلیمو دنبال فیلم و سریال می گشتم و سعی داشتم حداقل یک جلد از چهار جلد کتاب نیمه تموم رو بخونم، یاد پارسال افتادم. آبان پارسال اینترنت نداشتیم. روزای سختی بود. البته که به قول یکی از دوستان بابام،ما سیاسی نیستیم. حتی نمیدونیم سیاست رو با کدوم س می نویسند. بی خیال اوضاع سیاسی، از این که اون روزها زندگی روال همیشگی رو نداشت، ناراحت کننده بود.امیدوارم دیگه اون روزا برنگردند. حالا همین آبان پارسال، شبیهش دی نود و شش هم تکرار شد. دی نو و شش یا بهتره بگم اصلا کل سال نود و شش برای من داستان متفاوتی داشت. من تیرماه نود و شش بود که عاشق شدم. صبح یکی از روزهای تیر ماه نود و شش من دختری رو دیدم که تازه وارد محل کار ما شده بود. اصلا اون روزها من کاری به کارش نداشتم. یک هفته یا ده روز که گذشت و دقیق تر نگاهش کردم؛ احساس کردم خوشگله. خوش خندس و کمی هم خنگ.این خنگ بودنیکه میگم، بی احترامی به خانوم ها نباشه. منظورم اینه که خیلی ساده بود. خیلی سوال های ابتدایی در مورد کار می پرسید و این خیلی باحال بود. من هیچ وقت بهش حرفی نزدم، تا دم دمای پاییز نود و شش بهش گفتم خوشم میاد ازت. میشه با هم بیشتر آشنا بشیم؟

اوج حرفای احساسی من و اون به همین جا ختم شد. حتی من هیچ وقت دستش رو نگرفته بودم. یا شاید به زور صد قدم کنار هم راه رفته بودیم. این حرف من و پا پیشگذاشتن من انگار براش خیلی مهم بود و به قول رادیو چهرازی جریحه دار جوابمو نداد. نه؛ جوابم رو داد. گفت بیخیال بابا. این بیخیال گفتنش، تا بیخیال شدن من شیش، هفت ماهی طول کشید. تو این شش هفت ماه، صدای شادمهر آرومم می کرد. بعد از این مدت کم کم، قرار شد بیخیالش بشم. بیخیالش هم شدم. البته که کلا یک سالی بیشتر همکارمون نبود و رفت. اون دی نود و شش هم که گفتم، داستان این بود که اون موقع ها هم اینترنت خیلی مشکل داشت، اما نه به اندازه آبان؛ و من همش منتظر بودم که پیام بدم ودنبال بهونه بودم برای حال و احوال پرسی. همین و بس.
حالا که سه سال گذشتته و میشینم به قبل نگاه می کنم، خدارو شکر میکنم. حقیقتا اون موقع من کور شده بودم. اون دختر؛ هم زیبا بود؛ هم دلنشین؛ هم دوستداشتنی، اما زندگی به همینجا ختم نمی شد. من ویژگی هایی داشتم که اون دختر 180 درجه باهاشون تفاوت داشت. مثلا همین لش کردن به سبک من. من هزاران جلد کتاب داشتم که اون کلا متنفر بود از کتاب. من اهل نوشتن بودم و اون دانشگاه هم به زور رفته بود. در نهایت این که حالا بعد سه سال میتونم بگم که بعضی موقع ها، هیچ کاری نکردن، بهترین کاره برای آدما. امیدوارم برای شما هم گاهی هیچ کاری نکردن، بهترین ها رو رقم زده باشه.