همه چیز از یک روز پاییزی شروع شد. چنددقیقه ای دیرتر از ساعت همیشگی بیدار شده بودم و گازدادن ها و بوق زدنها افاقه نکرده بود و وقتی رسیدم به مقصد، جایی برای پارک کردن پیدا نکردم. پارکینگ عمومی هم ظرفیت نداشت. فقط دو تا جای خالی تو خیابون های اطراف بود. هر دو هم مخصوص محل پارک معلولان. ده دقیقه وقت داشتم. خیابانهای بالایی و پایینی رو هم گشتم. ولی جا نبود. وقتی رسیدم به جای قبلی، یکی از دوتا جای خالی قبلی پر شده بود. دومی را هم من اشغال کردم. هیچ توجیه و دفاعی برای کارم ندارم. این هم عاقبت کار من و واکنش یک شهروند به من...
