گفتم که حالا و این روزهای کرونا زده خوشحالم از نرسیدن به کسی. البته که از این نرسیدن، دو سالی افسرده و ناراحت بودم؛ اما حالا که بهتر و دقیق تر نگاه میکنم، بهترین کارم هیچ کاری نکردن بود. حالا هم فقط برای ثبت در حافظه بلند مدتم مینویسم. همانطور که حالا خوشحالم از نرسیدن به کسی، تصمیم گرفتم که با مجرد ماندن و ازدواج کردن خوشحال بمانم. (این تصمیم جدید است و شاید هم اصلاح شود)
راستش من ازدواج و بودن دونفر را فقط جاهای قشنگش را دیدم. همیشه زوج ها در سینما یا در کافه یا داخل ماشین را نگاه میکردم و حسرت میخوردم که چرا من تنها هستم. این تنها بودن، اما حالا برایم معنی دیگر دارد. من تنها هستم چون عمدتا نگهداری و بودن با کسی گویا برایم دشوار است. این تصمیم را که به یکی از دوستانم گفتم، خنده ای کرد و گفت:(تو از چی تنهایی لذت میبری؟ نه پارنتر داری که سکس کرده باشی، نه اهل پارتی و نوشیدنی هستی، نه گل میزنی، نه دنبال پارتنر جدیدی، پس واقعا میخوای از چی لذت ببری؟)
توضیحش سخت بود برای او که لش کردن جلوی تلویزیون و دیدن دوباره فروشنده یا ابد و یک روز، یا لش کردن و خواندن داستایوفسکی چه لذتی دارد. لذت هایی که او داشت را من هیچ وقت تجربه نکردم و شاید از این به بعد تجربه کنم، شاید هم اصلا بیخیال شوم؛ ولی من ترس دارم از محدود شدن لذت هایم. شاید لذت های جدیدی با ازدواج پیدا کنم، اما از ترس از دست دادن این لذت ها فعلا بیخیالم.
راستی تا یادم نرفته باید بگویم که واقعا اگر قرار باشد ازدواج کنم و نصفه شب بیخیال قدم زدن زیر باران پاییزی شوم یا تنهایی بروم و قدم بزنم و یار بهانه بیاورد، پس چه فرقی به حالم می کند؟ من راندن زیر باران و خواندن با ابیرا دوست دارم. من خوابیدن زیر پتوی گرم و رها کردن دغدغه ها را دوست دارم. من در خانه ماندن و دیدن و خواندن و لذت بردن از سکوت خانه را دوست دارم؛ اما واقعا یار انتخابی هم این ها را دوست خواهد داشت؟
