این ماه به خودم قول دادم که این ماه، بیشتر بنویسم. همین می شود از صبح که درگیر ترافیک و فرار کردن از طرح ترافیک هستم و بعد در مقصد دنبال جای پارک میگردم؛ به خودم قول می دهم که بیشتر بنویسم. بنویسم و عذر خواهی کنم از راننده محترم و سالمندی که پشت سرش بوق ممتد زدم برای فرار کردن از تاخیر. از موتور سوارها هم باید عذر خواهی کنم. وقتی که برای فرار از راه بن بست میخواهم از لاینی به لاین دیگر بروم، گاهی حواسم نیست به موتور سواری که پشت سر من بوده و صدای بوقش مرا به خودم می آورد. عذر خواهی ار خودم هم باید بکنم. خودم را حرص و عذاب می دهم برای دیر نرسیدن و آخرش هم که دیر می رسم، جلوی رئیس و وکیل و منشی و ... باید سر خم کنم و قسم آیه و قرآن بخورم که پنج دقیقه که به جایی نمی رسد. البته که از خودم هم تشکر میکنم که بدون شک هیچ چراغ قرمزی را رد نشده ام و 80درصد موارد به خط عابر پیاده احترام گذاشته ام و جلوی پارکینگ خانه یا مغازه ای هم پارک نکرده ام. این ها را می گویم، که بدانم من هم مثل آدم های دیگر ساکن این خاکم. مقیم این شهرم و بی عیب و نقص هم نیستم. من، دیگری و در نهایت همه ما، خواسته یا ناخواسته مجاز (وشاید هم محکوم) به زندگی هستیم. پس باید زندگی رنگ و بویی دیگر داشته باشد.
