از دیروز به جمله ای از ری بردبری فکر میکنم که خانم ضحی کاظمی منتشرش کرده. باید مست نوشتن باشی تا واقعیت نابودت نکند. قبلا هم از مرتضی برزگر عزیز شنیدم که نوشتن، بار غم های روی دوش آدمی را کم می کند. ولی راستش چیزی برای نوشتن نداریم ما. من فکر میکنم در این روزها که واقعیت چیره شده است بر زندگی مان و همچنان زنده ایم و دم و بازدم میکنم و آه میکشیم، دیگر رمقی برای نوشتن نمانده است و ممکن است نابود شویم.
شاید هم نوشتن سخت ترین کار این روزها باشد. نوشتن از تورم، از نفهمیدن اقتصاد، از شاد نبودن و از گریستن دخترکان ناز نازی برای باباهایشان.
شاید هم حق با آن هاست و تنها راه کاستن از شدت دردها همین نوشتن باشد. شاید انسان نخستین هم با همان سنگ نوشته ها زنده ماند و از نبرد پیروز بیرون آمد.
من برای رهایی از درد تا به حال راه های زیادی را طی کرده ام. فریاد زده ام. تحمل کرده ام. گوش داده ام. گریه و شکایت کرده ام و صدها را دیگری که شاید شما هم رفته باشید. اما از حالا خواهم نوشت. خواهم نوشت تا بماند و بدانند که تحمل ما برای دیدن و رنج و درد کشیدن چه قدر است. شما چه می کنید برای گذر از دردهای روزگار پر نوسان؟
