ویرگول
ورودثبت نام
alizz9473
alizz9473انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
alizz9473
alizz9473
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

ماه آخر پاییز

دومین روز از آخرین آذر قرن با باران شروع شد. بارانی که از شب قبل ادامهع داشت و در دومین روزش که کرونا همچنان می تاخت، چنگیز جلیلوند که صدایش ماندگار شده است در ذهن ما، از میانمان رفت. البته که کرونا در حال تاخت و تاز است و بیش از چهار صد و پنجاه نفر را در روز به کام مرگ می کشد. کرونا می تازد، شهر تعطیل است(البته به جز اداره های دولتی)، تردد شبانه ممنوع است، باران هم می بارد و همه نگرانیم. نگرانیم که کی، چه روزی، چه تاریخی، چه ساعتی کرونا خواهد رفت؟ کی خواهی توانست دوباره عزیزانمان را در آغوش بگیریم و کی خواهیم توانست در خیابان ها شلوغ و پر سر و صدای تهران قدم بزنیم؟
امروز باران می بارید و من یک نگرانی که داشتم را فعلا برطرف کردم. کتاب می خوانم و پس انداز میکنم و فعلا دغدغه ای در زندگی ندارم؛ البته اگر کرونا راحتمان بگذارد.

کرونا حالا پر تکرار تروین واژه زندگی هایمان شده است و انگار هم زیستی با آن را باید عادت کنیم. عادت کردن هم سخت است. عادت کردن به زندگی در شرایط سخت. مثلا عادت کردن پدر و مادرانمان به صدای آزیر قرمز و بمباران شهرها چه دلهره و چه حالت عجیبی داشته و حالا عادت کردن ما به ماسک زدن و دست ها را با دقت شستن و فرار کردن از سرفه های نزدیکترین دوستانمان...


کروناعادتزندگیآرامش
۲
۰
alizz9473
alizz9473
انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید