دومین روز از آخرین آذر قرن با باران شروع شد. بارانی که از شب قبل ادامهع داشت و در دومین روزش که کرونا همچنان می تاخت، چنگیز جلیلوند که صدایش ماندگار شده است در ذهن ما، از میانمان رفت. البته که کرونا در حال تاخت و تاز است و بیش از چهار صد و پنجاه نفر را در روز به کام مرگ می کشد. کرونا می تازد، شهر تعطیل است(البته به جز اداره های دولتی)، تردد شبانه ممنوع است، باران هم می بارد و همه نگرانیم. نگرانیم که کی، چه روزی، چه تاریخی، چه ساعتی کرونا خواهد رفت؟ کی خواهی توانست دوباره عزیزانمان را در آغوش بگیریم و کی خواهیم توانست در خیابان ها شلوغ و پر سر و صدای تهران قدم بزنیم؟
امروز باران می بارید و من یک نگرانی که داشتم را فعلا برطرف کردم. کتاب می خوانم و پس انداز میکنم و فعلا دغدغه ای در زندگی ندارم؛ البته اگر کرونا راحتمان بگذارد.

کرونا حالا پر تکرار تروین واژه زندگی هایمان شده است و انگار هم زیستی با آن را باید عادت کنیم. عادت کردن هم سخت است. عادت کردن به زندگی در شرایط سخت. مثلا عادت کردن پدر و مادرانمان به صدای آزیر قرمز و بمباران شهرها چه دلهره و چه حالت عجیبی داشته و حالا عادت کردن ما به ماسک زدن و دست ها را با دقت شستن و فرار کردن از سرفه های نزدیکترین دوستانمان...