باران می بارد. از دیشب باران می بارد و این اولین یا دومین باری است که در پاییز ۹۹ باران را دیده ایم. کرونا پیشتازی می کند و قرار است مثلا از امروز تعطیلی گسترده باشد و البته که خبری نیست.
باران می بارد و من همچنان حسرت رها شدن زسر باران را می خورم. رها شوم در تراس خانه رویایی که در ذهن دارم و چای بنوشم و کمی هم کتاب بخوانم و ...
البته که باران،مثل سفر رفتن برای من غم انگیز است. وقتی به پایان باران فکر میکنم، به این که اگر نبارد،آفتاب میشود و شاید دیگر چند روزی نباشد، دلم میگیرد. مثل روزهایی که ساعات مسافرت به پایان می رسد و باید به خانه باز گردیم، یا مثل وقتی که میفهم از پیتزا یک اسلایس بیشتر نمانده.
باران می بارد و امروز اول آذر است و من آذر پارسال خوشحال و رها بودم و حالا هم هستم. باران می بارد و دغدغه کنکور و امتحان ندارم، فقط به عادت سایر شنبه ها، کم خوابم و خسته...
