شنبه صبح

دکتر دوباره برگشت به صفحه اول جواب آزمایش. شروع کرد دقیق تر از قبل اعداد را خواند. دوست داشتم بهم بگوید چه مرگم شده است. دوست داشتم بهم بگوید مریضی خطرناکی دارم و منعم کند از کار و استرس و بدو بدو و حتی منعم کند از خوردن بعضی غذاها. اگر دکتر می گفت که باید تا دیر نشده درمان را شروع کنیم، دیگر نور علی نور می شد. از فردای آن روز تخت می خوابیدم. حتما مدیر شرکت و همکارها می آمدند عیادتم . دوستان دبیرستان و دانشگاه سر و کله شان پیدا می شد. مامان هم باهام مهربان تر می شد و سر وقت برایم صبحانه و نهار و شام می آورد. بعد هم از صبح تا شب کنترل تلویزیون دست من بود و فقط فیلم می دیدم و مستند. کمپوت های آناناس و گیلاس را خودم می خوردم. بابا هم هفته ای یکبار یک دست جگر کامل میخرید و مامان همان موقع قلوه هایش را برای من می پخت. بهترین و خوشمزه ترین غذاها برای من بود. پنجشنبه و جمعه ها شلوغ می شد. عمو و عمه و خاله و دایی همه با یکی از بچه هایشان که بیشتر با ما ایاق بودند، می آمدند عیادت و یخچال خانه پر از کمپوت و آبمیوه و میوه تازه می شد. خوش ذوق ها گل طبیعی هم می آوردند. این برای یک ماه استراحت بس بود. بعد، دکتر می توانست بگوید خطر رفع شده است و دوباره روزمرگی ها شروع می شد. صبح ها می رفتم اداره. می توانستم دیر بروم و زود برگردم. بالاخره مراعاتم را می کردند و از رئیس و معاون و مدیر فلان بخش و سرپرست بهمان بخش، کسی کارم نداشت. ولی بعدش دوباره روز از نو و روزی از نو. دکتر عینکش را از روی صورتش برداشت و نفس عمیقی کشید. نگاهی به یادداشت هایش انداخت و گفت:( ناشتا آزمایش دادی دیگه؟)

( بله)

نمی دانستم راست بگویم یا نه. و نمی دانستم جوابم تاثیری در آزمایشم دارد یانه. ولی راستش را گفتم. حدود دوازده ساعت هیچی نخورده بودم. (فکر کنم یه اشتباهی رخ داده. آزمایش رو تکرار می کنم)

(اگه چیزی شده بهم بگید). خندید و گفت :( نه جوون. چیزی نیست)

فردای همان روز آزمایشگاه بودم. دوباره گرسنگی کشیده بودم. همان پرستار قبلی با این سوزن های جدید خونم را گرفت. همان هایی که فقط یکبار دستت را سوراخ می کنند تا رگ پیدا کنند. آخرش هم لبخند زد. وقتی بهش گفتم چرا آزمایش مرا تفسیر نکردند خندید و گفت:( ما اصلا تفسیر آزمایش نداریم. پزشکتون باید بگن) این ها را که گفت دوباره لبخند زد و برایم آرزوی سلامتی کرد. سومین روزی بود که داشتم برنامه هایم را تنظیم می کردم برای استقبال از بیماری و بستری شدن و رها شدناز دغدغه. هنوز مرتب می رفتم سرکار. یک روز که روزشماری می کردم برای رفتن به مطب دکتر تا ببینم چه مرضی در وجودم کشف می کند، از آزمایشگاه زنگ زدند. عذرخواهی کردند و گفتند در جواب آزمایش هیچ چیز خاصی نیست. می خواستم بگویم اشتباه می کنید. بیشتر دقت کنید. می خواستم بگویم که اصلا من ناشتا نبودم و شب قبل کلی داروی بیخودی خورده بودم. ولی دیگر کسی آن طرف خط نبود. ساعت هشت صبح روز شنبه بود