ویرگول
ورودثبت نام
alizz9473
alizz9473انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
alizz9473
alizz9473
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

زیر پوست شهر

زیر پوست شهر عنوان فیلمی است از از رخشان بنی اعتماد که در دولت خاتمی با زبان انتقادی به وضعیت جامعه پرداخته و بعدها فیلم دیگری در تکمیل آن سخته شد. (محمد خاتمی امروز به علت ناراختی قلبی در بیمارستانی در تهران بستری شد!). بیش از این از فیلم توضیح نمی دهم و فقط می توان گفت بازی گلاب آدینه به ریتم فیلم رنگ و بوی دیگری داده است.

در ذهنم به دنبال کاهش هزینه تردد هستم. روزهایی که تازه کار پیدا کرده بودم و باید با حقوقم شهریه دانشگاه را می دادم و پس انداز هم می کردم و برای خودم لباس و وسایل شخصی هم می خریدم؛ فاصله دفتر تا مترو هزار تومان بود، ولی من مسیر را پیاده گز می کردم. حالا هر بار اسنپ به طور متوسط از 150 هزار تومان کمتر نمی شود.

بیشتر قدم می زنم و 150 هزار تومان را ذخیره می کنم، ولی توان راه رفتن ندارم. ضعف کرده ام. حال سوار شدن به مترو هم ندارم. الان شاید خلوت باشد، ولی بچه های دست فروش و نیازمند از سر و کولت بالا و پایین می روند و به هر روشی به دنبال شریک شدن در موجودی توی جیبت هستند.

تپسی را باز می کنم و گزینه همسفر با 50 درصد تخفیف شده است 50 هزار تومان. سریع انتخاب می کنم و دقایقی بعد راننده می رسد. می رویم تا مبداء بعدی که در مسیر قرار دارد. در طول مسیر چرت می زنم. روبروی یک خوابگاه دخترانه می ایستیم و دختر خانمی که احتمالا دانشجوی سال اول باشد، با دو چمدان بزرگ و دو کوله پشتی می آید برای سوار شدن.

از راننده که فقط از صندلی پشت موهای سفید و دست لرزانش را دیده بودم می خواهد که چمدانش را بگذارد صندوق عقب. راننده که حالا می بینم چشمان درشتی هم دارد، وقتی پیاده می شود می گوید «فقط چون دختره کمکش کردم. وگرنه....»

راه می افتیم و مرد که حالا باید در کافه ای یا پارکی با همسن و سال هایش می نشست و گذران عمر و استراحت می کرد لب به سخن باز می کند و خاطره ای می گوید از محرم 15 سال پیش که بعد از هیئت یک موتوری با سرعت به سمت او آمده و تصادف کرده اند. به گفته خودش دست راستش از کار افتاده بوده و با پلاتین و با عمل جراحی دکتر علیرضا فرهمندی توانسته است دستش را حفظ کند. به قیمت آن زمان فقط 3.5 میلیون تومان پلاتین خریده است.

خوش به حال دکتر فرهمندی که پشت چراغ قرمز که بودیم پیرمرد مهربان ذکر خیرش را گفت و کلی دعایش کرد. در ادامه مسیر گفت و گو ادامه داشت. مرد از تهران قدیم و از صفای خانه باغ و خیابان های خلوت گفت. از بازنشستگی در مخابرات گفت و وقتی دینگ دینگ موبایلش برای سفر بعدی به صدا درآمد، چشمانش را ریز کرد و گفت «تا برم مهرآباد و برگردم، شام و خواب و زندگی نمیمونه برام. بهتره برم خونه» بعد لبخندی زد و گفت «بد می گم آقا. الان رسیدن به خونه برای من واجبه».

وقتی به ایستگاه راه آهن که مقصد مسافر دوم بود رسیدیم، به جای پیر مرد پیاده شدم و چمدان دختر خانم را از صندوق عقب تحویلش دادم. دختر که چهره معصومانه و لهجه قریبی داشت، تشکر کرد و با آن تن نحیف چمدان ها و کوله ها را پشت سرش کشید. خانواده اش حالا هزاران چشم انتظار او هستند. او هم برای رسیدن به رویاهایش بار و بندیل را بسته و راهی تهران شده، تهرانی که روزی خواننده برایش خواند«اینجا تهرانه یعنی شهری که.... اينجا تهرانه لعنتي شوخي نيستش خبري از گل و بستني چوبي نيستش»

این تجربه من بود از حدود 40 دقیقه نگاه به زیر پوست شهر. حالا در جای جای شهر چه قصه هایی دیگری رقم می خورد خدا می داند. بد نیست در ویرگول از زیر پوست شهر بنویسیم. کلی ایده خواهیم داشت برای خلق داستان از آنچه در شهر و شهرها رقم می خورد.

اینجا تهرانه...
اینجا تهرانه...

داستانکروزمره نویسی
۵
۱
alizz9473
alizz9473
انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید