ویرگول
ورودثبت نام
alizz9473
alizz9473انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
alizz9473
alizz9473
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش



ای همه شکلِ تو مطبوع و همه جایِ تو خوش

دلم از عشوه شیرینِ شکرخای تو خوش


همچو گلبرگِ طری هست وجودِ تو لطیف

همچو سروِ چمنِ خلد سراپایِ تو خوش


شیوه و نازِ تو شیرین، خط و خالِ تو ملیح

چشم و ابروی تو زیبا، قد و بالای تو خوش


هم گلستان خیالم ز تو پر نقش و نگار

هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش


در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش


پیش چشم تو بمیرم که بدان بیماری

می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش


در بیابانِ طلب گر چه ز هر سو خطریست

می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش

حافظغزلشعرنابشعر
۸
۰
alizz9473
alizz9473
انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید