تلویزیون در این روزهای سرد و کرونا زده که همه دغدغه ماسک و شستن دست ها را داریم، سریال هایی نشان می دهد که جز غصه، چیز دیگری بر آدم اضافه نمی کد. در یکی از این سریال ها که از شبکه دو بخش می شود و عنوانش اگر اشتباه نکنم؛ بیگانه ای با من است، زنی جنوبی را دیدم که کودکش مرده بود. کودک مرده، مرا یاد مادر بزرگم انداخت که همیشه از پسر بزرگترش برایم می گفت. پسر بزرگترش، که عموی من می شده یکسالی زودتر از پدر به دنیا آمده بوده، اما یک شب تب می کند و سه روز بعد از این دنیا می رود. فکر می کردم که عموی ندیده ام که حتی مادربزرگم یادش نیست کجا دفن شده است، خوشبخت بوده که دنیا را ندیده؟ او که در این دنیا، فقط سیصد و شصت و پنج غروب و طلوع خورشید را دیده است خوشبخت تر است یا پدرم؟ یا بقیه عمو هایم؟ راستش من فکر میکنم عموی ندیده ام، خوشبخت تر بوده است از بقیه. او در یک سال حیاتش در این دنیا شیر مادرش را خورده و خوب خوابیده و یک شب هم تب کرده و از دنیا رفته. او رنج ندیده و رنج نکشیده. او اگر مانده بود و با پدرم همبازی شده بود، شاید روزی که گرگ، بزغاله پدرم را در دشت دریده بود، همراه او اشک می ریخته. او و پدرم در ابتدای نوجوانی و در یک زمستان استخوان سوز که برف تهران را سپید پوش کرده بود، باید بر سر مزار پدرشان می ایستادند و زار زار گریه می کردند. او پس از مرگ نا به هنگام پدرش، در کنار پدرم باید عزمش را جزم می کرد برای سیر کردن شکم مادر و سه طفل دیگر که از قضا یکیشان هم دختر بود و از همان موقع باید فکری می کردند برای جهیزیه دختر. و سال پدرشان نرسیده باید در صف های طویل نان و نفت می ایستادند و شب ها که صدای آزیر قرمز می آمد فکر پناهگاهی امن می بودند برای خانواده شان.
نمی دانم که روزگار را زیاد سیاه می بینم یا نه، ولی کمی دل زده شده ام و خسته. زیستن در این دنیا، یا شاید در این خاک و جغرافیا رنج بسیار دارد گویا. البته که زیستن در جغرافیای دیگر را تجربه نکرده ام. شاید جغرافیایی دیگر از اینجا بدتر باشد. به هر حال هر چه هست از اینجا به عموی ندیده ام که حالا احتمالا روحش در سفر است بین زمین و آسمان سلام میکنم و می گویم که هیچ چیز را از دست نداده است. دنیا بدون او راهش را ادامه داده. مادرش هم که هنوز از تپل بودن و لپ های آویزانش پسرش می گوید، سال هاست که بیشتر در بستر افتاده و از قضا این روزها فراموشی هم گرفته است. هر چه هست، روزگارمان می گذرد و هنوز امید داریم به روزهایی خوش تر. مثل روزی که مادر بزرگ با خوشحالی بشکه و پیت نفت را فروخت و خدا را شکر کرد که خانه ما هم گاز کشی شده. یا مثل روزی که من پشت فرمان نشستم برای اولین بار و او خدا را شکر کرد و دعا کرد که عاقبت به خیر شوم...