ویرگول
ورودثبت نام
alizz9473
alizz9473انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
alizz9473
alizz9473
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

خسته ام؛ خسته ایم، اما....

بعد از بیش از دوازده ساعت کار و سر و کله زدن در این روزهای پرتنش، خسته بودم. از باشگاه برگشته ام خانه. شامی رژیمی طور خوردم. تمام حرص و عصبانیم از اتفاقات روزمره و کاری را فرستادم به عضلاتم و تمام زورم وزنه‌هایی که آماده له کردن عضلات پاهایم بودند را جابجا کردند و بعد هم دل را به دریا زدم و شیرجه زدم در آب خنک استخر.

هوای روزهای آخر تیرماه به شدت گرم است ولی کولر را خودم خاموش کردم. ترسیدم سینوس‌ها دوباره برهم بریزند. پنجره‌ها را باز گذاشتم و دیر وقت به خواب رفتم. هر شب دیر می‌خوابم و صبح ها با سختی و میل به خواب بیشتر، به سختی از خواب بیدارم می‌شوم.

انگار که یک چیزی درونی تمام تکه‌های از هم پاشیده‌ام را هم می‌چسباند تا راهی کار شوم. بی تعارف بگویم. آن ماده چسبانکی که تن خسته و چند پاره شده را به هم می‌چسباند و راهی می‌کند به سوی کار و سر و کله زدن با دیگران برای کار کردن و خودی نشان دادن، انگیزه برای رسیدن به کار نکردن است در آینده ای که زمانش مشخص نیست. شاید هم فعلا نیاز مالی است. به اندازه بیش از توانم و بیش از دریافتی هایم، تعهد و بدهی دارم. شاید احساس کنید در حال نوشتن جزوه حسابداری هستم، اما این یک واقعیت است. روی تردمیل در حال دویدن هستیم. سال و دهه های قبلی اگر کسی مدتی قناعت می کرد و شانسی هم برای دریافت یک وام برایش فراهم می‌شد و دوستانی مهربان هم داشت که با یک صندوق خانگی کمکش می‌کردند، خیلی زود می توانست خانه و دارایی بخرد؛ اما حالا ما همه روی تردمیل در حال حرکت هستیم. می دوییم و نمی‌رسیم. تکه تکه می‌شویم و نمی رسیم؛ اما باید امیدوار بود. باید تمام تکه‌‌‌های له شده را دوباره جمع کرد و هر روز صبح برای مقابله با تمام سختی‌‌‌ها و دشواری‌ها و عملا برای حاضر شدن در یک میدان جنگ اراده‌ها آماده شد. آماده شد برای نبرد با هر آن و هر آنچه که نمی‌خواهد تو به مقصد بررسی. مقصد مشخص است، زیستی آرام و بدور از حاشیه. زیستی در کنار دلبرکی و گذر عمر کردن. کار هم باید کرد، خانه هم باید داشت، ماشین هم باید داشت.

زندگی سخت است و ما همه برای روزهای سخت توانایی ایستادن داریم، وگرنه از آن پدر و پسرعمو و اقوام چند صد نسل قبل که در غارها و در جنگل‌ها در حال شکار و تلاش برای بقا بودند؛ ما باقی نمی‌ماندیم. حالا ما ادامه دهنده نسل آن‌ها هستیم که جنگیدند و دوام آوردند و این مهم است که از هرکدام از ما چه باقی خواهد ماند. چه نام و اثری از ما باقی می‌ماند در میانه این جنگ نابرابر با ساختارهای نامتوازن.

خسته ام. بالشت نرم و جای گرم در این هوای تابستانه و گرم مانعی می‌شود برای خواب عمیق. اما یکی دیگر از بهانه‌ها برای بیدار شدن از خواب صدای پدافند است. دوباره مثل اینکه زور آزمایی‌ها شروع شده است. این بار صداها شدید اما دور است و خبری از انفجار و شکستن دیوار صوتی و دلهره نیست.

پدافند است که مداوم شلیک می‌شود و پرده نازک خواب یک خسته را می‌درد. حس و حال بلند شدن از تخت را ندارم. به زمزمه‌های مادر و توکل و توسلش فقط گوش می‌کنم و وقتی صداها ساکت می‌شوند دوباره می‌خوابم. عجب روزگار دشواری شده است. چند روز پیش هم همین داستان تکرار شد. شیرمردانی از این خاک که خواب را بر خود حرام کرده اند، مثل سورنا و به یاد آریوبرزن و به رسم آرش ایستاده اند برای دفاع از خاک. از وطن و از ایران. سربازان ما همچون عباس میرزا شجاعانه و دلیرانه دقیقا در یک جنگ نابرابر با احتمال هر اتفاقی ایستاده اند و امید است که حق بر باطل پیروز شود.

خسته ام. از صدای پدافند و عمیق نبودن خوابم شکایت می‌کنم که دوباره یاد دلاورمردانی می‌افتم که مدت‌هاست خواب راحت را بر خورد حرام کرده اند. درست است که خواب راحت و آسایش و آرامش حق همه مردمان این خاک است؛ اما حالا در میدان نبرد باید بدون وقفه ایستاد.

خسته ام و دوباره می‌خواهم شکایت کنم که یاد آن سربازان دلاوری می‌افتم که نباید نامشان را فراموش کنیم. مثلا رحیم مجیدی مهر را نباید فراموش کنم که بدون خستگی و در دل سرما جان فدا شد برای حفاظت از حریم میهن. در روزهایی که این دشمن سفاک فقط تهدیدی بیش نبود.

خسته ام و از درد بدن و روزگار و دیگر سربازان گمنام نمی‌دانم چه بگویم. نمی دانم از چه و از کدام سرباز بگویم. شاید خوب باشد از دستان پینه بسته آن مرد بگویم که روزی دوازده ساعت با موتور خیابان‌های تهران را گز می‌کرد و آخر سر هم هرچه در روز جمع کرده بود خرج می‌شد برای سرپناه و شکم و چیزی برای خنده و سلامتی نمی‌ماند. نام اورا نمی‌دانم ولی راه و رسمش را می‌دانم. وقتی به مقصد رسیدیم خندید و گفت :( مجبورم با موتور کار کنم. ولی خوشحالم که دستم جلوی کسی دراز نیست. شکر خدا برای چهار ستون سالم بدنم. برای محتاج دکتر نشدن هم با غذاهای بدون برنج، پیاز میخورم و شب‌‌ها حتما خودم و بچه هام خوب مسواک می‌زنیم)

خسته ام. مثل تمام مردان این سرزمین که نگران این خاک هستند، مثل پدرانی که شب ها می جنگند برای لقمه ای نان....

به وقت چهارشنبه پایان تیر ماه 1405

خسته ام. خسته تر از همیشه...
خسته ام. خسته تر از همیشه...

عباس میرزاخوابکارداستانک
۳
۰
alizz9473
alizz9473
انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید