
هر چند ثروت، ثروت اندوزی، کسب سود و تشکیل سرمایه، مقدمات توسعه هر کشور و آبادانی است، اما گویا در فرهنگ ماقرار است این روحیه و ویژگی محترم نباشد. چرا که سعدیِ عزیز در حکایتی از گلستان گوید:
آن شنیدستی که در اقصای غور
بارسالاری بیفتاد از ستور
گفت چشم تنگ دنیادوست را
یا قناعت پر کند یا خاک گور
این نگاه به ثروت و ثروت اندوزی، در تاریخ ما وجود دارد و این نوشته در نقد سعدی نیست. بلکه نشان می دهد که به دلایلی همچون عدم امنیت سرمایه گذاری و رسمیت نداشتن مالکیت خصوصی در حافظه تاریخی ما، توصیه به دوری از مال اندوزی و قناعت شده است. این مورد، در روزگار نزدیک هم تکرار شد و یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری، در رسانه ملی نشست و سرمایه داران را زالو صفت خواند(فراموش نشود که بین سرمایه دار و کارآفرین واقعی و آن که با رانت به سرمایه رسیده است، تفاوت برای همه قابل درک است) و این جمعیت چهار درصدی را بلای جان مردم دانست. اما تاریخ می گوید، ثروت اندوزیِ که در آن انباشت سرمایه و سرمایه گذاری جدید باشد، در نهایت به توسعه و رفاه ملت ها می انجامد. کتاب ثروتمند ترین مرد بابل هم، حرفی جز این ندارد. کتاب بر پایه یک اصل مهم بنا شده است. این اصل می گوید، همیشه قبل از اینکه پول هایتان را خرج کنید، دستکم ده درصد آن را برای خود کنار بگذارید. در مرحله بعد ضمن عادت به این اصل و تکرار آن، باید کاری کرد که این پول برای ما کار کند. در واقع این منبع کوچک که از ده درصد درآمدمان تشکیل شده است، در طول زمان به اندازه کافی بزرگ خواهد شد، به شرط این که در مسیر درست و صحیح آن سرمایه گذاری شده و تولید ثروت نماید. تولید و حفظ ثروت، ضمن انگیزه بخشیدن به انسانها برای رسیدن با آرزوهای خود، مطلوبیت آنها را هم حداکثر میکند. با حداکثر شدن مطلوبیت تک تک افراد جامعه، مطلوبیت کل جامعه حداکثر خواهد شد.