شاید جالب باشد که در تاریخ بنویسیم ویرگول هم تولد دارد. ویرگول که از همان ابتدا با جمله معروف «بخشش، لازم نیست اعدامش کنید» با تاثیرش در نوشته هایمان آشنا شدیم حالا دارای تاریخ تولد شده است و ما قصد داریم تولدش را _که من همیشه دوست داشته ام بگویم زادروز_ جشن بگیریم.
ویرگول در حالی هشت ساله شده است که از روز آشنایی با او (که طریقه آشنایی را هم حتی فراموش کرده ام) سعی کرده ام برای حرف هایی که می ماند و گوشی شنیدارش نیست، مآمن و پناهگاهی پیدا کنم. پناهگاهی پیدا کنم برای گفتن از درد روزگار؛ از روزهای سخت از سختی های روز و شب و از آن کودکی که زار می زد و آغوشی را می جست.
ویرگول جایی برای نوشتن است، اما نوشتن از که و از چه. نوشتن از اضمحلال زندگی آدمیان یا نوشتن از یک روز خوب. نوشتن از لذت بردن نوشیدن فنجانی قهوه در کافه ای با دوستی قدیمی، یا نوشتن از قیمت ارز و طلا در شرایط شکست مذاکرات؟ نوشتن از ازدیاد روانشناس نماها، یا نوشتن از درد زیستن با آدمیانی که به فکر شبیه سازی جهنم در ایران اند.
ای وای من. دوباره از مسیر خارج شدم. من قرار است برای زادروز ویرگول بنویسم. برایش بنویسم که امیدوارم صد و بیست ساله شود. امیدوارم سالم باشد و از یک تا هشت بشمارد و هشت آروز برای سال جدید اشته باشد. ولی راستش زادرو گرفتن هم برایم اهمیتی ندارد. من بودن بدون بهانه را بیشتر می پسندم. مثلا به جای زادروز دوستم، می خواهم روزی که واقعا دلتنگش شدم صدایش را بشنوم . یا دوست دارم روزی که می دانم به من احتیاج دارد در کنارش باشم.
باز هم از زادروز ننوشتم و این شاید خوب نباشد. من زادروز ویرگول را تبریگ می گویم و خوشحالم جایی را دارم برای نوشتن از درد، از حال بد یک روز، از دغدغه هایم برای زیستی بهتر. از شنیده نشدن. ویرگول برای من روزنامه آنلاین یا وبسایت خبری خودم است و خواهم نوشت هر آنچه که روی زمین مانده است.
تولد یک مکث را از متنی با عنوان «ویرگول برای من یعنی «واو عطف» در متن بی‌پایان روزمرگی» نوشته آقای نویسنده انتخاب کردم.
