هیچ وقت از کسی نداشتم؛ همین توقع را می گویم. ولی دوست داشتم کسی هم از من نداشته باشد؛ همین توقع را. اما گردش روزگار جوردیگری است البته فکر کنم یکبار در زندگی توقع داشتم. زمانی که دانشجوی خوبی بودم و خوب درس می خواندم و شاگرد اول بودم؛ اما بیکار بودم و پول توجیبی را از بابا می گرفتم. من توقع داشتم به جای پول تو جیبی برایم کار پیدا کند. این همه کار برای دیگران پیدا کرده بود، ولی برای من هیچ. البته حالا که خودم کار پیدا کردم و چند سالی است مسیر جدیدی انتخاب کرده ام، خوشحالم که بابا کاری برایم نکرد. واقعا دمش گرم...
حالا اما من در گیر و دار توقع ها مانده ام. آدم ها توقع دارند و دوست دارند که ما فلان کار را برایشان انجام بدهیم یا فلان زمان کنارشان باشیم؛ ولی کا من از هیچ کس توقع انجام کاری را ندارم. من دوست دارم هر وقت که می شد، هز وقت که دوست داشتم، هر وقت که سر کیف بودم در کنار دیگران باشم؛ نه زمانی که آنها حالشان خوب نیست و همه چی بهم ریخته است.
حالا من با این توقع داشتن دیگران و متوقع نبودن خودم درگیرم. در تناقضم...
