بهار به اردیبهشت می رسد. باران های بهاری را چشم انتظار می مانیم. دشت های زیبا را نظاره می کنیم. شکوفه ها خوش رقصی می کنند و به پرواز در می آیند؛ از این سوی شهر تا آن سوی شهر. شنیده ام که بهار برای آدمیانی که روزگاران گذشته زیست می کرده اند شیرین بوده است همچون عسل. چون بهار بین دو سختی است. یکی سختی زمستان استخوان سوز و دیگری سختی تابستان خشک. بهار بین این دو سختی برای آدمیانی که چشم به آسمان داشتند و محل کارشان زمین خدا بوده است فصلی برای آرامش محسوب می شده.
بهار شاید هم باید فصل عاشقی باشد. فصل عشق ورزیدن به خود، به دیگری، به خدا و معشوق و همین بهار که در دومین ایستگاهش به اردیبشهت می رسد، نخستین روزش به نام سعدی است. به نام همان که می گوید:
هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی
یا چشم نمیبیند یا راه نمیداند هر کاو به وجود خود دارد ز تو پروایی
از خوشی های بهار و اردیبهشت و سعدی بیش از این نمی توانم بنویسم. زیبایی بهار و خوش آوازی کلام سعدی را شجریان خوانده است. استاد و فخز آواز که دیگر در بین ما نیست و یادش گرامی. چند دقیقه مدیتیشن با سعدی و شجریان بشنویم:
هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی
یا چشم نمیبیند یا راه نمیداند هر کاو به وجود خود دارد ز تو پروایی
دیوانه عشقت را جایی نظر افتادهست کآنجا نتواند رفت اندیشه دانایی
امید تو بیرون برد از دل همه امیدی سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی
زیبا ننماید سرو اندر نظر عقلش آن کش نظری باشد با قامت زیبایی
گویند رفیقانم در عشق چه سر داری گویم که سری دارم درباخته در پایی
زنهار نمیخواهم کز کشتن امانم ده تا سیرترت بینم یک لحظه مدارایی
در پارس که تا بودهست از ولوله آسودهست بیم است که برخیزد از حسن تو غوغایی
من دست نخواهم برد الا به سر زلفت گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی
گویند تمنایی از دوست بکن سعدی جز دوست نخواهم کرد از دوست تمنایی
