روز و شب نداشتیم. شب را به روز وصل میکردسم و میخوابیدیم و بعد وعده ای غذا که هم صبحانه بود هم نبود. هم نهار بود، هم نبود. بعد هم هرکس مدتی در اختیار خود بود و بعد یکدفعه همه تصمیم می گرفتیم و ولو می شدیم مقابل صفحه سیاه تلویزیون و با کمک اینترنت فقلم و سریال اول و دوم و سوم را انتخاب می کردیم و بعد هم با تخمه و پفک و بستنی به اسقبال می رفتیم. تقریبا خلاصه احوالات بعضی یا بیشتر خانه ها در دوران قرنطینه بود.
من از وضع پیش آمده که احتمالا باید بهش وضع موجود میگفتیم، خوشحال بودم. خوشحال بودم که بهانه ای دارم برای چسبیدن به رختخواب و خوابیدن و غلطت زدن و پهلو به پهلو شدن. خوشحال بودم که در خانه کتاب هایم را جابجا می کردم و سرک می کشیدم به آلبوم هایم و کمی هم می نوشتم. کرونا بهانه ای شده بود برای فرار از هر رفت و آمدی که دوست نداشتم و هر عملی که دلم به انجامش رضا نبود.
قرنطینه که کم کم رفع میشد، ناراحت بودم که قرار است دوباره بیایم به جمع های خانوادگی. به میهمانی هایی که احتمالا الکی همه خوشیم و هرکس دوست دارد پیروز بحث باشد. و از همه بدتر، ترک عادت، ترک تنهایی، ترک زیستن با خانواده و وابسته شدن به آنها؛ ههه زجر آور بود. دوست داشتم کرونا نباشد، ولی اوضاع مثل قبل باشد. شهر خلوت باشد. خانه هرچند همه بودند، ولی دیگر از میهمانی و رستوران و خرید رفتن تهی بود.
راستش دوست داشتم اگر میشد کرونا میماند و وضع هم همین میشد. دوباره در خانه می ماندیم و لش می کردیم روی کاناپه و تخمه می شکستیم و حتما چند باری هم دست هایمان را خوب می شستیم و آفتاب که زده بود تازه می خوابیدیم.
عین خودخواهی است که ماندگاری کرونا را میخواستم. ولی روزی که دیدم جوانی، همسرش را، کفن پیچ بدرقه میکند، دست و دلم لرزید. نگاه کردم و فکر کردم پ؛ اگر عزیز من جای آن مرد جوان بود چه؟ اگر خودم بودم که باکی نداشتم. اما اگر دوستم، همکارم، رفیقم، همسایه یا آشنایی با کرونا برود چه کنم؟
من از این ها ترسیدم. از کرونا، از کفن پیچ شدن. از آهک و ماسک و دستکش و عکس رنگی از قفس سینه و از آمار مرگ و میر کرونا.
اینها برایم رعب آور است و هر بار میشنوم، دستانم را محکم تر و بیشتر می شویم و دعا میکنم کرونا برود؛ حتی اگر قرار باشد من هر هفته در میهمانی خانگی بنشینم و به حرف های داماد پولدار حاله بزرگه گوش بدهم و حرف هایش را تایید کنم
نوشتم که به خوابم
ساعت سه بامداد آخرین یکشنبه آخرین تیرماه قرن، بعد از روزی شلوغ و بعد از کسری خواب
