آخرین یکشنبه خرداد، بالاخره تموم شد. بالاخره بااببزرگم واکن دز دوم رو هم زد. هم خوشحالم، هم ناراحت. ناراحتم که چرا اینجوری شده. چرا به بقیه واکسن نمی رسه. چرا سالمندان باید منتظر واکسن باشند. از شنبه 22 خرداد تا امروز، می دیدم دعواها و بگومگوها و اعصاب خوردی های یک عده سالمند برای دریافت دز دوم. این مملکت، این خاک، این وطن، این سیستم... اینجا وطن همه است و همه باید تلاش کنیم برای بهبودش. حتی به مسئول واکسیسناسیون سوله مدیریت بحران پارک هنرمندان گفتم بیاید از همین زیر ساخت ویرگول استفاده کنید. شب به شب بنویسید که فردا واکسن هست یا نه. ولی نمیشه. یا شاید هم نمی خوان، شاید هم نمیتونن.

به هر حال این دوران هم میگذره، امیدوارم این مسئله هم تحربه بشه برای مدیریت مسئله های بعدی. امیدوارم زیرساخت ها درست بشه. امیدوارم جوانگرایی بشه. امیدوارم کرامت انسانی رعایت بشه. امیدوارم لبخند زیاد بشه...
