لب های تو لب نیست ! عذابیست الهی
باید که عذابی بچشم گاه به گاهی
در لحظه دیدار تو ، گفتم که بعید است
چشمان تو من را نکشاند به تباهی
لب های تو نایاب تر از آب حیات است
تو سوزن پنهان شده در خرمن کاهی
این کار خدا بوده که یکباره بیفتد
در تنگ بلور شب من مثل تو ماهی
ای شاخه نبات غزل حافظ شیراز !
معشوقه ی مایی چه بخواهی چه نخواهی
میثم قاسمی
ای شاخه نبات غزل حافظ شیراز!
به حافظ فکر میکنم. به این که معلم ادبیات دوران دبیرستان می گفت: «نقل است که حافظ عارف بوده و سالک» می گفت:«درست است که وحی برای پیامبران است؛ اما انسان های پاک هم ادراکاتی در حد وحی دارند. مثل حافظ» می گفت:«حافظ سحرگاهان با خدا در ارتباط بوده و ادراک او از عالم بالا می شده اشعارش»
می گفت حافظ در جمعی که وارد می شده همه از او از آسمان ها می پرسیدند. به حافظ فکر میکنم. به این که با آمدن هوش مصنوعی واقعا کسی دل و دماغ این را دارد که دست به قلم شود و برای معشوقش شعر بگوید. کسی ادراکات ماورایی خواهد داشت. کسی مثل حافظ عاشق می شود؟ حتی همان عشق الهی که معلمان ادبیات همیشه می گفتند. واقعا با آمدن هوش مصنوعی اصلا زبان ما حفظ خواهد شد؟
به حافظ فکر میکنم. به این که او چه درونی داشته که توانسته از ناملایمات بگذرد و اینچنین شعر بگوید. اشعار حافظ پانصد منهای پنج است. یعنی چهارصد و نود و پنج بیت شعر دارد. یادم می آید که به توصیه سایه (هوشنگ ابتهاج) برای مدت یک سال و اندی، هر روز حافظ خواندم که حداقل یک بار به گوشم خورده باشد.
یادم می آید که وقتی فال حافظ عمو را دیدم و تعابیرش را خواندم؛ همیشه برای آرام شدن خودم فال حافظ گرفتم. فال حافظ خانه عمو کلا ورق ورق شده بود از بس فال گرفته بودیم. درست است که تعابیرش من درآوردی است، ولی شما همین که حافظ را باز می کردی و می آمد « یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور» خانه احرزانت، دل احزانت واقعا گلستان می شد.
به حافظ فکر میکنم و دوست دارم بتوانم مثل او دنیا و جهان را ببینم...
