از گرمای هوا و بی برقی و تنش آبی خوزستان و سیستان که برای خودم می نوشتم و دقیقا زمانی که حرص می خوردم چرا مردمان ما در خیابان های ارمنستان آواره واکسن هستند، صبح یک روز که اتفاقا شبش خوب نخوابیده بودم تب کردم و بعد هم تست کرونا دادم و مثبت شد. در تنهایی و در قرنطینه که بودم عمدتا بدن درد داشتم و ضعف بدنی. دوست نداشتم از رختخواب بلند شوم. پهلو به پهلو می شدم و می خوابیدم. کمی فقط توانستم شرح غزلیات حافظ را گوش کنم. با صدا و بیان الهی قمشه ای. ده روزی در همین حال و احوال بودم و قرص و شربت و لیمو و انواع جوشانده و قرص جوشان و گاهی هم سرم و آمپول خوراک هایم بودند. تنهایی قرنطینه البته دلچسب بود. در تنهایی می شد اشک ریخت، می شد با خود حرف زد، می شد به اخلاق و رفتار خود فکر کرد و می شد به پایان زندگی اندیشید. اما دلهره اصلی کرونا، نگرانی برای دستان پر مهر مادر بود. او وقت و بی وقتف با دستانش درب اتاق قرنطینه را می زند و غذای گرم و آماده و سایر خوراکی ها را می آورد. محبت هایش قابل وصف و جبران نیست، اما دلهره داشتم که نکند مادر هم...؟ یک روز که مادر چند باری سرفه کرد، دلهره عجیبی داشتم. نکند ...... اما مهربانی مادر انرژی مثبتی را به خودش برگردانده بود که فعلا خبری از ابتلا نیست. خدارا سپاس...
کرونا که حالا روزانه بیش از دویست انسان را از میان ما می برد و علاجش هم واکسیناسیون سراسری است؛ این روزها دوباره در حال جولان دادن است و من حالا بعد از بیست روز بستری و ماندن در قرنطینه می فهم که چه دردی می کشند آنان که در بیمارستان هستند و بدنشان ناتوان و ضعیف شده است. ای کاش زودتر تمام شود این میهمان ناخوانده....