من حالا فقط به این فکر میکنم. او امتحان می شود، یا قرار است عذاب بکشد؟ اگر امتحان است پس چرا اینقدر سخت و اگر عذاب است، چرا اینقدر دردناک و راستی عذاب کدامین گناه؟
عذاب کدامین گناه این قدر بزرگ است که حالا او باید ضجه بزند؟ مگر گناهش چیست؟ او حالا در تصویر له و مچاله ثبت شده است. مثل کودکی که از گرسنگی، گریه و زاری کند و به پستان مادرش چنگ لرند، او هم به مامنی چنگ زده استکهدیگر نیست. دیگر نبودن و ندیدن را باید تمرین کند. عذاب، اینقدر سخت و دوباره می پرسم، برای کدامین گناه ناکرده؟
و اما آنچه که در تصویر نیست، بعد از این است. او برای آخرین بار، چهره عزیزش را می بیند. این بعد دیگری است از عذابی که قابل وصف نیست. عذاب قرار است زجر کشش کند. عذاب بعدی که در تصویر نیست؛ او باید برای آخرین بار ببیند، سیمای عزیزش را و بعد بگذاردش در گودالی در میان خاک و به طبیعت برگرداند عزیز سفر کرده اش را.
مرحله بعدی عذاب برای او که پدری است در این کره خاکی، قابل وصف نیست. اما شرح ماجرا همین است. او حالا ناباورانه، بخشی از لباس جدید و سفید دخترش را باز می کند. صورت زیبایش را می بیند و به یاد می آورد که روزهایی به آن صورت خیره می شده است. و حالا باید شانه های دختر را بگیرد، و همچنان که اشک هایش روان است، باید فریاد بزند اسمعی و افهمی یا.....
راستی، برای آنکه کشته کرونا شده است چگونه تلقین می خوانند؟
