از نو

حدود 21 هزار کلمه در ویرگول نوشته ام. در واقع ویرگول می گوید سال قبل من با متر و معیار روزی هزار کلمه، فقط 21 روز دست به قلم بوده ام. یعنی کمتر از یک ماه و این به نظرم خوب نیست. البته که در روزهای سرد بهمن، دل زده از همه جا پستی نوشتم و از قضا ویرگول هم آن را حذف کرده و بیشتر از قبل دلگیر شدم و اصلا به خودم گفتم دیگر ننویسم. اما گویا حیات با همین نوشتن هاست که ادامه پیدا می کند. نمی دانم نوشتن مثل چانه خمیری که با ورنه گرد می شود و به تنور داغ چسبانده می شود باید باشد و سریع بچسبد به صفحه کاغذ، یا باید مثل قرمه سبزی ها و آبگوشت های مامان بماند و قل قل کند و بعد از ساعات ها لذت بخش باشد؟

این سوال من است و فعلا جوابی برایش نیافته ام. ولی من همین که چیزی درونم هلم داد برای نوشتن دست به قلم شدم و نوشتم. هرچند از زیستن با سبک زندگی که در آن کنار خانواده هستم، عصبانی ام و احساس
می کنم به آرامش بیشتری نیاز دارم، اما گویا نوشتن فعلا راهی است برای رسیدن به سطحی از آرامش. در کنار این، دیروز دیدم که شاهین کلانتری که چند ترفند نوشتن را از صفحه مجازی او فرا گرفتم می گوید که روزی یک کلمه انتخاب کنید و یک جمله در مورد آن بنویسید. او می گوید این کار سبب می شود که پایان سال دست کم 365 جمله داشته باشیم که در آن بهتر شدن دایره لغات و کیفیت نوشتنمان را خواهیم دید.
من فعلا تا امروز سه کلمه و سه جمله باید بنویسم.

فریاد:
آرامشی دارد که مرا تهی می کند از آنچه که درونم خانه کرده. شاید کسی متنفر باشد از آن؛ اما گاهی برای هر کسی لازم است که فریاد بزند.

سکوت:
معجونی است برای رهایی از تنش ها و دردها.

درک:
اگر درکمان از هم در هر لحظه و هر مکان، به سطح قابل قبولی برسد، شاید کمتر نیاز به فریاد و سکوت داشته باشیم.

این هم تصویری بی ارتباط به متن، اما مرتبط با زمان. نوروز و بهار رسیدند، اما در دل کرونا؛ همچنان شاهد صف مرغ هستیم.