ویرگول
ورودثبت نام
alizz9473
alizz9473انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
alizz9473
alizz9473
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

آلبالو، گیلاس

باغ را پر کرده بودم از درخت های گیلاس و آلبابو. انار و سیب هم بودم ولی بیشتر از همه گیلاس بود.اصلا یادت می آید. توی باغ گیلاس بود که دیدمت؛ موهایت یله و رها بود و عطرش با عطر خاک تازه نم خورده باغ قاطی شده بود.دامن گلدار بلندی تنت بود و تو می دویدی و من تماشا می کرد که چگونه موج موهایت می آمد تا ساحل کمرت. جذر و مد داشتی انگار. بالا و پایین می پریدی و برای خودت می خندیدی. برای عروسکت شعر می خواندی و موهایش را می بافتی. وقتی از پشت درختان صدایت زدم، شکه شده بودی.

(( من قول می دم دیگه بدون اجازه نیام توی باغتون. تو هم قول بده...))

نگذاشته بودی حرفم تمام شود. گوشم سوت کشیده بود از سیلی جانانه ای که خوابانده بودی توی صورتم. هنوز یادم است که ابروهایت چطور بهم گره خورده بودن. هنوز یادم هست که دوست داشتم بنشینم و موهایت را ببافم و برایت بگویم که هر روز صبح به امید دیدن تو و رد شدن تو از جلوی خانه مان، برای مدرسه رفتن از خواب بیدار می شدم.از آن روز گذشتم، تا وقتی که جرات کردم و آمدم روبروییت و گفتم :(( با اجازه شما کی با خانواده مزاحمتون بشیم)) و در جواب تو که گفته بودی :(( بر گمشو پسره ی پرو)) سعدی انگار در وجودم حاضر شده بود که داد زده بودم :((زهر از قبل تو نوشدارو/ فحش از دهن تو طیبات است)). آنجا تازه شده بودیم دانشجو. دست تقدیر یا جاذبه عشق از قضا کاری کرده بوده که هر دو هم دانشکده ای باشیم و هم رشته.

سعدی خوانی و نوشتن تک بیت های عاشقانه حافظ روی تک تک اسکناس های بوفه و انتشاراتی دانشکده جواب داده بود. بالاخره صاحب کرامت، اجازه دادند تا مرد عاشق پیشه خسته دل، در یک تابستان داغ، برود باغ گیلاس و سر خم کند و با ترس و لرز پس از پرسیدن اوضاع و احوال روزگار به پدرت بگوید از آنچه که دل در طلبش رفته بود به هرجا. پدرت که لبخندی زد و گفت ((بسوزد پدر عاشقی...)) برای خودم تا در میکده شاد و غزلخوان رفتم.

رفتم و روزی که با پدر و مادرم آمدیم، از پنجره توی سرسرای خانه تان، سرخی غروب؛ که آسمان را رنگ کرده بود را می دیدم که پدرت گفت:(( حالا این دو تا مرغ عشق رو ول کنیم توحیاط، زیر این درختا با هم بیشتر آشنا بشن)).

تو؛مرغ عشق خوش خوان، آن روز شالی سفید به سرت کرده بودی و از زیر آن طره های یک دست مشکی را می دیدم که بویشان با بوی درختان توی حیاط قاطی شده بود. ابروان مشکی و قرینه با لبی سرخ، با چشمانی درخشان. زیر درخت گیلاس ایستاده بودیم و اول زل زده بودیم هر کداممان به شاخه ای، تا که گفتی:(( خوب پس. این همه اسکناس ها رو جمع می کردی و می نوشتی در فراغت این شد و آن شد....)) خندیدم و برایت از درختی که بابات فقط برای مهمان های خاص گیلاس می چید، چند گیلاس جدا کردم و گفتم بفرمایید. چال توی گونه ات گود تر شده بود و لبخند زده بودی. من مانده بودم و زبانی که از دیدن برق چشمانت لال شده بود. مثل روزهایی که برایتان آش نذری می آوردم و در جواب ((خدا قبول کنه)) ای که تو می گفتی لال می شدم.

روزی هم که عاقد گفت ((... با مهریه بیست و پنج هزار اصله درخت میوه از جمله گیلاس و آلبالو...)) تو دوباره نگاهم کردی، لبخند زدی و من لال شدم از دیدن عمق شادی بی پایان چشمانت.



پیک زمیندرختدرختکاریزمینمحیط زیست
۱۲
۱
alizz9473
alizz9473
انسان ازآن چیزی که بسیار دوست میدارد، خود را جدا می سازد.در اوج تمنا نمیخواهد. دوست می دارد اما در عین حال میخواهد که متنفر باشد.امیدوار است،اما امیدوار است امیدوار نباشد.همواره به یاد می آورد اما
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید