محبوب من، من برای چیدن و چسباندم کلمات کنار یک دیگر، اصلا استعداد ندارم. اصلا برای این کار ساخته نشده ام و به قول بابا اصلا این کاره نیستم. برای همین می روم سراغ آنانی که عمرشان را با کلمات سر کرده اند. آنانی که کلمات غلام حلقه به گوششان بوده اند و هنر دارند در چیدن واژگان کنار هم. پس تفال می زنم به حافظ یا حفظ میکنم بهترین غزل های سعدی را تا با شما سخن بگویم.
امروز هم می خواهم از دوری شما شکایت کنم. ولی نمی توانم بگویم که از دوری شما در چه حالم. راستش را بخواهید رهی معیری از من زیبا تر و جمع و جور تر گفته است، آتشکده را گرمی آغوش تو نیست.
محبوب من! آتشکده را گرمی آغوش تو نیست. و این مصرع همان روزی را روایت می کند که دور از چشم پدر و برادرانتان، در آستانه سرخی غروب؛ در میان درختان چنار تنومند انتهای ولیعصر و در یک هوای نسبتا سرد زمستانی که شبش پرف زیبایی تهران را پوشاند، آغوشتان را بروی من گشودید و برای اولین و آخرین بار حسی عجیب وجودم را فرا گرفت. بعد از آن قبله حاجات من شما بودیم و هر نذر و نیازی که داشتم، برای گرفتن دستان شما بود.
محبوب من! آن روز را در تقویم ثبت کردم. مو به مو نوشتم که از کدام کلاس آمدیم بیرون و نوشتنم که گرمای دستان شما گرمم کرده بود در ان زمستان سوزناک و آخر هم نوشتم که آغوش گشودید و من پناهنده شدم در میان بازوان ظریفتان.
محبوب من حالا که روزگار این طور رقم خورده و قرار است من، بدور از شما و شاید زبانم لال بدون شما، در این خاک بمانم و زندگی کنم، می خواهم التماس کنم که فراموش نکنید و یادتان باشد که آشتکده را گرمی آغوش تو نیست!!!
آغوش شما پناهگاه امنی است که من به دنبال مهاجرت به آنجا هستم...
