چند روز پیش، تبلیغ یک رویداد بینالمللی در اینستاگرام ظاهر شد. نامش جذاب بود:
🎖️ Best CEO Awards – Spain Edition
با یک نگاه گذرا، همهچیز کاملا حرفهای به نظر میرسید: لوگوی رسمی، ویدیوهای معرفی، مصاحبههای شیک، سالن مجلل برای اهدای جوایز. اما کمی دقیقتر که شدیم، نکتهای جلب توجه کرد:
برای برخی کشورها، دریافت این جایزه صرفا با پرداخت مبلغی مشخص ممکن است. بدون هیچ فرآیند داوری رقابتی.

این موضوع سوالی مهم را مطرح میکند: آیا چنین جوایزی بیارزشاند؟
نه الزاما. در دنیای امروز، بسیاری از نشانها، تقدیرنامهها و جوایز، بخشی از اکوسیستم روابط عمومی و برندسازی شخصی شدهاند. این به خودیخود نکتهی منفیای نیست.
اما اگر بهدرستی استفاده نشوند، میتوانند به یک ابزار تزئینی بیاثر تبدیل شوند.
آیا واقعاً رقابتی وجود داشته؟
آیا تاثیری در ذهن مخاطب و بازار هدف خواهد داشت؟
آیا این عنوان صرفا ویترینی برای چند عکس و مصاحبه تبلیغاتی است؟
اگر پاسخها روشن نباشد، نتیجهاش یک افتخار یکروزه خواهد بود؛ بدون ارزش پایدار.

برای برخی از مدیران یا بنیانگذاران استارتاپها که قصد مهاجرت، ورود به بازار اروپا، یا جلب توجه رسانههای خارجی را دارند، این نوع جوایز میتواند دروازهای اولیه برای دیدهشدن باشد.
نه بهعنوان یک افتخار حرفهای مطلق، بلکه بهعنوان تاکتیکی موقتی در استراتژی روابط عمومی.
حتی میتوان گفت هزینهی دریافت چنین جوایزی ممکن است از هزینهی کمپینهای رسانهای گسترده کمتر باشد — با بازدهی تبلیغاتی بیشتر. اما به یک شرط:
که این جایزه مکمل یک مسیر واقعی باشد، نه جایگزین آن.
مدیری که واقعاً تیمی ساخته، تأثیری ایجاد کرده، و در بازار اثرگذار بوده، ممکن است از این جوایز برای تقویت هویت برند شخصیاش استفاده کند و آن را در دل یک داستان معتبر جای دهد.
اما در غیاب آن داستان، این جوایز در بهترین حالت، فقط یک «قاب پر زرقوبرق» خواهند بود.
نه چیزی که در ذهن مخاطب بماند، نه چیزی که بر آینده برند اثر بگذارد.
✍️ علیرضا کاظمزاده | درباره مارکتینگ، برندها و تجربههای واقعی مینویسم
📱 اینستاگرام: @AlizSocial